AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, this research raises the question of whether the right to leisure time functions as an emancipatory right or as a normative mechanism that preserves disciplinary power in the organization of time.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines how time is organized in a capitalist society and critically evaluates the right to leisure time within this system using the dystopian story of the film In Time. It is argued that in the capitalist mode of production, time is not a neutral or natural flow, but rather a category shaped by production relations, socially constructed, and legally regulated. With the rise of capitalist production, time becomes abstract, measurable, and subject to discipline. It turns into both the measure of value and a tool of control. The distinction between working time and non-working time is institutionalized through legal norms, reinforcing the continuity of production and circulation. Within this framework, the right to leisure -enshrined in international human rights law as a guarantee of rest and limited working hours- appears paradoxical. While it claims to protect human dignity and autonomy, it simultaneously functions within the logic of capital accumulation. Leisure time, therefore, becomes the space where labor power is reproduced and surplus value is realized through consumption. Thus, leisure isn't completely separate from production; instead, it is part of its broader cycle. Through an analysis of In Time, where time itself is commodified and directly exchanged as life duration, the article demonstrates how capitalist temporality produces structural inequalities. In conclusion, this research raises the question of whether the right to leisure time functions as an emancipatory right or as a normative mechanism that preserves disciplinary power in the organization of time.
Özet
Bu araştırma, kapitalist üretim tarzında zamanın nasıl organize edildiğini incelemekte ve In Time filminin distopik hikayesini kullanarak bu sistem içinde boş zaman hakkını eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirmektedir. Kapitalist üretim tarzında zamanın tarafsız veya doğal bir akış olmadığı, aksine üretim ilişkilerinin şekillendirdiği, sosyal olarak inşa edilen ve yasal olarak düzenlenmiş bir kategori olduğu savunulmaktadır. Kapitalist üretimin yükselişiyle birlikte zaman soyut, ölçülebilir ve disipline tabi hale gelir. Hem değerin ölçüsü hem de kontrol aracı haline dönüşür. Çalışma süresi ile çalışma dışı süre arasındaki ayrım, yasal normlar aracılığıyla kurumsallaştırılarak üretimin ve dolaşımın sürekliliği pekiştirilir. Bu çerçevede, uluslararası insan hakları hukukunda dinlenme ve çalışma saatlerinin sınırının garantisi olarak yer alan boş zaman hakkı çeşitli sorunlara da neden olur. Çünkü, insan onurunu ve özerkliğini korumayı iddia ederken, aynı zamanda sermaye birikimi mantığı içinde de işlev görmektedir. Boş zaman, bu nedenle, emek gücünün yeniden üretildiği ve tüketim yoluyla artı değerin gerçekleştirildiği bir alan haline gelir. Dolayısıyla, boş zaman üretimden tamamen ayrı değildir. Zamanın kendisinin metalaştırıldığı ve yaşam süresi olarak doğrudan takas edildiği In Time filminin kapitalist üretim tarzının gizlenen ögelerine karşı bir büyüteç rolü görmesiyle, araştırma kapitalist zamansallığın yapısal eşitsizlikleri nasıl ürettiğini göstermektedir. Sonuç olarak, bu araştırma, boş zaman hakkının özgürleştirici bir hak mı, yoksa zamanın düzenlenmesinde disiplin gücünü koruyan normatif bir mekanizma mı olduğu sorusunu gündeme getirmektedir.