AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study provides a theoretical framework for the transformation of the concept of space in 21st-century design education, generating implications for future educational spaces.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Design education requires a learning process based on interaction and experience. The pandemic, global crises, and rapid technological advancements of the 21st century have necessitated a reassessment of the spaces and pedagogical approaches used in design education; in this context, the hybrid education model and the concept of hybrid spaces have come to the forefront. The aim of this study is to reveal the theoretical basis of the hybrid space concept within the context of design education spaces and to examine how hybrid spaces are integrated into educational processes. The study first involved a comprehensive literature review on design education, hybrid education, and hybrid space concepts. The research method is based on the examination of the design education spaces of four established universities (MIT, RISD, RIT, and MSU) that have long implemented the hybrid education model, holistically addressing physical and digital learning environments and representing different design disciplines. Visual data from the literature of the selected universities were analyzed as a qualitative, descriptive, and comparative study within the framework of the literature-based parameters of information, movement, technology, and simulation; in the context of physical, virtual, cyber, and hyperspaces. The findings show that design education spaces are not limited to physical studio areas; they are transforming into flexible, interactive, and multidimensional hybrid spaces supported by digital technologies. This study provides a theoretical framework for the transformation of the concept of space in 21st-century design education, generating implications for future educational spaces.
Özet
Tasarım eğitimi, etkileşime ve deneyime dayalı bir öğrenme süreci gerektirmektedir. 21. yüzyılda yaşanan pandemi, küresel krizler ve hızlı teknolojik gelişmeler, tasarım eğitiminde kullanılan mekânların ve pedagojik yaklaşımların yeniden ele alınmasını zorunlu kılmış; bu bağlamda hibrit eğitim modeli ve hibrit mekân anlayışı ön plana çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı, tasarım eğitimi mekânları bağlamında hibrit mekân kavramının kuramsal altyapısını ortaya koymak ve hibrit mekânların eğitim süreçlerine nasıl entegre edildiğini incelemektir. Çalışma kapsamında öncelikle tasarım eğitimi, hibrit eğitim ve hibrit mekân kavramlarına ilişkin kapsamlı bir literatür taraması gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın yöntemi, hibrit eğitim modelini uzun süredir uygulayan, fiziksel ve dijital öğrenme ortamlarını bütüncül biçimde ele alan ve farklı tasarım disiplinlerini temsil eden dört köklü üniversitenin (MIT, RISD, RIT ve MSU) tasarım eğitimi mekânlarının incelenmesine dayanmaktadır. Seçilen üniversitelere ait literatürde yer alan görsel veriler literatür temelli tanımlanan bilgi, hareket, teknoloji ve simülasyon parametreleri çerçevesinde; fiziksel, sanal, siber ve hiper mekânlar bağlamında nitel, betimleyici ve karşılaştırmalı bir araştırma olarak analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, tasarım eğitimi mekânlarının yalnızca fiziksel stüdyo alanlarıyla sınırlı kalmadığını; dijital teknolojilerle desteklenen, esnek, etkileşimli ve çok boyutlu hibrit mekânlara dönüştüğünü göstermektedir. Çalışma, 21. yüzyıl tasarım eğitiminde mekân kavramının dönüşümüne ilişkin kuramsal bir çerçeve sunarak, gelecekte tasarlanacak eğitim mekânlarına yönelik çıkarımlar üretmektedir.