AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWith neuroaesthetic approaches explaining how sensory stimuli interact with literary imagery, Safranbolu holds the potential to develop a sustainable and distinctive tourism model through literature-based routes, digital literary maps, and locally rooted narrative practices.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Safranbolu, with its UNESCO World Heritage status, multilayered historical structure, and preserved Ottoman urban aesthetics, is a significant center of cultural tourism. This study examines how Safranbolu can be conceptualized as a literature-based tourism destination through the frameworks of cultural memory, nostalgia aesthetics, and literary spatial theory. From Evliya Çelebi’s Seyahatname to Ünsal Tunçözgür’s Mübadele Safranbolu’da Aşka Geçit Vermedi, Hulusi Yazıcıoğlu’s Küçük Osmanlı’nın Öyküsü: Safranbolu Tarihi, and Edip Süha Ünal’s Son Sözüm İsyanı, Safranbolu’s spatial identity is reproduced with narrative density and historical continuity. The poetic structure of the traditional mansions, and the city’s nostalgic affect create a strong potential for transforming Safranbolu into a literary experience space. With neuroaesthetic approaches explaining how sensory stimuli interact with literary imagery, Safranbolu holds the potential to develop a sustainable and distinctive tourism model through literature-based routes, digital literary maps, and locally rooted narrative practices.
Özet
Safranbolu, UNESCO Dünya Mirası statüsü, çok katmanlı tarihsel dokusu ve Osmanlı kent estetiğini koruyan özgün mimarisiyle kültürel turizmin merkezlerinden biridir. Bu çalışmada, Safranbolu’nun kültürel bellek, nostalji estetiği ve edebî mekân kuramları çerçevesinde edebiyat temelli bir turizm destinasyonu olarak nasıl değerlendirilebileceği tartışılmıştır. Evliya Çelebi’nin Seyahatname’sinden başlayarak Ünsal Tunçözgür’ün Mübadele Safranbolu’da Aşka Geçit Vermedi romanı, Hulusi Yazıcıoğlu’nun Küçük Osmanlı’nın Öyküsü: Safranbolu Tarihi adlı eseri ve Edip Süha Ünal’ın Son Sözüm İsyanı romanı gibi metinlerde Safranbolu’nun mekânsal kimliğinin tarihsel süreklilik ve anlatısal yoğunlukla yeniden üretildiği görülmektedir. Mekânın kültürel bellekle ilişkisi, konak mimarisinin poetik yapısı ve kentin ürettiği nostaljik duygu, Safranbolu’yu edebî bir deneyim alanına dönüştüren bir potansiyel yaratmaktadır. Nöroestetik yaklaşımların duyusal uyarımlar ile edebî imgeler arasındaki etkileşimi açıklayan bulguları doğrultusunda Safranbolu’nun edebiyat temelli rotalar, dijital edebiyat haritaları ve yerel anlatılar yoluyla sürdürülebilir ve özgün bir turizm modeli geliştirme potansiyeline sahip olduğu düşünülmektedir.