AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, the article proposes a more coherent and internationally aligned legislative framework to guide lawmakers, policymakers, and practitioners in applying the principle of territoriality.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study critically examines the territorial application regime set out in Article 8 of the Turkish Penal Code (TCK) from the perspectives of classical logic and international law methodology. In criminal law, territorial application defines the spatial limits of penal authority and renders the principle of legality operational. However, the current wording of Article 8 suffers from conceptual omissions and structural inconsistencies, particularly due to its failure to employ terminology consistent with international maritime law. The absence of explicit references to internal waters, area, and outer space undermines the systematic clarity of the provision. The study argues that territorial application should primarily be constructed at the cartographic level. Accordingly, land territory, internal waters, and territorial waters should be expressly enumerated, while airspace should be defined as the vertical extension encompassing these areas. The current legislative technique, which linguistically separates airspace from territorial waters, renders it difficult to infer the applicability of the TCK to the airspace above territorial waters. Spatial definition should further extend to fixed platforms located on the topographic (continental shelf) and hydrographic (exclusive economic zone-EEZ) continuations of cartographic boundaries. The article also highlights a normative inconsistency between Article 8 of the TCK and Article 27 of the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) regarding flag-state penal jurisdiction in the foreign territorial waters. UNCLOS generally recognizes flag-state jurisdiction even within foreign territorial waters, the TCK restricts this jurisdiction primarily to Turkish merchant vessels on the high seas. This restrictive approach is criticized from the standpoints of international law, geopolitics, and logical coherence. The study further contends that, under international law, there is no objection to extending penal jurisdiction to fixed or mobile platforms operating on the high seas, within the area, or in outer space. Ultimately, the article proposes a more coherent and internationally aligned legislative framework to guide lawmakers, policymakers, and practitioners in applying the principle of territoriality.
Özet
Bu çalışma, Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 8. maddesinde düzenlenen yer bakımından uygulama rejimini, klasik mantık ilkeleri ve uluslararası hukuk metodolojisi çerçevesinde eleştirel olarak incelemektedir. Ceza hukukunda yer bakımından uygulama, devletin cezalandırma yetkisinin mekânsal sınırlarını belirleyerek kanunilik ilkesine işlevsellik kazandırmaktadır. Ancak TCK madde 8’in mevcut lafzı, özellikle uluslararası deniz hukuku terminolojisiyle uyumlu olmayan kavramsal eksiklikler ve sistematik tutarsızlıklar içermektedir. Maddede “iç sular”, “bölge (area)” ve “dış uzay” gibi açık mekânsal tanımlamaların yer almaması, normun yorumlanmasını güçleştirmektedir. Çalışmada, yer bakımından uygulamanın öncelikle kartografik düzeyde ele alınması gerektiği savunulmaktadır. Buna göre kara ülkesi, iç sular ve karasuları açıkça sayılmalı; hava sahası ise bu alanları kapsayan düşey uzantı olarak tanımlanmalıdır. Mevcut düzenlemede hava sahası ile kara ülkesi arasında kullanılan bağlaç tekniği, karasuları üzerindeki hava sahasına ilişkin uygulama alanını belirsiz kılmaktadır. Mekânsal tanımlamanın, kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölge gibi topografik ve hidrografik uzantılarda yer alan sabit platformlara devam etmesi gerekmektedir. Çalışma ayrıca, TCK madde 8 ile Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi’nin 27. maddesi arasında bayrak devleti ceza yetkisi bakımından ortaya çıkan normatif çelişkiye dikkat çekmektedir. TCK’nın, uluslararası hukukun tanıdığı bayrak devletinin yabancı devletin karasularındaki yetkisini sınırlı biçimde düzenlemesi eleştirilmektedir. Ayrıca açık denizler, bölge ve dış uzayda bulunan sabit veya hareketli araçlar bakımından daha tutarlı bir düzenleme önerilmektedir. Sonuç olarak çalışma, kanun koyucu ve uygulayıcılar için yer bakımından uygulamaya ilişkin daha sistematik ve uluslararası hukukla uyumlu bir normatif çerçeve önermektedir.