AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTaking these developments and changes into consideration, this study, which has been prepared by intensively utilizing British and Turkish archival documents, directly revealed the conclusion that further research could be conducted on periods outside this specific timeframe.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The withdrawal of the Ottoman Empire from Iraq in 1917 and its replacement by Great Britain can be regarded as a turning point not only for Iraq but for the entire Persian Gulf. This shift in authority brought along new identity quests, novel state structures, border disputes, sectarian conflicts, and economic competition. The Strait of Hormuz, being among the most critical waterways, transformed into a sphere of rivalry not only for colonial powers but also for the littoral states of the Gulf. The presence of oil in the region and strong indications of vast oil reserves resulting from feasibility studies escalated this competition to an unprecedented level in history. The period between 1930 and 1940 is considered a critical era. Considered a part of Iraq until the Turkish withdrawal and geologically viewed as its natural extension, Kuwait became the target of annexation attempts starting with Nuri al-Said, which conflicted with the interests of Great Britain, the hegemonic power of the Gulf. According to archival documents, Iraq pursued a systematic and persistent unification policy rather than a periodical one. There was no guarantee that this policy followed toward Kuwait would not expand to the entire Gulf. The discovery of oil in the Burgan field in 1938 and Iraq’s avoidance of a direct confrontation with Great Britain since gaining its independence in 1932 constituted the most vital rationale for the continuity of these diplomatic contacts. Alongside diplomacy, utilizing the Arab identity of the Kuwaiti people through nationalist rhetoric, as well as military, economic, and religious propaganda activities, stood out as the most concrete and prominent initiatives of this rivalry. In the face of Nuri al-Said’s initiatives, Great Britain’s rigid stance toward preserving the status quo in Kuwait and the Gulf acted as a deterrent for Iraq. The increasing strategic importance of the Gulf prior to the approaching World War II and the growing role of oil in the economy and on the fronts further elevated the significance of Kuwait, where new oil fields were discovered and new wells were drilled. This reinforced Great Britain’s determination to keep Kuwait under its protection for a while longer. Britain’s decisive stance and its persistent policy of maintaining its mandate built a barrier against Iraq’s regional leadership ambitions. Although the failure of Iraq’s attempts to annex Kuwait in 1938–1939 and the multidimensional developments occurring during and after World War II caused Iraq to temporarily suspend its claims, they never terminated these claims and policies. As a matter of fact, Saddam Hussein invaded Kuwait in 1990 and declared it the 19th province. This attempt, which resulted in the intervention of the US and coalition partners, is evaluated as an indicator that Iraq never abandoned its ambitions over Kuwait but merely postponed this objective due to the constantly changing dynamics in the Middle East. The timeframe of this study has been limited to 1938–1939. The rationale behind this is that shortly after gaining its independence, Iraq engaged in an expansionist policy for the first time, selected a strategic region like Kuwait as its target geography, and—albeit indirectly—confronted Great Britain, the protector of Kuwait. This audacious attempt mobilized not only Great Britain but also local and regional dynamics. As stated above, the developments in the region caused new dynamics and transformations in the Middle East. Taking these developments and changes into consideration, this study, which has been prepared by intensively utilizing British and Turkish archival documents, directly revealed the conclusion that further research could be conducted on periods outside this specific timeframe.
Özet
Osmanlı Devleti’nin 1917’de Irak’tan çekilmesi ve yerini İngiltere’nin alması, sadece Irak için değil, tüm Basra Körfezi için bir milat olarak kabul edilebilir. Bölgedeki otorite değişimi; yeni kimlik arayışlarını, devlet yapılanmalarını, sınır anlaşmazlıklarını, mezhepsel gerilimleri ve ekonomik rekabeti beraberinde getirmiştir. En önemli su yolları arasında bulunan Hürmüz Boğazı, bu süreçte sadece sömürgeci güçlerin değil, Körfez’e kıyısı olan yerel aktörlerin de rekabet sahası haline gelmiştir. Bölgede petrolün varlığı ve yapılan fizibilite çalışmaları sonucunda büyük yatakların bulunacağına dair güçlü emareler, bu rekabeti tarihte hiç olmadığı kadar tırmandırmıştır. Bu doğrultuda 1930-1940 arası, bölge için kritik bir dönemdir. Türklerin çekilişine kadar Irak’ın bir parçası ve jeolojik bir uzantısı olarak görülen Kuveyt’e yönelik, Nuri Said ile başlayan Irak ilhak teşebbüsleri, bölgenin hegemon gücü olan İngiltere’nin çıkarlarıyla çatışmıştır. Arşiv belgeleri, Irak’ın dönemsel değil, sistematik ve ısrarcı bir birleşme politikası güttüğünü göstermektedir. 1938’de Burgan sahasında zengin petrol yataklarının bulunması, 1932’de bağımsızlığını kazanan Irak’ın, İngiltere ile doğrudan askeri bir çatışmadan kaçınarak diplomatik kanalları zorlamasının en önemli gerekçesi olmuştur. Irak yönetimi diplomasinin yanı sıra, Kuveyt halkının Arap kimliğinden istifade ederek milliyetçi söylemlerde bulunmuş; askeri, ekonomik ve dini propaganda faaliyetlerini devreye sokmuştur. Nuri Said’in bu hamlelerine karşı İngiltere’nin statükoyu korumadaki katı tutumu ise Irak için caydırıcı bir unsur olmuştur. Yaklaşan II. Dünya Savaşı öncesinde petrolün stratejik öneminin artması, İngiltere’nin Kuveyt üzerindeki himaye kararlılığını pekiştirmiş ve Irak’ın bölgesel liderlik çabalarının önüne set çekmiştir. 1938-1939 ilhak girişimlerinin başarısızlığı ve savaşın getr-irdiği çok boyutlu gelişmeler, Irak’ın iddiaların dönemsel olarak askıya almasına neden olsa da bu politikayı tamamen sonlandırmamıştır. Irak’ın monarşi döneminde filizlenen bu genişlemeci vizyonu tarihsel bir süreklilik arz etmiş; nitekim Saddam Hüseyin 1990’da Kuveyt’i işgal ederek ülkenin “19. vilayeti” olduğunu ilan etmiştir. ABD ve koalisyon ortaklarının müdahalesiyle sonuçlanan bu girişim, Irak’ın Kuveyt üzerindeki emellerinden vazgeömediğini, sadece değişen Ortadoğu dengeleri sebebiyle hedeflerini zamana yaydığını göstermiştir. Bu çalışmada zaman aralığının 1938-1938 olarak sınırlandırılmasının temel gerekçesi; Irak’ın bağımsızlık sonrasında ilk kez genişleme siyasetine girişmesi, hedef olarak Kuveyt gibi stratejik bir bölgeyi seçmesi ve Kuveyt’in hamisi İngiltere’yi doğrudan karşısına alma cüretini göstermesidir. İngiliz ve Türk arşiv belgelerinin yoğun olarak kullanıldığı bu çalışma, dönemin yerel ve bölgesel dinamiklerini aydınlatırken; bu kesit dışında kalan II. Dünya Savaşı ve sonrası dönemin de benzer arşiv kaynakları ışığında incelenmesi gerektiğini ve literatürdeki bu boşluğu doğrudan ortaya koymaktadır.