AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this regard, the study addresses the phenomenon of quiet resignation beyond narrow interpretations centered on disciplinary law and comprehensively discusses the relationship between the continuity of healthcare services and the administration’s responsibility from an administrative law perspective.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the phenomenon of “quiet quitting” in the healthcare sector within the framework of disciplinary law and organizational failure. The study argues that, since quiet resignation is not explicitly regulated in legislation, it should not automatically be considered a disciplinary offense under the principles of legality, certainty, and typicality in disciplinary law. The study is based on normative analysis and case law review; it conducts an evaluation within the framework of relevant legislation - primarily the Constitution and the Civil Servants Law No. 657- as well as the principles of administrative law. However, if quiet quieting behaviors lead to actual disruptions sufficient to result in the poor, delayed, or complete failure of public service, the issue gains significance not only from the perspective of disciplinary law but also regarding the administration’s duty of care in personnel management, as well as service and organizational negligence. The study further assesses that excessive workloads and shift schedules, the misuse of temporary assignments, the erosion of the perception of fairness in performance and bonus systems, and mobbing-like practices are the primary administrative factors triggering quiet quitting. In this regard, the study addresses the phenomenon of quiet resignation beyond narrow interpretations centered on disciplinary law and comprehensively discusses the relationship between the continuity of healthcare services and the administration’s responsibility from an administrative law perspective.
Özet
Bu çalışma, sağlık hizmetlerinde ortaya çıkan sessiz istifa olgusunu disiplin hukuku ve organizasyon kusuru çerçevesinde incelemektedir. Çalışmada, sessiz istifanın mevzuatta açıkça düzenlenmemiş olması nedeniyle bu olgunun disiplin hukukunun kanunilik, belirlilik ve tipiklik ilkeleri çerçevesinde otomatik olarak disiplin suçu sayılmaması gerektiği savunulmaktadır. Çalışma, normatif analiz ve içtihat incelemesi yöntemine dayanmakta; başta Anayasa ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu olmak üzere ilgili mevzuat ile idare hukuku ilkeleri çerçevesinde değerlendirme yapmaktadır. Bununla birlikte, sessiz istifa davranışlarının kamu hizmetinin kötü işlemesi, geç işlemesi veya hiç işlememesi sonucunu doğuracak ölçüde fiilî aksamalara yol açması hâlinde, mesele yalnızca disiplin hukuku bakımından değil, idarenin personel yönetiminde özen yükümlülüğü, hizmet kusuru ve organizasyon kusuru bakımından da önem kazanmaktadır. Çalışmada ayrıca, aşırı iş yükü ve nöbet düzenlemeleri, geçici görevlendirmenin amaç dışı kullanımı, performans ve ek ödeme sistemlerinde adalet algısının zedelenmesi ile mobbing benzeri uygulamaların sessiz istifayı tetikleyen başlıca idari etkenler olduğu değerlendirilmektedir. Bu yönüyle çalışma, sessiz istifa olgusunu disiplin hukuku eksenli dar yorumların ötesinde ele almakta ve sağlık hizmetlerinin sürekliliği ile idarenin sorumluluğu arasındaki ilişkiyi idare hukuku perspektifinden bütüncül biçimde tartışmaktadır.