SavedAdd your journal

Journals / Uşak Üniversitesi Eğitim Araştırmaları Dergisi / 2018 / Cilt: 4 - Sayı: 2

Sınıf Yönetimi Stratejileri, Öz-Yeterlik Algısı Ve Çocuk – Öğretmen Etkileşimleri Arasındaki İlişkiler

Tülin DEMİR
Derya ŞAHİN ASI
Pages
69–86
Publication Date
2018-08-06
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çocuk cinsiyetinin öğretmenin çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde farklılaşma yaratırken, öğretmenin mesleki deneyiminin ve sınıflardaki çocuk sayısının çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde anlamlı düzeyde etkili olmadığı bulunmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Araştırmada, okulöncesi öğretmenlerinin öz-yeterlik algılarının ve sınıf yönetimi stratejilerinin, çocuk-öğretmen ilişkileri üzerindeki etkilerinin öğretmenlerin mesleki deneyimleri, sınıflarındaki çocuk sayısı ve cinsiyeti değişkenleri açısından incelenmesi amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çalışma, MEB’e bağlı bağımsız anaokullarında görev yapmakta olan İzmir’den 70, Çanakkale’den de 28 olmak üzere toplamü 98 okulöncesi öğretmeniyle yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Çocuk cinsiyetinin öğretmenin çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde farklılaşma yaratırken, öğretmenin mesleki deneyiminin ve sınıflardaki çocuk sayısının çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde anlamlı düzeyde etkili olmadığı bulunmuştur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çocuk-Öğretmen İlişkisi · Okulöncesi · Öğretmen Öz-Yeterlik Algısı

Özet

Araştırmada, okulöncesi öğretmenlerinin öz-yeterlik algılarının ve sınıf yönetimi stratejilerinin, çocuk-öğretmen ilişkileri üzerindeki etkilerinin öğretmenlerin mesleki deneyimleri, sınıflarındaki çocuk sayısı ve cinsiyeti değişkenleri açısından incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, MEB’e bağlı bağımsız anaokullarında görev yapmakta olan İzmir’den 70, Çanakkale’den de 28 olmak üzere toplamü 98 okulöncesi öğretmeniyle yürütülmüştür. Öğretmenlerin çocuklarla kurdukları ilişkiyi algılama biçimlerini değerlendirmek için Öğrenci-Öğretmen İlişki Ölçeği, öğretmenlerin öz-yeterlik algılarını değerlendirmek için Öğretmen Öz-yeterlik Ölçeği, öğretmenlerin istenmeyen davranışlar karşısında kullandıkları sınıf yönetimi stratejilerini belirlemek için ise, Öğretmen Stratejileri Soru Formu kullanılmıştır. Bulgulara göre; öğretmenlerin öz-yeterlik algıları ve sınıf yönetimi stratejileri ile öğretmenlerin çocuklar ile kurdukları ilişkileri algılama biçimleri arasında farklı alt boyutlarda ve düzeylerde ilişki olduğu saptanmıştır. Çocuk cinsiyetinin öğretmenin çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde farklılaşma yaratırken, öğretmenin mesleki deneyiminin ve sınıflardaki çocuk sayısının çocuk ile kurduğu ilişkiyi algılama biçimi üzerinde anlamlı düzeyde etkili olmadığı bulunmuştur.

🔖

Cite This Article

DEMİR, T., ASI, D. Ş. (2018). Sınıf Yönetimi Stratejileri, Öz-Yeterlik Algısı Ve Çocuk – Öğretmen Etkileşimleri Arasındaki İlişkiler. Uşak Üniversitesi Eğitim Araştırmaları Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 2, 69–86. https://ajindex.com/articles/820283

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Ainsworth, M.D.S. (1969). Object relations, dependency and attachment: A theoretical review of the infant – mother relationship. Child Development, 40, 969 – 1025.2. Ainsworth, M.D.S. ve Bowlby, J. (1991). An ethological approach to personality development. American Psychologist, 46(4), 333 – 341.3. Anthony, L., Gutermuth, A., Bruno J., Glanville, D. N., Naiman, W., Daniel, C. ve Shaffer, S. (2005). The relationships between parenting stress, parenting behaviour and preschoolers’ social competence and behaviour problems in the classroom. Infant and Child Development, 14, 133–154.4. Babaoğlu, E. ve Korkut, K. (2010). The correlation between level of classroom teachers’ self-efficacy beliefs and classroom management ability perceptions. Inonu Unıversıty Journal Of The Faculty Of Educatıon, 11(1), 1-19.Baker, A. (1999). Teacher–student interaction in urban at-risk classrooms: Differential behavior, relationship quality, and student satisfaction with school. The Elementary School Journal, 100(1), 7−70.5. Bandura, A. (1993). Perceived self-efficacy in cognitive development and functioning. Educational Psychologist, 28, 117–148.6. Beyazkürk, D. (2005). “Biriktirilmiş olumlu deneyimler (Banking Time) müdahale programının okulöncesi öğrenci-öğretmen ilişkileri üzerindeki etkisi”. Yayınlanmamış doktora tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.7. Birch, S. H., ve Ladd, G. W. (1997). The teacher–child relationship and children’s early school adjustment. Journal of school psychology, 35(1), 61– 79.8. Birch, S. H., ve Ladd, G. W. (1998). Children's interpersonal behaviors and the teacher- child relationship. Developmental psychology, 34 (5), 934-946.9. Bowlby, J. (1973). Attachment and loss: Separation, anxiety and anger. New York: Basic Books.10. Brekelmans, M., Wubbels, T., ve Tartwijk, J. v. (2005). Teacher–student relationships across the teaching career. International Journal of Educational Research, 43, 55-71.11. Buyse, E., Verschueren, K., Doumen, S., Van Damme, J., ve Maes, F. (2008) Classroom problem behavior and teacher-child relationships in kindergarten: The moderating role of classroom climate. Journal of School Sychology, 46, 367–391.12. Büyüköztürk, Ş. (2012). Veri analizi el kitabı. Ankara: Pegem Akademi13. Coie, J., ve Koepl, G. (1990). Adapting intervention to the problems of aggressive and disruptive rejected children. In S. Asher, ve J. Coie (Eds.), Peer rejection in childhood (309– 337). NY: Cambridge University Press.14. Çetin, Ş. (2004