AI Summary & Key Takeaways
AI InsightMoreover, integrating osteoarthritis prevention into national aging policies can mitigate the burden of disability and improve overall well-being in elderly populations.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Osteoarthritis is a global health problem that affects people of different age groups worldwide. It is known that this significant public health problem is more common in at-risk communities and disadvantaged groups within these communities. This study aimed to evaluate the quality of life (QoL) among elderly adults diagnosed with osteoarthritis (OA) in Nasiriya, Iraq, and to explore the associations between QoL and key sociodemographic and clinical variables within a public health context. Method: A descriptive cross-sectional design was employed with a sample of 150 individuals aged 65 years and elderly who presented to the Orthopedics and Traumatology outpatient clinic of Al-Hussein Training Hospital between March and September 2022. Data were collected using a structured personal information form and the Osteoarthritis Quality of Life Scale (OAQoLS). Statistical analysis included the Mann–Whitney U and Kruskal–Wallis tests for group comparisons, and Kendall’s Tau-b correlation to assess relationships between variables. A significance level of p<0.05 was applied. Results: The mean OAQoLS score was 33.2±6.8, indicating a moderate level of life quality. A significant negative correlation was found between age and OAQoLS scores (r = –0.539; p<0.0001). Marital status, education level, cohabitation arrangement, presence of comorbidities, and disease duration significantly influenced OAQoLS scores, whereas gender, income status, and smoking did not yield statistically significant differences. Notably, individuals living alone exhibited the lowest OAQoLS scores, suggesting a potential link between isolation and disease burden. Conclusion: The findings highlight age and selected sociodemographic factors as significant determinants of OAQoLS in elderly adults with OA. These findings highlight the critical need for early identification and scalable public health interventions to reduce the burden of osteoarthritis and improve quality of life among elderly adults. Public health efforts should prioritize community-based screening programs, patient education, and accessible rehabilitation services. Moreover, integrating osteoarthritis prevention into national aging policies can mitigate the burden of disability and improve overall well-being in elderly populations. Culturally tailored interventions and age-friendly urban planning may further contribute to enhancing quality of life among individuals affected by osteoarthritis in Iraq and similar cultural contexts.
Özet
Amaç: Osteoartrit, dünya genelinde farklı yaş gruplarındaki insanları etkileyen küresel bir sağlık sorunudur. Bu önemli halk sağlığı sorununun risk altındaki topluluklarda ve bu toplulukların dezavantajlı gruplarında daha yaygın olduğu bilinmektedir. Bu çalışma, Irak’ın Nasıriye kentinde osteoartrit (OA) tanısı almış yaşlı yetişkinlerde yaşam kalitesini (YK) değerlendirmeyi ve yaşam kalitesi ile temel sosyodemografik ve klinik değişkenler arasındaki ilişkileri halk sağlığı bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Tanımlayıcı kesitsel bir tasarım kullanılmıştır. Örneklem, Mart–Eylül 2022 tarihleri arasında El-Hussein Eğitim Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji polikliniğine başvuran 65 yaş ve üzerindeki 150 bireyden oluşmuştur. Veriler yapılandırılmış kişisel bilgi formu ve Osteoartrit Yaşam Kalitesi Ölçeği (OAYKÖ) ile toplanmıştır. İstatistiksel analizde grup karşılaştırmaları için Mann–Whitney U ve Kruskal–Wallis testleri, değişkenler arasındaki ilişkileri değerlendirmek için Kendall’s Tau-b korelasyonu kullanılmıştır. p<0,05 anlamlılık düzeyi olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Ortalama OAYKÖ skoru 33,2±6,8 olup, yaşam kalitesinde orta düzey bir seviyeye işaret etmektedir. Yaş ile yaşam kalitesi skorları arasında anlamlı negatif bir korelasyon bulunmuştur (r = –0,539; p<0,0001). Medeni durum, eğitim düzeyi, birlikte yaşama düzeni, komorbidite varlığı ve hastalık süresi yaşam kalitesi skorlarını anlamlı şekilde etkilemiştir; buna karşın cinsiyet, gelir durumu ve sigara kullanımı istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermemiştir. Özellikle yalnız yaşayan bireylerin en düşük yaşam kalitesi skorlarına sahip olduğu görülmüş, bu da izolasyon ile hastalık yükü arasında olası bir bağlantıya işaret etmektedir. Sonuç: Bulgular, osteoartritli yaşlı bireylerde yaş ve belirli sosyodemografik faktörlerin yaşam kalitesinin önemli belirleyicileri olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bulgular, osteoartrit yükünü azaltmak ve yaşlı yetişkinlerde yaşam kalitesini iyileştirmek için erken tanımlama ve ölçeklenebilir halk sağlığı müdahalelerinin kritik önemini vurgulamaktadır. Halk sağlığı çabaları, toplum temelli tarama programlarını, hasta eğitimini ve erişilebilir rehabilitasyon hizmetlerini önceliklendirmelidir. Ayrıca, osteoartrit önleme stratejilerinin ulusal yaşlanma politikalarına entegre edilmesi, engellilik yükünü hafifletmeye ve yaşlı nüfusta genel iyilik halini artırmaya katkı sağlayabilir. Kültürel olarak uyarlanmış müdahaleler ve yaş dostu kentsel planlama da Irak ve benzer kültürel bağlamlarda osteoartritten etkilenen bireylerin yaşam kalitesini artırmaya daha fazla katkı sağlayabilir.