SavedAdd your journal

Journals / Bölgesel Kalkınma Dergisi / 2026 / Cilt: 04 Sayı: 02

A COMPARATIVE ANALYSIS OF PARTICIPATORY OPEN AND GREEN SPACE POLICIES IN DÜZCE AND BOLU MUNICIPALITIES

DÜZCE VE BOLU BELEDİYELERİNİN KATILIMCI AÇIK VE YEŞİL ALAN POLİTİKALARININ KARŞILAŞTIRILMASI

Eda Kaya(DÜZCE ÜNİVERSİTESİ, ORMAN FAKÜLTESİ)0000-0003-4539-1685
Pages
133–154
Publication Date
2026-10-27
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The findings indicate that Bolu adopts a more holistic sustainability approach, whereas Düzce exhibits a planning orientation focused primarily on social and environmental dimensions.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Contemporary socioeconomic transformations have increased the demand for urban living, resulting in significant population growth in cities.
📊
Key Findings & Data:This study assesses the open and green space policies outlined in the strategic plans of the municipalities of Düzce and Bolu through the lens of participatory governance and examines how these policies relate to regional development and quality of life.
💡
Conclusion & Impact:The findings indicate that Bolu adopts a more holistic sustainability approach, whereas Düzce exhibits a planning orientation focused primarily on social and environmental dimensions.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2020–2024 Verileri
⚙️Variables:Açık ve Yeşil Alan · Katılımcılık · Bölgesel Kalkınma

Abstract

Contemporary socioeconomic transformations have increased the demand for urban living, resulting in significant population growth in cities. This growth has intensified the insufficiency of public green spaces, which has become a major challenge to sustainable urban development. Since the Industrial Revolution, rapid urbanization has made the protection of natural areas and the improvement of quality of life essential components of urban planning. In this context, open and green space policies are important not only for environmental sustainability but also for quality of life, social well-being, and regional development. This study assesses the open and green space policies outlined in the strategic plans of the municipalities of Düzce and Bolu through the lens of participatory governance and examines how these policies relate to regional development and quality of life. The study comparatively examines the 2020–2024 and 2025–2029 strategic plans of Düzce and Bolu municipalities. It demonstrates that green space policies are not merely planning-level objectives, but also represent a multidimensional structure linked to development, quality of life, and governance processes. The findings indicate that Bolu adopts a more holistic sustainability approach, whereas Düzce exhibits a planning orientation focused primarily on social and environmental dimensions.

Özet

Günümüzde yaşanan sosyoekonomik dönüşümler, kentleşme eğilimini güçlendirmektedir. Bu durum, kent nüfusunun artmasına yol açmaktadır. Nüfus artışıyla birlikte ortaya çıkan açık ve yeşil alan yetersizliği, kentlerin sürdürülebilir gelişimini tehdit eden temel sorunlardan biri haline gelmiştir. Sanayi Devrimi sonrası hız kazanan şehirleşme süreci, doğal alanların korunması ve yaşam kalitesinin artırılması gibi unsurları kent planlamasının vazgeçilmez bileşenleri arasına taşımıştır. Bu kapsamda açık ve yeşil alan politikaları, çevresel sürdürülebilirliğin yanı sıra yaşam kalitesi, sosyal refah ve bölgesel kalkınma açısından da önem taşımaktadır. Bu çalışma, Düzce ve Bolu belediyelerinin stratejik planlarında yer alan açık ve yeşil alan politikalarını katılımcı yönetim perspektifinden değerlendirmekte ve bu politikaların bölgesel kalkınma ve yaşam kalitesiyle ilişkisini incelemektedir. Nitel içerik analizi yöntemiyle yürütülen araştırmada, Düzce ve Bolu belediyelerinin 2020–2024 ve 2025–2029 dönemlerine ait stratejik planları karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Çalışma, yeşil alan politikalarını kalkınma, yaşam kalitesi ve yönetişim süreçleriyle ilişkili çok boyutlu bir çerçevede ele almaktadır. Bulgular, Bolu’nun daha bütüncül sürdürülebilirlik yaklaşımına sahip olduğuna, Düzce’nin ise sosyal ve çevresel odaklı bir planlama eğilimi gösterdiğine işaret etmektedir.

🔖

Cite This Article

Kaya, E. (2026). A COMPARATIVE ANALYSIS OF PARTICIPATORY OPEN AND GREEN SPACE POLICIES IN DÜZCE AND BOLU MUNICIPALITIES. Bölgesel Kalkınma Dergisi, Cilt: 04 Sayı: 02, 133–154. https://doi.org/10.61138/bolgeselkalkinmadergisi.1812560

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (74)

  1. Aqirah, N., Salsabila, N., and Indriyani, N. (2025). The role of urban green spaces in enhancing environmental health. Journal of Asian-African Focus in Health, 3(1), 1–10.
  2. Akkurt, Y. ve Akten, M. (2021). Kent parklarında ekosistem hizmetlerinin rolü. Journal of Architectural Sciences and Applications, 6 (1), 348-357.
  3. Altunkasa, M. F. (2004). Adana'nın Kentsel Gelişim Süreci ve Yeşil Alanlar. Adana Kent Konseyi Çevre Çalışma Grubu Bireysel Raporu, Adana.
  4. Alves, L. A. (2017). Ponderações sobre a relevância dos espaços verdes urbanos para as condições de saúde e qualidade de vida. Revista, 5(29). https://doi.org/10.17271/2318847252920171522
  5. Aruna, A. S., Rao, W., He, M., and Hong-gui, G. (2025). Impact of urban green spaces on sustainable development: Empirical evidence from Chinese cities. Preprints. https://doi.org/10.20944/preprints202504.1286.v1
  6. Albrechts, L. (2004). Strategic (spatial) planning reexamined. Environment and Planning B: Planning and Design, 31(5), 743–758. https://doi.org/10.1068/b3065
  7. Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners. 35 (4), 216-224.
  8. Atalık, G. (1990), Some Effects of Regional Differentiation on Integration in the European Community, in the Papers of the Regional Science Association, 69, (1990), 11-19.
  9. Aydın, Ş. Ö. (2004). Düzce Kentinin Ekolojik Performansının Açık ve Yeşil Alan Sisteminin Geliştirilmesinde Değerlendirilmesi. A.İ.B.Ü. Fen Bilimleri Enstitüsü, Peyzaj Mimarlığı ABD Basılmamış Yüksek Lisans Tezi. Düzce.
  10. Bailey, K. D. (1982). Sosyal araştırma yöntemleri. Özgür Basın.
  11. Başkaya, F. (2011). Kalkınma İktisadının Yükselişi ve Düşüşü (7. Baskı). Ankara: Maki Basın Yayın.
  12. Benevolo, L. (1993). The European City. Oxford: Blackwell.
  13. Bolu Belediyesi. (2020). 2020–2024 stratejik planı. Bolu Belediyesi. https://www.bolu.bel.tr/stratejikplan/ (Erişim Tarihi:19.05.2026).
  14. Bolu Belediyesi. (2024). 2025–2029 stratejik planı. Bolu Belediyesi. https://www.bolu.bel.tr/stratejikplan/ (Erişim Tarihi:19.05.2026).
  15. Bolu Tarım ve Orman Müdürlüğü (2024). Agro-ekolojik tarım ve sürdürülebilir kalkınma projeleri. https://bolu.tarimorman.gov.tr/Link/24/Agro-Ekoloji-Platformu?utm_source (Erişim Tarihi19.06.2026).
  16. Bryson, J. M. (2018). Strategic Planning for Public and Nonprofit Organizations: A Guide to Strengthening and Sustaining Organizational Achievement. John Wiley & Sons.
  17. Chadwick, G., (1987). Models of Urban and Regional Systems in Developing Countries, Pergamon Press, Oxford, New York,
  18. Council of Europe. (2003). Congress of local and regional authorities of Europe. In The European Urban Charter: Proceedings, Sofia, May 16–17, 2002 (Studies and Texts, No: 85). Strasbourg: Council of Europe.
  19. Çarkçı, A. (2008). Ulusal Kalkınma İçin Yerel Teklifler –Ulusal Kalkınma İçin Yerel Uygulama Modelleri. İstanbul: Şehir Yayınları.
  20. Çelebi Zengin, E., (2021). Türkiye’de kalkınma ajansları uygulamasına ilişkin TR42 ve TR52 bölgelerine yönelik bir araştırma. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 23(41), 361-389.
  21. Dahl, R. A. (1989). Democracy and Its Critics. Yale University Press.
  22. Düzce Belediyesi. (2020). 2020–2024 stratejik planı. Düzce Belediyesi. https://duzce.bel.tr/32-stratejik-plan, (Erişim Tarihi:19.05.2026).
  23. Düzce Belediyesi. (2024). 2025–2029 stratejik planı. Düzce Belediyesi. https://duzce.bel.tr/32-stratejik-plan, (Erişim Tarihi:19.05.2026).)
  24. Düzce Belediyesi. (2025). 2025 yılı faaliyet raporu. https://duzce.bel.tr/zl_site/dosya/icerik/8873/23923-2025-yili-faaliyet-raporucompressed.pdf, (Erişim Tarihi: 1.03.2025).
  25. Doğan, F. (2024). Kentsel dönüşüm proje uygulamalarında millet bahçelerinin rolü. Online Journal of Art and Design, 12(3), 11.
  26. Doğu Marmara Kalkınma Ajansı (MARKA). (2024). 2024-2028 TR42 Doğu Marmara Bölge Planı https://www.marka.org.tr/wp-content/uploads/2025/01/Bolge-Plani-2024-2028.pdf. (Erişim Tarihi:19.05.2026).
  27. Downe‐Wamboldt, B. (1992) Content analysis: method, applications, and issues, Health Care for Women International, 13(3), 313-321.
  28. Erbaşı, A. (2010). Stratejik planlama sürecinin belediyelerde uygulanmasına yönelik modelsel bir yaklaşım. Akademik Bakış Dergisi, 22, 1-14.
  29. Elmqvist, T., Andersson, E., Frantzeskaki, N., and Folke, C. (2019). Sustainability and resilience for transformation in the urban century. Nature Sustainability, 2(4), 267–273. https://doi.org/10.1038/s41893-019-0250-1
  30. Eraydın, A. (2004). Bölgesel Kalkınma Kavramı, Kuram ve Politikalarda Yaşanan Değişimler, Kentsel Ekonomik Araştırmalar Sempozyumu, DPT-PAÜ.
  31. Erdem, N. ve Aydın Coşkun, A. (2009). Avrupa peyzaj sözleşmesi hükümlerinin Türk planlama mevzuatına uyumluluk analizi. İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, Seri B, 59(2), 67-81.
  32. Ersoy, M. (2012). Planlama kuramına giriş. M. Ersoy (Der.), Kentsel planlama kuramları içinde (ss. 9-34). Ankara: İmge Kitapevi.
  33. European Commission (2019). The European Green Deal. Brussels: European Commission. https://commission.europa.eu/strategy-and-policy/priorities-2019-2024/european-green-deal_en, (Erişim Tarihi:12.05.2025).
  34. Encyclopaedia Britannica. (2026). Encyclopaedia Britannica. https://www.britannica.com/topic/Encyclopaedia-Britannica-general-encyclopaedia, (Erişim Tarihi: 20.10.2026).
  35. Fung, A. (2006). Varieties of participation in complex governance. Public Administration Review. 6 (S1), 66-75.
  36. Güven, A. (2017). Kentsel sorunların çözümünde kent yönetimi ve paydaşlarının rolü. Journal of International Social Research, 10(52), 1048-1062.
  37. Harvey, D. (1989). The Condition of Postmodernity. Oxford: Blackwell.
  38. Ildırar, M. (2004). Bölgesel Kalkınma ve Gelişme Stratejileri. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
  39. İzmir Büyükşehir Belediyesi (2020). Stratejik Planlar. https://www.izmir.bel.tr/tr/StratejikPlanlar/123/44 (Erişim Tarihi: 29.07.2026).
  40. Kabisch, N., Qureshi, S., and Haase, D. (2015). Human–Environment İnteractions İn Urban Green Spaces—A Systematic Review Of Contemporary İssues And Prospects For Future Research. Environmental Impact Assessment Review, 50, 25-34.
  41. Kantola, M., Kettunen, J., and Helmi, S. (2011). Strategic Regional Networks in Higher Education (Pablos, P.O., Lee, B.E. ve Zhao, J., Edit). Regional Innovation Systems and Sustainable Development: Emerging Technologies, Hershey/New York: Information Science Reference.
  42. Kara, M. (2008). Bölgesel Rekabet Edebilirlik Kavramı ve Bölgesel Kalkınma Politikalarına Yansımaları. (Uzmanlık Tezi). DPT Başkanlığı Ekonomik Modeller ve Stratejik Araştırmalar Genel Müdürlüğü. Yayın No: 2774, Ankara.
  43. Karataş, A. ve Kılıç, S. (2017). Sürdürülebilir kentsel gelişme ve yeşil alanlar. Siyasal: Journal of Political Sciences, 26(2), 53‒78. http://dx.doi.org/10.26650/siyasal.2017.26.2.0003
  44. Kaya, E. ve Uzun, O. (2024). Kentsel Açık ve Yeşil Alan Planlamasında Katılımcılık Görüşlerini Birlikte Kullanan Uluslararası Çalışmaların Bibliyometrik Analizi, Kent Akademisi Dergisi, 17(3), 1060-1085. https://doi.org/10.35674/kent.1366223
  45. Kaya, E. (2024). Düzce kentsel açık ve yeşil alanların planlamasında kent yönetimi ve katılımcılık Doktora Tezi, Düzce Üniversitesi, Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı. Düzce Üniversitesi, Türkiye.
  46. Malecki, J. E. (1991). Technology and Economic Development, Longman Group UK Ltd.
  47. Mumford, L. (2007). Tarih boyunca kent: Kökenleri, geçirdiği dönüşümler ve geleceği (G. Koca & T. Tosun, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
  48. Nijkamp, P., and Bergh. J. Van den. (1990). Sustainable Economic Development in Regional Systems, Amsterdam.
  49. OECD (2020). Cities in the World: A New Perspective on Urbanisation. Paris: OECD Publishing. https://www.oecd.org/en/publications/cities-in-the-world_d0efcbda-en.html, (Erişim Tarihi: 15.03.2026).
  50. Özbay, M. ve Koç, M. (2024). Türkiye'deki belediyelerin stratejik planlama süreçlerinin fenomenolojik incelemesi: Deneyimlerin, zorlukların, fırsatların ve uygulama stratejilerinin derinlemesine analizi. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 14(3), 1438–1469.
  51. Özdemir, M. (2010). Nitel veri analizi: Sosyal bilimlerde yöntembilim sorunsalı üzerine bir çalışma. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 323-343.
  52. Özen, A., Atılgan Yaşa, A. ve Demirhan, H. (2016). Katılımcı bütçeleme anlayışı çerçevesinde İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin 2015-2019 stratejik planının değerlendirilmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(59), 1296-1310.
  53. Özgüven, A. (1988). İktisadi Büyüme, İktisadi Kalkınma, Sosyal Kalkınma, Planlama ve Japon Kalkınması, Filiz Kitabevi, İstanbul.
  54. Öztan, Y. (1968). Ankara Şehri ve Çevresi Yeşil Saha Sisteminin Peyzaj Mimarisi Prensipleri Yönünden Etüd ve Tayini, Ankara Üniversitesi Basımevi. Ankara.
  55. Pateman, C. (1970). Participation and Democratic Theory. Cambridge University Press.
  56. Sezen, S., Bozkurt, Ö., ve Ergun, T., (1998), Kamu Yönetimi Sözlüğü, TODAİE Yayınları, Ankara.
  57. Sinemillioğlu, M. O. (2009). Sürdürülebilir bölgesel kalkınma ve Türkiye süreci. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 8(27), 245–268.
  58. Ståhle, A. (2010). More green space ın a denser city: critical relations between user experience and urban form. Urban Design International, 15(1), 47-67.
  59. Steiner, F. (2014). Frontiers in urban ecological design and planning research. Landscape and Urban Planning, 125, 304-311.
  60. Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2019). ‘‘Bölgesel kalkınma ajansları raporu’’. https://www.sbb.gov.tr (Erişim tarihi: 11.08.2025)
  61. Şanlı, F. B. (2004). Küreselleşme ve Ekonomik Entegrasyonlar. Fırat Üniversitesi Doğu Araştırmaları Dergisi, 2(3), 160-166. https://izlik.org/JA36XH65JJ
  62. Tekeli, İ. (2009). Akılcı planlamadan, bir demokrasi projesi olarak planlamaya. Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  63. Tekeli, İ. ve Soral, E. (1978). Kalkınma Yazını Üzerine Genel Bir Değerlendirme. Eskişehir: Eskişehir Ekonomik ve Ticari İlimler Akademisi Yayınları. Yayın No: 196/126.
  64. Threlfall, C. G., Ossola, A., Hahs, A. K., Williams, N. S., Wilson, L., and Livesley, S. J. (2016). Variation in vegetation structure and composition across urban green space types. Frontiers in Ecology and Evolution, 4, 66.
  65. Toprak, Z. (2016). Kent Yönetimi ve Politikası, Siyasal Kitabevi, Ankara.
  66. Tovar, G., Faggi, A., Nail, S., and Sgobaro, C. C. (2018). Latin America and the environmental health movement. In Oxford textbook of nature and public health: The role of nature in improving the health of a population (pp. 280–284). Oxford University Press.
  67. Tracy, G. H., and Tony, G. (2003). An overview of content analysis. The Marketing Review, 3(4), 479-498.
  68. Tuğaç, Ç. (2021). Kentsel sürdürülebilirlik, dirençlilik ve iklim değişikliğiyle mücadele bağlamında yerel yönetimler üzerine bir değerlendirme. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 31(2), 21–69.
  69. United Nations (2019). World Urbanization Prospects 2018: Highlights. New York: UN DESA.
  70. UNDP (1997). Governance for Sustainable Human Development. Erişim Tarihi:19.06.2026).
  71. Uslu, D. Y. ve Çetin, M. (2025). Türkiye’de planlama sisteminde e-katılım uygulamalarının analizi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İnsan Bilimleri Dergisi, 6(2), 181–209.
  72. Wannop, Urlan (1995). The Regional Imperative. Regional Governance in Britain, Europe and the United States, London.
  73. World Health Organization (WHO). (2017). Urban green spaces: a brief for action. World Health Organization, Regional Office for Europe: Copenhagen, Denmark.
  74. Zhu, C., Wang, Y., Ren, W., Luo, I., Yin, Y., Xie, W., and Liu, W. (2016). The planning of green spaces to prevent and avoid urban disasters in Dujiangyan. International Journal of Simulation Systems, Science & Technology. 17(46), 271-276.