Journals / Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2017 / Cilt: 16 - Sayı: 2

Cyprus in the Process of Transition to Modern Ottoman Diplomacy (1856-1878)

Modern Osmanlı Diplomasisine Geçiş Sürecinde Kıbrıs (1856-1908)

Pages
508–523
Publication Date
2017-04-27
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, the diplomatic developments and their outcomes related to Cyprus during the period Abdülhamid II were attempted to be discussed.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Cyprus in the 19th century was place where was followed by many foreign states such as Russia, UK, France, USA.
📊
Key Findings & Data:The geography of Cyprus has been a focus point that competitiveness between Russia and UK by means of San Stefane and Berlin treaties which signed after Ottoman-Russian War (1877-1878).
💡
Conclusion & Impact:In this article, the diplomatic developments and their outcomes related to Cyprus during the period Abdülhamid II were attempted to be discussed.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kıbrıs · Ayastefanos Antlaşması · Antlaşması

Abstract

Cyprus in the 19th century was place where was followed by many foreign states such as Russia, UK, France, USA. The geography of Cyprus has been a focus point that competitiveness between Russia and UK by means of San Stefane and Berlin treaties which signed after Ottoman-Russian War (1877-1878). During this period, Ottoman Empire, which was not enable to prevent social political events though almost all precautions, was ekposed to diplomatical treats ve pressures from western countries. In this situation, some Christians including, at first, Armenian with courage from some European states displayed destructive activities in various parts of Ottoman. In this article, the diplomatic developments and their outcomes related to Cyprus during the period Abdülhamid II were attempted to be discussed.

Özet

Kıbrıs, XIX. yüzyılda başta Rusya, İngiltere, Fransa ve ABD olmak üzere birçok yabancı devletin yakından takip ettiği bir coğrafyaydı. Bu coğrafya, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı ve bu savaşın akabinde imzalanan Ayastefanos ve Berlin Antlaşmalarıyla Rusya-İngiltere arasındaki rekabetin odak noktası oldu. Bu dönemde Rusya Doğu Anadolu, İngiltere de Kıbrıs adası üzerinde söz sahibi olmasına rağmen bunlar Ermeni meselesini uluslararası kamuoyunun gündemine getirerek Osmanlı Devleti’ni uzun süre meşgul ettiler. Her türlü tedbire başvurmasına rağmen meydana gelen toplumsal ve siyasi olayların önünü bir türlü alamayan Osmanlı Devleti, diplomatik açıdan çoğu zaman Batılı devletlerin baskısına ve tehdidine maruz kaldı. Bu ortamda başta Ermeniler olmak üzere bir kısım Hristiyan ahali, Batılı devletlerden aldıkları cesaretle Osmanlı topraklarının muhtelif yerlerinde zararlı faaliyetlerde bulundular. Bu makalede, II. Abdülhamid döneminde Kıbrıs ile ilgili meydana gelen diplomatik gelişmeler ve bunların sonuçları ele alındı.

🔖

Cite This Article

ÖZCAN, T. (2017). Cyprus in the Process of Transition to Modern Ottoman Diplomacy (1856-1878). Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 2, 508–523. https://ajindex.com/articles/131337

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. Alasya, H. Fikret. (1964). “İngiliz İdaresinde Tatbik Edilen Politika”. Kıbrıs ve Türkler. An-kara. 3/B2: 68-96.
  2. Ali Fuad. (1928). Rical-i Muhimme-i Siyasiye. İstanbul:
  3. Yeni Matbaa. Binark, İsmet. (2005). Asılsız Ermeni İddiaları ve Ermenilerin Türklere Yaptıkları Mezalim. Ankara: Ankara Ticaret Odası Yayınları.
  4. Bozkurt, Bekir. (2005). İngiltere’nin Kıbrıs Adası’nı İlhak Süreci, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. Doktora Tezi. Davıdson, Roderic H. (2000). “Tanzimat Döneminde Osmanlı Diplomasisinin Modernizasyo-nu”. Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi (OTAM). Ankara. 11: 849-861.
  5. Demiryürek, Mehmet. (2006). “Ermeni Olayları ve Kıbrıs”. Ermeni Araştırmaları, Ankara: 20-21: 115-136.
  6. Feller, Robert H. (1975).
  7. American Diplomacy, New York: W. W Norton & Company. Gazioğlu, Ahmet. (1960). İngiliz İdaresinde Kıbrıs (1878-1960). İstanbul:
  8. Ekin Basımevi. Graves, P. Philip. (1999). İngilizler ve Türkler. Ankara: 21.Yüzyıl Yayınları.
  9. Günay, Nejla. (2007) “Kıbrıs’ın İngiliz İdaresine Bırakılması ve Bunun Anadolu’da Çıkan Ermeni Olaylarına Etkisi”. Gazi Akademik Bakış. Ankara. I/1: 117-118. Hariciye Nezareti. (1335). Kıbrıs Meselesi. İstanbul: Hariciye Nezâreti Neşriyatı. Hüseyin Nazım Paşa. (2003). Hatıralarım. İstanbul:
  10. Selis Kitapları. Karal, Enver Ziya. (1994). Osmanlı Tarihi [Nizam-ı Cedid ve Tanzimat Devirleri (1789-1856)]. Ankara:
  11. Türk Tarih Kurumu Yayınları,
  12. V. Karal, Enver Ziya (2007). Osmanlı Tarihi [Birinci Meşrutiyet ve İstibdat Devirleri (1876-1907)]. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  13. VIII. Karpat, Kemal H. (2010). Osmanlı Nüfusu (1830-1914). İstanbul: Timaş Yayınları.
  14. Kıbrıs Türk Kültür Derneği. (1984). Kıbrıs’ın Tarihi Gelişimi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuri-yeti. Ankara: Kıbrıs Türk Kültür Derneği Yayınları.
  15. Kurat, Yuluğ Tekin. (1968).
  16. Henry Layard'ın İstanbul Elçiliği, Ankara: Ankara Üniversitesi Dil-Tarih ve Coğrafya Fakültesi Yayınları. Mahmud Celaleddin Paşa. (1326). Mir’at-ı Hakikât, Dersaadet: Matbaa-yı Osmaniye. I. Mahmud Celaleddin Paşa. (1327). Mir’at-ı Hakikât, Dersaadet: Matbaa-yı Osmaniye. III. Türk Tarih Kurumu. (2008). Muâhedât Mecmuası. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  17. IV. Nabi, Mehmet - Fahri Rumbeyoğlu. (1334). Kıbrıs Meselesi. İstanbul: Matbaa-i Âmire. Ortaylı, İlber. (1981). II. Abdülhamit Dönemi’nde Osmanlı İmparatorluğu’nda Alman Nüfuzu. Ankara: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi Yayınları. Osman Nuri Ergin. (1327). Abdülhamid-i Sani ve Devr-i Saltanatı (Hayat-i Hususiye ve Siya-siyesi).