AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn light of these evaluations, it has been concluded that both novels fulfill the mission of reforming and reconstructing society with a consciousness of guidance rather than aesthetic concerns, in accordance with the purpose for which Islamic literature emerged.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The secular-inclined nature of the novel genre, which entered Arabic and Turkish literature in the nineteenth century, led religious references to remain in the background in literary texts. However in the mid-twentieth century, writers such as Najīb al-Kīlānī and Hekimoğlu İsmail transformed this course with novels that placed Islamic values at the center. In this context, based on the question of how the concept of the Islamic novel that emerged in modern Arabic and Turkish literature is manifested in literary texts, Najīb al-Kīlānī’s Azrā Jakarta , one of the first examples of the Islamic novel in the modern sense in Arabic literature,and Hekimoğlu İsmail’s Minyeli Abdullah in Turkish literature were examined. It was observed how these two novels, written in different geographies, construct religion as a ground of resistance and salvation in the face of political oppression, ideological orientations and social corruption. The study first presents information about the lives and literary aspects of the authors, and then introduces the subjects of the two novels. After that, the novels are comparatively analyzed and evaluated through the document analysis method in line with the identified common themes. As a result, it was determined that the identified themes were treated in similar ways although through different fictional constructions. In both novels, the domination established by political power over the individual and society under the influence of ideologies is portrayed in a multilayered manner; it is also demonstrated that the gap between the regime and the people extends beyond economic inequality and reaches a dimension that destroys the structure of the individual, family and society. In both works, religion in general and the Islamic faith in particular, constitutes the main axis of resistance and salvation and is presented as a solution and a way out against oppressive regimes and the degeneration and collapse of society and individuals. As a result of the comparative reading, it has been observed that the destructive effects of revolutions and oppressive regimes on the individual, society and culture manifest themselves on a universal scale. In light of these evaluations, it has been concluded that both novels fulfill the mission of reforming and reconstructing society with a consciousness of guidance rather than aesthetic concerns, in accordance with the purpose for which Islamic literature emerged.
Özet
Arap ve Türk edebiyatına 19. yüzyılda giren roman türünün seküler eğilimli doğası, dinî referansların edebî metinlerde geri planda kalmasına yol açmıştır. Ancak 20. yüzyılın ortalarında Necîb el-Kîlânî ve Hekimoğlu İsmail gibi yazarlar, İslami değerleri merkeze alan romanlarla bu gidişatı dönüştürmüşlerdir. Bu bağlamda modern Arap ve Türk edebiyatında ortaya çıkan İslami roman anlayışının edebî metinlere nasıl yansıdığı sorusundan hareketle Arap edebiyatında modern anlamda İslami romanın ilk örneklerinden olan Necîb el-Kîlânî’nin Cakartalı Kız ve Türk edebiyatında Hekimoğlu İsmail’in Minyeli Abdullah adlı eserleri incelenmiş; farklı coğrafyalarda kaleme alınan iki romanın siyasal baskı, ideolojik yönelimler ve toplumsal yozlaşma karşısında dini nasıl bir direniş ve kurtuluş zemini olarak kurguladığı görülmüştür. İlk olarak yazarların hayatları ve edebî yönleri hakkında bilgi verilmiştir. İki roman, konuları tanıtıldıktan sonra tespit edilen ortak temalar doğrultusunda doküman analizi yöntemiyle karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Sonuç olarak, belirlenen temaların farklı kurgularla ancak benzer şekilde işlendiği tespit edilmiştir. Her iki romanda da siyasal iktidarın ideolojilerin tesiriyle birey ve toplum üzerinde kurduğu tahakkümünün çok katmanlı biçimde işlendiği; rejim ve iktidarla halk arasındaki uçurumun yalnızca ekonomik boyutta değil aynı zamanda birey, aile ve toplum yapısını tahrip eden bir boyutta seyrettiği ortaya konmuştur. İki eserde de genelde din özelde İslam inancı, karşı direnişin ve kurtuluşun ana eksenini oluşturmuş; baskıcı rejime, bireysel- toplumsal çöküş ve çürümelere karşı bir çözüm ve çıkış yolu olarak sunulmuştur. Karşılaştırmalı okuma sonucunda devrimin ve baskıcı rejimlerin birey, toplum ve kültür üzerindeki tahribatının evrensel boyutta tezahür ettiği gözlemlenmiştir. Bu değerlendirmeler ışığında, iki romanın da İslami edebiyatın ortaya çıkış gayesine uygun şekilde estetik kaygılardan ziyade irşat bilinciyle toplumun ıslahı ve yeniden inşası misyonunu yerine getirdiği sonucuna varılmıştır.