AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the study posits that an effective modern religious education must develop a dialectical and inclusive pedagogy; it should validate the existential questioning and demand for freedom highlighted by Sartre (the starting point), while simultaneously providing the communitarian belonging and spiritual guidance exemplified by Ayverdi.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract This study examines the meaning crisis of the modern individual through an interdisciplinary approach, aiming to integrate literature—as an informal educational material—into formal religious education pedagogy. The primary materials of the research are two contrasting philosophical paradigms written in the historical atmosphere of the 1930s: Jean-Paul Sartre’s Nausea (1938) and Samiha Ayverdi’s Batmayan Gün (1939). The research employs "macrocomparative" and "typological" comparative literature analysis from qualitative designs, noting the use of the Turkish translation of Nausea instead of its original language as a methodological limitation. According to the textual analysis, Sartre's concept of nausea, often regarded in literary readings merely as a tragic "result" of meaninglessness, is fundamentally a necessary "starting point" (awakening) where the modern individual sheds dogmas to construct subjective meaning and freedom. Conversely, against the suffocating isolation brought by this secular freedom, Ayverdi’s work offers a Sufi "communitarian spiritual framework" and the guidance of a spiritual mentor (mürşit), where the individual submits to divine unity. In conclusion, the study posits that an effective modern religious education must develop a dialectical and inclusive pedagogy; it should validate the existential questioning and demand for freedom highlighted by Sartre (the starting point), while simultaneously providing the communitarian belonging and spiritual guidance exemplified by Ayverdi. Keywords: Comparative Literature, Existentialism, Jean-Paul Sartre, Religious Education, Samiha Ayverdi, Search for Meaning, Sufism.
Özet
Öz Bu çalışma, informal bir eğitim materyali olan edebiyatın, formal din eğitimi pedagojisine entegrasyonunu sağlamak amacıyla modern bireyin anlam krizini disiplinlerarası bir yaklaşımla incelemektedir. Araştırmanın temel materyalini, 1930’ların tarihsel atmosferinde kaleme alınan iki zıt felsefi paradigma; Jean-Paul Sartre’ın Bulantı (1938) ve Samiha Ayverdi’nin Batmayan Gün (1939) romanları oluşturmaktadır. Araştırmada nitel desenlerden "makrokomparastik" ve "tipolojik" karşılaştırmalı edebiyat analizi yöntemi kullanılmış; Bulantı'nın orijinal dili yerine Türkçe çevirisinin kullanılması yöntemsel bir sınırlılık olarak kaydedilmiştir. Metin analizi bulgularına göre, edebiyat okumalarında genellikle anlamsızlık ve hiçliğin trajik bir sonucu olarak değerlendirilen Sartre'ın bulantı kavramı, esasen modern bireyin dogmalardan sıyrılarak kendi özgürlüğünü ve öznel anlamını inşa etmeye başladığı zorunlu bir "başlangıç" noktasıdır. Ayverdi’nin eseri ise bu seküler özgürlüğün getirdiği boğucu yalnızlığa karşı, bireyin ilahi birliğe teslim olduğu tasavvufi bir "toplulukçu manevi çerçeve" ve bir "mürşit" rehberliği sunmaktadır. Tartışma ve sonuç bağlamında araştırma; etkili bir modern din eğitiminin, Sartre’ın işaret ettiği bireysel sorgulama ve özgürlük uyanışını (başlangıç noktasını) tanıyan, ancak eşzamanlı olarak Ayverdi’nin işaret ettiği toplulukçu aidiyeti ve manevi rehberliği sağlayan diyalektik ve kapsayıcı bir pedagoji geliştirmesi gerektiğini ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: Anlam Arayışı, Din Eğitimi, Jean-Paul Sartre, Karşılaştırmalı Edebiyat, Samiha Ayverdi, Tasavvuf, Varoluşçuluk.