AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study does not aim to issue a new judgment as to whether the transmitters were truly people of bidʿa, but rather seeks, on the basis of the accusations of being innovators found in classical rijāl sources, to determine al-Nasāʾī’s approach to the narrative material related to these transmitters.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the determination of the reliability of transmitters in hadīth transmission, ʿadāla and ḍabṭ are among the fundamental criteria; the accusation of a transmitter with bidʿa is also accepted as one of the factors affecting this evaluation process. In the classical literature of hadīth methodology, the issue of transmitting from transmitters belonging to the people of bidʿa has been discussed both theoretically and practically within the framework of such criteria as the nature of bidʿa, the transmitter’s state of ḍabṭ, and the content of the narration. In this context, examining the attitudes of hadīth compilers toward transmitters against whom an attribution of bidʿa exists is important for understanding methodological preferences in hadīth transmission. This article aims to identify the narrations in al-Nasāʾī’s (d. 303/915) work al-Mujtabā in which transmitters accused of bidʿa appear, and to examine whether these narrations contain any sectarian or theological orientation. In the study, transmitters who were accused of bidʿa in the classical literature of al-jarh wa-l-taʿdīl were first identified, and then the narrations of these transmitters in al-Mujtabā were evaluated in terms of isnād and content. As a result of the research, no transmitter carrying an attribution of bidʿa was identified among al-Nasāʾī’s direct teachers; however, it was observed that some transmitters who were accused of bidʿa in classical rijāl sources appear in the isnād chains of al-Mujtabā. It was also understood that these narrations do not aim to support the view of a particular sect and that the aforementioned attributions of bidʿa are not directly reflected in the texts of the narrations. The study reveals that al-Nasāʾī did not absolutely exclude transmitters accused of bidʿa, but included the narrations in which these transmitters appear in his work through a selective approach that also took their contents into consideration. The study does not aim to issue a new judgment as to whether the transmitters were truly people of bidʿa, but rather seeks, on the basis of the accusations of being innovators found in classical rijāl sources, to determine al-Nasāʾī’s approach to the narrative material related to these transmitters.
Özet
Hadis rivâyetinde râvilerin güvenilirliğinin tespitinde adâlet ve zabt temel ölçütler arasında yer almakta, râvinin bidʿatle itham edilmesi de bu değerlendirme sürecini etkileyen unsurlardan biri olarak kabul edilmektedir. Klasik hadis usûlü literatüründe bidʿat ehli râvilerden rivâyet meselesi, bidʿatin mahiyeti, râvinin zabt durumu ve rivâyetin muhtevası gibi ölçütler çerçevesinde hem teorik hem de pratik düzeyde tartışılmıştır. Bu bağlamda hadis musanniflerinin haklarında bidʿat isnadı bulunan râviler karşısındaki tutumlarının incelenmesi hadis rivâyetindeki metodolojik tercihlerin anlaşılması bakımından önem arz etmektedir. Bu makale Nesâî’nin (ö. 303/915) el-Müctebâ adlı eserinde haklarında bidʿat ithamı bulunan râvilerin yer aldığı rivâyetleri tespit etmeyi ve bu rivâyetlerin mezhebî veya itikadî bir yönlendirme içerip içermediğini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada öncelikle klasik cerh-taʿdîl literatüründe haklarında bidʿat ithamı bulunan râviler belirlenmiş, ardından bu râvilerin el-Müctebâ’daki rivâyetleri isnad ve muhteva bakımından değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda Nesâî’nin doğrudan hocaları arasında bidʿat isnadı taşıyan bir râvi tespit edilememiş, buna karşılık klasik ricâl kaynaklarında haklarında bidʿatla itham edilen bazı râvilerin el-Müctebâ’nın isnad zincirlerinde yer aldığı görülmüştür. Ayrıca bu rivâyetlerin belirli bir mezhebin görüşünü destekleme amacı taşımadığı ve söz konusu bidʿat isnatlarının rivâyet metinlerine doğrudan yansımadığı anlaşılmıştır. Elde edilen bulgular, Nesâî’nin bidʿatla itham edilen râvileri mutlak biçimde dışlamadığını bu râvilerin yer aldığı rivâyetlerin muhtevalarını da gözeten seçici bir yaklaşımla eserine aldığını ortaya koymaktadır. Çalışma râvilerin gerçekten bidʿat ehli olup olmadıkları hakkında yeniden hüküm vermeyi değil klasik ricâl kaynaklarında yer alan bidʿatçı olmakla itham edilmelerinden hareketle Nesâî’nin bu râvilerle ilişkili rivâyet malzemesine yaklaşımını tespit etmeyi hedeflemektedir.