Journals / Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 16 Sayı: 1

Protection of Animals Through Criminal Law Norms: The End of the Anthropocentric Paradigm in Turkish Law?

HAYVANLARIN CEZA HUKUKU NORMLARIYLA KORUNMASI: TÜRK HUKUKUNDA ANTROPOSENTRİK PARADİGMANIN SONU MU?

Efe Can Karabulat(ANKARA HACI BAYRAM VELİ ÜNİVERSİTESİ, HUKUK FAKÜLTESİ)0000-0002-2181-1692
Pages
679–724
Publication Date
2026-02-05
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

To remedy these problems, new regulations that also consider the theoretical aspect of the issue are needed.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Laws concerning the protection of animals in Turkish law have a history of about 20 years.
📊
Key Findings & Data:With the 2021 amendment, the legislator claimed to have changed this paradigm and accepted animals as "lives." It was argued that this goal was achieved by turning actions against animals, which were previously considered misdemeanors, into crimes.
💡
Conclusion & Impact:To remedy these problems, new regulations that also consider the theoretical aspect of the issue are needed.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2021 Verileri
⚙️Variables:Hayvan hakları · hayvanlara karşı işlenen suçlar · hayvan refahı

Abstract

Laws concerning the protection of animals in Turkish law have a history of about 20 years. Historically, animals have been considered property under Turkish law, and acts committed against them were punished on the grounds that they damaged human property. With the 2021 amendment, the legislator claimed to have changed this paradigm and accepted animals as "lives." It was argued that this goal was achieved by turning actions against animals, which were previously considered misdemeanors, into crimes. This study questions the validity of these claims and, by comparing the old and new provisions, attempts to reveal the new paradigm adopted in Turkish law. There are two schools of thought regarding the protection of animals through criminal law norms. The first accepts that acts against animals should be punished because they violate human interests, while the second accepts that animals can have their own interests. The 2021 amendment to Turkish law did not change the human-centered approach, did not recognize animals as subjects of rights, and did not accept that they have their own interests. In this respect, the regulations made are deficient, inconsistent with the legislator's claims, and contradictory in themselves. These provisions, which were created with populist motives, are far from solving the existing problem. To remedy these problems, new regulations that also consider the theoretical aspect of the issue are needed.

Özet

Türk hukukunda hayvanların korunmasına yönelik hükümler, yaklaşık 20 yıllık bir geçmişe sahiptir. Hayvanlar, Türk hukukunda tarihsel olarak eşya statüsünde kabul edilmekte ve onlara karşı işlenen fiiller insanların malvarlığına zarar vermesi dolayısıyla cezalandırılmakta idi. 2021 değişikliği ile kanun koyucu bu paradigmayı değiştirdiğini ve hayvanları birer “can” olarak kabul ettiğini iddia etmiştir. Hayvanlara karşı işlenen ve eskiden kabahat niteliğinde olan fiillerin suç haline getirilmesiyle bu amacın gerçekleştirildiği öne sürülmüştür. Bu çalışmada bu iddiaların doğruluğu sorgulanmış, eski ve yeni hükümlerin karşılaştırılması suretiyle Türk hukukunda benimsenen yeni paradigmanın ortaya çıkarılmasına çalışılmıştır. Hayvanların ceza hukuku normlarıyla korunmasına yönelik olarak, iki düşünce okulu mevcuttur. Bunlardan ilki hayvanlara karşı işlenen fiillerin insanların menfaatlerini ihlal ettiği için cezalandırılmasını kabul eden düşünce, ikincisi ise hayvanların kendi menfaatlerinin bulunabileceğini kabul eden düşüncedir. Türk hukukunda, 2021 yılında yapılan değişiklik, insan merkezli anlayışı değiştirmemiş, hayvanları hak süjesi olarak tanımamış ve onların kendi menfaatleri bulunduğunu kabul etmemiştir. Yapılan düzenlemeler bu yönüyle eksik, kanun koyucunun iddiaları ile tutarsız ve kendi içinde çelişkilidir. Popülist saiklerle ihdas edilmiş olan bu hükümler, mevcut sorunu çözmekten uzaktır. Bu sorunların giderilmesi için, meselenin teorik yönünü de dikkate alan yeni düzenlemelerin yapılması gerekmektedir.

🔖

Cite This Article

Karabulat, E. C. (2026). Protection of Animals Through Criminal Law Norms: The End of the Anthropocentric Paradigm in Turkish Law?. Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 16 Sayı: 1, 679–724. https://doi.org/10.32957/hacettepehdf.1774965

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (52)

  1. Akben D, ‘Alman Hukukunda ve Türk Hukukunda Hayvanların Korunmasının Karşılaştırılması’ (2023) 25(2) Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 1047-1102.
  2. Akbulut O ve Çobanoğlu N, ‘Türk Hukukunda Hayvanların Korunmasına İlişkin Yasal Mevzuat ve Bu Mevzuata Göre Hayvanların Hukuki Durumları’ (2020) 36 Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 1-36.
  3. Artuk M E, ‘Çevrenin Kasten Kiretilmesi Suçu’ (2014) 1 İstanbul Medipol Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 37-48.
  4. Baş E, ‘Hayvanın Kötü Muamelelere Karşı Ceza Hukuku Vasıtasıyla Korunması Halinde Mağdurun Tespiti’ (2021) 12(1) İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 1-16.
  5. Bentham J, An Introduction to Principles of Morals and Legislation (Kitchener 2000).
  6. Binder R, ‘Der "Vernunftige Grund" fur die Totung von Tieren’ (2007) 29(12) Natur und Recht 806-813.
  7. Bozdağlı A, Hayvanlara Karşı İşlenen Suçlar (Adalet Yayınevi 2024).
  8. Braithwaite J and Pettit P, Not Just Deserts (2nd ed, Clarendon Press 2002).
  9. Cirsovious T, ‘Rechtfertigen Wirtschaftliche Motive Verstosse Gegen das Tierschutzgesetz?’ (2017) 39(10) Natur und Recht 665-670.
  10. Cumalıoğlu E, ‘Medeni Hukukta Hayvan Hakları ve Hayvanlar Üzerindeki Hak’ (2017) 19 (Özel Sayı) Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Şeref Ertaş’a Armağan 573-610.
  11. Cusack C, Animals and Criminal Justice (Routledge 2017).
  12. Çelebi Ö, ‘Kişi ve Eşya Ayrımı Bağlamında Hayvanların Hukuki Statüsü’ (2018) 76(2) İstanbul Hukuk Mecmuası 559-622.
  13. Davis J, ‘The Problem of Harm, its Significance in the Criminal Law, and its Role in Sentencing Law’ (Doktora Tezi, University of Tasmania 2004).
  14. Dönmez B, ‘Hayvanlara Yönelik İşlenen Suçlar’ (2013) 8 Yaşar Üniversitesi E-Dergisi 903-925.
  15. Dubber M D, ‘Theories of Crime and Punishment in German Criminal Law’ (2005) 53(3) The American Journal of Comparative Law 679-707.
  16. Duncan A, Thomas J C and Miller C., ‘Significance of Family Risk Factors in Development of Childhood Animal Cruelty in Adolescent Boys with Conduct Problems’ (2005) 20(4) Journal of Family Violence 235-239.
  17. Erickson J, ‘Revisioning the Animal Psyche’ (2022) 17 Journal of Jungian Scholarly Studies 7-22.
  18. Ertaş Ş, Çevre Hukuku ve Hayvan Hakları Hukuku (1. Baskı, İleri Kültür Merkezi Yayınları 2012).
  19. Eser A, ‘The Principle of “Harm” in the Concept of Crime: A Comparative Analysis of the Criminally Protected Interests’ (1965) 4(3) Duquesne Law Review 345-417.
  20. Evans E, ‘Constitutional Inclusion of Animal Rights in Germany and Switzerland: How Did Animal Protection Become an Issue of National Importance?’ (2010) 18 Society and Animals 231-250.
  21. Feinberg J, Offense to Others (1st edn, Oxford University Press 1985).
  22. Felthous Alan R, ‘Aggression Against Cats, Dogs, and People’ (1980) 10 (3) Child Psychiatry and Human Development 169-177.
  23. Francione G. L and Charlton A, Animal Rights: The Abolitionist Approach (1st Ed., Exempla Press 2015) Grigoryan G and Gulyaeva N, ‘Modeling Depression in Animals: Behavior as the Basis for the Methodology, Assessment Criteria, and Classification’ (2017) 47(2) Neuroscience and Behavioral Physiology 204-216.
  24. Hall J, General Principles of Criminal Law (2nd ed, The Bobbs-Merrill Company Inc. 1960).
  25. Hazar Z, ‘Hayvan Refahı: Din ve İnanç Özgürlüğüne Getirilen Yeni Bir Sınırlama Nedeni mi?’ (2023) 13(2) Akdeniz Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 807.
  26. Heinrich B, Strafrecht Allgemeiner Teil (7. Auflage, Kohlhammer GmbH 2022).
  27. Hirsch A, ‘Der Rechtgutsbegriff und das “Harm Principle”’ in Roland Hefendehl (ed), Die Rechtsgutstheorie: Legitimationsbasis des Strafrechts oder dogmatisches Glasperlenspiel? (1st edn, Nomos Verlag 2003).
  28. Hörnle T, ‘Offensive Behavior and German Penal Law’ (2001) 5(1) Buffalo Criminal Law Review 255-278.
  29. İnci Z Ö, ‘Güncel Gelişmeler Işığında Türkiye’de Hayvanların Ceza Hukuku Bakımından Korunması’ (2019) 5(1) İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 1-24.
  30. Jescheck H und Weigend T, Lehrbuch das Strafrechts Allgemeiner Teil (5. Auflage, Duncker&Humblot 1996). Karabulat E C, Cezaların Etkinliği Bağlamında Türk Suç Siyaseti (Adalet Yayınevi 2024).
  31. Karabulat E C, ‘İslamofobi ile Mücadelede Ceza Hukuku Araçlarının Rolü: Disiplinler Arası Bir İnceleme’, in Murat Balcı ve Hüseyin Aydın (ed) Ceza Hukuku Bağlamında İslamofobi (1. Baskı, Adalet Yayınevi 2022) 13-78. Karabulat E C, ‘Karşılaştırmalı Olarak Objektif Cezalandırılabilme Şartları ve Muhakeme Şartları’ (Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi 2016).
  32. Koca M ve Üzülmez İ, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (16. Baskı, Seçkin Yayınevi 2024).
  33. Koyuncu A A, ‘Singer’ın Faydacı Hayvan Hakları Kuramının Eleştirisi: Türcülük Eleştirisinden Tür İçi Hiyerarşi İnşasına’ (2025) 27(2) Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 727-738.
  34. Krstic N, ‘Animal Protection from Killing and Abuse in the European and Serbian Criminal Law’ (2012) 10(1) Facta Universitatis, Series: Law and Politics 43-61.
  35. Melikoğlu Gölcü B ve Aksoy A, ‘Avrupa Birliği ve Türkiye’de Deney Hayvanları Mevzuatına Genel Bir Bakış’ (2013) 1(1) Türkiye Klinikleri Journal of Laboratory Animals 56-62.
  36. Menteş Gürler A ve Osmanağaoğlu Ş, ‘Türkiye’de Hayvanları Koruma Kanununun Tarihsel Gelişimi’ (2009) 15(3) Kafkas Üniversitesi Veterinerlik Fakültesi Dergisi 325-330.
  37. Nurse A, ‘A Question of Sentience: Brexit, Animal Welfare and Animal Protection Law’ (2019) 10(2) Journal of Animal & Environmental Law 32-59.
  38. Olgun H, ‘Batı Felsefesinde Hayvanın Ahlâkî Statüsü: Francione’nin Abolisyonizmi Üzerine Bir Değerlendirme’ (2020) 15(25) OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi 3916-3948.
  39. Özen A S, ‘Hayvanları Koruma Kanununun Zoolojik ve Etik İlkeler Bakımından Değerlendirilmesi’, (2019) 2(3) Doğanın Sesi 63-69.
  40. Özgenç İ, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler (20. Baskı, Seçkin Yayınevi 2024).
  41. Peña-Guzmán, D, ‘Can Non-human Animals Commit Suicide?’ (2017) 20(1) Animal Sentience 1-25.
  42. Richter D, ‘Die Würde der Kreatur’ (2007) 67 Zeitschrift für Ausländisches Öffentliches Recht und Völkerrecht 319-349.
  43. Roxin C und Greco L, Strafrecht Allgemeiner Teil- Band I (5. Auflage, C.H Beck 2020).
  44. Short C E, ‘Fundamentals of Pain Perception in Animals’ (1998) 59(1-3) Applied Animal Behavior Science 125-133.
  45. Singer P, Animal Liberation: 40th Anniversary Edition (1st ed, Open Road Media 2009).
  46. Sidgwick H, The Methods of Ethics (The Macmillan Company 1907).
  47. Sinmez Ç Ç, ‘Dünyada ve Türkiye’de Hayvan Haklarının Mevcut Anayasal Konumu’ (2022) 11(1) Harran Üniversitesi Veterinerlik Fakültesi Dergisi 51-57.
  48. Uyumaz A, ‘Bir Hukuk Sorunsalı Olarak Güncel Gelişmeler Işığında Türkiye’de Hayvan Hakları’ (2016) XX(3) Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 133-184.
  49. Vetter S, Boros A and Ózsvári L, ‘Penal Sanctioning of Zoophilia in Light of the Legal Status of Animals—A Comparative Analysis of Fifteen European Countries’, (2020) 10 Animals 1-13.
  50. Whitfort A, ‘Evaluating China's Draft Animal Protection Law’ (2012) 34(2) Sydney Law Review 347-370.
  51. Yaşar A ve Yerlikaya H, ‘Dünya’da ve Türkiye’de Hayvan Haklarının Tarihsel Gelişimi’ (2004) 20(4) Türkiye Klinikleri Veteriner Bilimleri Dergisi 39-46.
  52. Yılmaz H, ‘Hayvan Haklarına Bakış’ (2006) 62 Türkiye Barolar Birliği Dergisi 212-229.