AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe article advocates for overcoming this agnotological domination by reconceptualizing poverty on a rights-based, political foundation rather than through the lens of charity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines how the myth of meritocracy, the primary legitimizing tool of modern capitalism, functions as an agnotological (manufactured ignorance) apparatus that obscures structural inequalities and secures mass compliance with the system. The objective of the study is to expose the class-based exploitation hidden behind this ideological narrative, which largely individualizes success and failure. Methodologically blending a critical literature review with conceptual analysis, this qualitative research substantiates its theoretical framework –built at the intersection of sociology, political philosophy, and game theory– with contemporary macro-statistics such as reports from the Economic Policy Institute (EPI), Oxfam, and PISA. The primary findings demonstrate that power sustains itself not merely by producing knowledge, but by strategically engineering ignorance through institutional blindness, ignorance alibis that absolve elite privilege, and illusions of personal failure created by examination systems. Furthermore, the “crony capitalism” practices of core capitalist countries and peripheral/semi-peripheral countries like Türkiye are briefly contextualized at a theoretical level rather than through an empirical comparison. Ultimately, the study concludes that the meritocratic narrative is not an objective metric of justice but a camouflage strategy that individualizes poverty and conceals massive capital transfers. The article advocates for overcoming this agnotological domination by reconceptualizing poverty on a rights-based, political foundation rather than through the lens of charity.
Özet
Bu makale, modern kapitalizmin temel meşrulaştırma aracı olan liyakat (meritokrasi) mitinin, yapısal eşitsizlikleri gizleyen ve kitlelerin sisteme uyumunu pekiştiren agnotolojik (üretilmiş cehalet) bir aygıt olarak nasıl işlediğini irdelemektedir. Çalışmanın amacı, başarı ve başarısızlığı büyük ölçüde bireyselleştiren bu ideolojik anlatının ardındaki sınıfsal sömürüyü analiz etmektir. Metodolojik olarak eleştirel literatür taraması ve kavramsal analizi harmanlayan bu nitel araştırma; sosyoloji, siyaset felsefesi ve oyun teorisinin kesişiminde kurduğu teorik iskeleti Ekonomik Politika Enstitüsü (EPI), Oxfam ve PISA raporları gibi güncel makro-istatistiklerle desteklemektedir. Araştırmanın temel bulguları, iktidarın varlığını yalnızca bilgi üreterek değil; kurumsal körlük, ayrıcalıkları aklayan cehalet mazeretleri ve sınav sistemlerinin yarattığı kişisel başarısızlık illüzyonları aracılığıyla stratejik bir bilgisizlik tasarlayarak da sürdürdüğünü göstermektedir. Ayrıca merkez kapitalist ülkeler ile Türkiye gibi çevre/yarı-çevre ülkelerdeki liyakat algısı ve “ahbap-çavuş kapitalizmi” (crony capitalism) pratikleri arasındaki bağlamsal farklılıklara kuramsal düzeyde değinilmiştir. Sonuç itibarıyla liyakat anlatısının nesnel bir adalet ölçütü olmadığı; aksine yoksulluğu bireyselleştirip sermaye aktarımını perdeleyen bir örtbas stratejisi olduğu ortaya konmuştur. Çalışma, agnotolojik tahakkümü aşmanın yolunun, yoksulluğu merhamet ekseninden çıkarıp hak temelli ve politik bir zeminde yeniden tanımlamaktan geçtiğini önermektedir.