SavedAdd your journal

Journals / Karar İncelemeleri Dergisi / 2026 / Cilt: 4 Sayı: 1

Evaluation of the Relationship Between the Offenses of Aiding an Offender and Assuming Criminal Responsibility for Another, and Forgery of an Official Document Through Indirect Perpetration (Court of Cassation General Criminal Assembly, 15.12.2020, 2018/250, 2020/520)

SUÇLUYU KAYIRMA VE SUÇ ÜSTLENME SUÇLARI ARASINDAKİ İLİŞKİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE DOLAYLI FAİLLİK SURETİYLE RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK SUÇLARI (YCGK 15.12.2020, E. 2018/250, K. 2020/520)

Efe Can Karabulat(ANKARA HACI BAYRAM VELİ ÜNİVERSİTESİ, HUKUK FAKÜLTESİ)0000-0002-2181-1692
Pages
—
Publication Date
2026-10-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Additionally, it must be evaluated whether a passenger traveling with a person who is driving under the influence and in a manner that endangers others also bears any criminal liability for that situation.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In the case subject to the decision of the Court of Cassation General Criminal Assembly dated 15.12.2020, numbered E. 2018/250, K. 2020/520, the issue of criminal liability was examined in relation to a situation where a passenger in the vehicle declared that he was the one driving, instead of the actual driver who was operating the vehicle under the influence of alcohol and thereby committing the offense of endangering traffic safety.
📊
Key Findings & Data:In the mentioned decision, there was a disagreement among the authorities concerning the concurrence (joinder) of the offenses of assuming criminal responsibility for another (false confession to a crime) and harboring a criminal (aiding an offender).
💡
Conclusion & Impact:Additionally, it must be evaluated whether a passenger traveling with a person who is driving under the influence and in a manner that endangers others also bears any criminal liability for that situation.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2020 Verileri
⚙️Variables:Suçluyu kayırma · suç üstlenme · resmi belgede sahtecilik

Abstract

In the case subject to the decision of the Court of Cassation General Criminal Assembly dated 15.12.2020, numbered E. 2018/250, K. 2020/520, the issue of criminal liability was examined in relation to a situation where a passenger in the vehicle declared that he was the one driving, instead of the actual driver who was operating the vehicle under the influence of alcohol and thereby committing the offense of endangering traffic safety. In the mentioned decision, there was a disagreement among the authorities concerning the concurrence (joinder) of the offenses of assuming criminal responsibility for another (false confession to a crime) and harboring a criminal (aiding an offender). Whether the crimes of assuming responsibility for an offense and fabricating an offense have occurred in the incident, and the relationship between these crimes, should be made the subject of examination. Furthermore, the matter should also be addressed in terms of potential forgery of official documents, and the related legal issues should be identified. Additionally, it must be evaluated whether a passenger traveling with a person who is driving under the influence and in a manner that endangers others also bears any criminal liability for that situation.

Özet

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.12.2020 tarih ve E. 2018/250, K. 2020/520 sayılı kararına konu olan olayda, alkollü olarak araç kullanan ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu işleyen sürücünün yerine, araçta yolcu olarak bulunan failin aracı kendisinin kullandığını beyan etmesi üzerine ortaya çıkacak ceza sorumluluğu incelenmiştir. Mezkûr kararda merciler, suç üstlenme ve suçluyu kayırma suçları arasındaki içtima ilişkisi bakımından uyuşmazlık söz konusu olmuştur. Kanaatimizce her iki merciin de kararı yerinde değildir. Olayın koşulları itibarıyla, suç üstlenme suçunun oluşmadığı ve yalnızca suçluyu kayırma suçundan dolayı yolcunun ceza sorumluluğuna gidilmesi gerekmektedir. Ayrıca, özellikle resmi evrakta sahtecilik suçları bakımından da konunun ayrıca ele alınması ve sorunlara işaret edilmesi gerekir. Alkollü olarak ve başkaları bakımından tehlikeli olacak şekilde araç kullanan bir kişinin yanında seyahat eden yolcunun da, bu nedenle ceza sorumluğu bulunup bulunmadığı da değerlendirme konusu yapılmalıdır.

🔖

Cite This Article

Karabulat, E. C. (2026). Evaluation of the Relationship Between the Offenses of Aiding an Offender and Assuming Criminal Responsibility for Another, and Forgery of an Official Document Through Indirect Perpetration (Court of Cassation General Criminal Assembly, 15.12.2020, 2018/250, 2020/520). Karar İncelemeleri Dergisi, Cilt: 4 Sayı: 1. https://ajindex.com/articles/1619402

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (57)

  1. Akbulut B, Bağlılık Kuralı, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, XIV(1), 2010, 167-214.
  2. Akbulut B, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 10. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2023.
  3. Artuk ME/Gökcen A/Alşahin ME/Çakır K, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 16. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022.
  4. Artuk ME/Gökcen A/Alşahin ME/Çakır K, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2019.
  5. Aynural ÖM, Soyut Tehlike Bağlamında Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma Suçu (TCK m. 179, f. 3), 1. Bası, Onikilevha Yayınları, İstanbul, 2017.
  6. Demirbaş T, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 14. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2019.
  7. Demirel M, Karar Analizi Tehlike Suçları – Zarar Suçları Arasındaki İlişkinin İçtima Kuralları Kapsamında Değerlendirilmesi, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, LXXI(1), 2013, 1479-1488.
  8. Demirel M, Suça İştirakte Bağlılık Kuralı, 1. Bası, Onikilevha Yayınevi, İstanbul, 2017.
  9. Demirtaş S, Tehlike Suçları, 1. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2024.
  10. Döner İ, Suçu Bildirmeme Suçu (TCK m. 278), Atatürk Üniversitesi Erzincan Hukuk Fakültesi Dergisi, 9(3-4), 2005, 63-94.
  11. Erdem MR, Suçu Bildirmeme Suçu (TCK m. 278), Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 80, 2009, 105-120.
  12. Erman S, Ticarî Ceza Hukuku Cilt III: Sahtekarlık Suçları, 5. Bası, İstanbul Üniversitesi Basım Atolyesi, İstanbul, 1987.
  13. Gökcan HT, Resmi Belgede Sahtecilik Suçu (TCK m. 204), Ankara Barosu Dergisi, 67(3), 2009, 93-126.
  14. Gökcen A, Belgede Sahtecilik Suçları (TCK m. 204-212), 3. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013.
  15. Gökmen MK, Resmi Belgede Sahtecilik Suçu, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Konya, 2019.
  16. Güler G, Resmi Belgede Sahtecilik Suçu, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2018.
  17. Hafızoğulları Z/Acar BH, Suçu Bildirmeme Suçları, Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(1), 2016, 179-198.
  18. Hafızoğulları Z/Özen M, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 12. Bası, US-A Yayıncılık, Ankara, 2019.
  19. Hakeri H, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 21. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2017.
  20. İçel K, Ceza Hukuku Genel Hükümler II, Beta Yayıncılık, 2. Bası, Ankara, 2013.
  21. İçel K, Görünüşte Birleşme (İçtima) İlkeleri ve Yeni Türk Ceza Kanunu, İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(14), 2008, 35-49.
  22. Karabulat EC, Ceza Hukukunda Zarar Kavramı ve Zarar Suçları, 1. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2026.
  23. Kaşlı E, Suçu Bildirmeme Suçu (TCK m. 278), İstanbul Medipol Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(2), 2024, 89-114.
  24. Kaya M, Kesintisiz (Mütemadi) Suç, 1. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2024.
  25. Kitapçıoğlu Yüksel T, Özgü Suç, Onikilevha Yayınevi, İstanbul, 2021.
  26. Koca M/Üzülmez İ, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 10. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2024.
  27. Memiş Kartal P, Türk Ceza Hukukunda Suç Üstlenme, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 27(1), 2021, 16-25.
  28. Önok RM, Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma Suçu (TCK m. 179), Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 121, 2015, 157-202.
  29. Özbek VÖ/Doğan K/Bacaksız P, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 19. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2024.
  30. Özgenç İ, İcrai Suça İhmali Davranışla İştirak: Anayasa Mahkemesi’nin Bir Kararı Üzerine Değerlendirmeler, Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, 2014, 2(1-2), 1-10.
  31. Özgenç İ, Suç Örgütleri, 13. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2022.
  32. Özgenç İ, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 20. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2024.
  33. Öztürk MK, Türk Ceza Kanunu’nda Bir İştirak Şekli Olarak Faillik (TCK m. 37), Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 13(1), 2023, 256-307.
  34. Pancaroğlu B, Sahte ve Gerçeğe Aykırı Belge Kavramlarının Ceza Hukuku Bağlamında Değerlendirilmesi ve Sonuçları, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 28(2), 2022, 806-847.
  35. Sınar H, Türk Ceza Hukukunda Dolaylı Faillik, Ceza Hukuku Dergisi, 6(15), 2011, 59-86.
  36. Soyaslan D, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 12. Bası, Yetkin Yayınevi, Ankara, 2018.
  37. Taner FG, Özel Belgelerde Sahtecilik Suçları Bağlamında Maddi Hasarlı Trafik Kazası Tespit Tutanakları (Kağıt ve Elektronik) ve Ortaya Çıkan Sorunlar, Ceza Hukuku Dergisi, 17(35), 117-149.
  38. Teke MN, Suçu Bildirme Yükümlülüğünün Kapsamı ve Sınırları, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2024. Tezcan D/Erdem MR/Önok RM, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 22. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2024.
  39. Türkiye Barolar Birliği, Türk Ceza Kanunu Reformu Birinci Kitap, 1. Bası, Türkiye Barolar Birliği Yayınları, Ankara, 2004.
  40. Ünal OG, Türk Ceza Hukukunda Tehlike Suçları, 1. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2023.
  41. Üzülmez İ, Dolaylı Faillik (m. 37/2), Erciyes Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 1(2), 2006, 79-95.
  42. Yaşar O/Gökcan HT/Artuç M, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, Cilt V, Ankara, 2010, s. 8077.
  43. Yenigün S, Türk Ceza Kanunu’nda Resmi Belgede Sahtecilik Suçları, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul, 2021.
  44. Yılmaz Z, Suçluyu Kayırma Suçu (TCK m. 283), Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 18(1), 2012, 148-178.
  45. Yokuş Sevük H, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 3. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2020.
  46. Yurtlu F, İhmali Suçlar, 1. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2022. İnternet Siteleri
  47. Özgenç İ, Resmi Belgede Sahtecilik Suçunun Dolaylı Faillik Suretiyle İşlenmesi: Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 12.3.2019 tarihli ve E. 2015/584, K. 2019/183 sayılı Kararı Üzerine Değerlendirmeler, https://izzetozgenc.com/data/contents/resm%C3%AE-belgede-sahtecilik-sucunun-dolayli-faillik-suretiyle-islenmesi.pdf.
  48. Şen E, Suç Üstlenme Suçu Özel Haller, https://www.hukukihaber.net/suc-ustlenme-sucu-ozel-haller.
  49. Şen E, Suç Üstlenme ve Suçluyu Kayırma Suçları, https://www.hukukihaber.net/sucu-ustlenme-ve-sucluyu-kayirma-suclari.
  50. Yargıtay 8. CD, 22.02.2024 tarih ve E. 2023/4430, K. 2024/1633 sayılı kararı.
  51. Yargıtay 11. CD, 01.04.2008 tarih ve 2007/6232 E., 2008/2318 K. sayılı kararı.
  52. Yargıtay 12. CD, 03.11.2016 tarih ve E. 2015/8475, K. 2016/12423 sayılı kararı.
  53. Yargıtay 15. CD, 24.04.2018 tarih ve E. 2017/1507, K. 2018/2828 sayılı kararı.
  54. Yargıtay 16. CD, 08.06.2015 tarih ve E. 2015/3257, K. 2015/1744 sayılı kararı.
  55. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 29.09.2015 tarih ve E. 2015/412, K. 2015/286 sayılı kararı.
  56. Yargıtay Ceza Genel Kurulu 12.3.2019 tarih ve E. 2015/584, K. 2019/183 sayılı kararı.
  57. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 28.11.2019 tarih ve E. 2015/489, K. 2019/682 sayılı kararı.