Dergiler / Anadolu / 2020 / Sayı: 46

KARAHAYIT (AIOLIS) ARKEOLOJİK ARAŞTIRMALARI VE OLASI BİR AÇIK HAVA KUTSAL ALANI

ARCHAEOLOGICAL WORKS IN KARAHAYIT (AIOLIS) AND A POSSIBLEOPEN AIR SANCTUARY

Dergi
Anadolu
Sayfa
1–23
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Alanın Roma Dönemi’nde bir çiftlik ya da işlik alanı olarak kullanılmış olabileceği ve daha sonra Geç Bizans Dönemi’nde ise küçük bir nekropol alanı içerisinde kalmış olduğuna inanılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Karahayıt1, İzmir ili, Aliağa ilçesi, Güzelhisar Mahallesi sınırları içerisinde yer almaktadır. 2018 yılından itibaren söz konusu mevkiiyi de içine alan geniş bir alanda tarafımızca Tisna Antik Kenti ve Yakın Çevresi başlıklı bir arkeolojik yüzey araştırması projesi hayata geçirilmiş, bu kapsamda kentin yakın çevre-sinde de incelemeler gerçekleştirilmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Burada tespit edilen buluntular aracılığıyla Karahayıt Mev-kii’nin Geç Arkaik Dönem’den başlayarak öncelikle bir kutsal alan olarak değerlendirildiği düşünülmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Alanın Roma Dönemi’nde bir çiftlik ya da işlik alanı olarak kullanılmış olabileceği ve daha sonra Geç Bizans Dönemi’nde ise küçük bir nekropol alanı içerisinde kalmış olduğuna inanılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2018 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Karahayıt1, İzmir ili, Aliağa ilçesi, Güzelhisar Mahallesi sınırları içerisinde yer almaktadır. 2018 yılından itibaren söz konusu mevkiiyi de içine alan geniş bir alanda tarafımızca Tisna Antik Kenti ve Yakın Çevresi başlıklı bir arkeolojik yüzey araştırması projesi hayata geçirilmiş, bu kapsamda kentin yakın çevre-sinde de incelemeler gerçekleştirilmektedir. Araştırma sahasında yer alan Güzelhisar Mahallesi incelemeleri esnasında Karahayıt Mevkii ziyaret edilmiştir. Burada tespit edilen buluntular aracılığıyla Karahayıt Mev-kii’nin Geç Arkaik Dönem’den başlayarak öncelikle bir kutsal alan olarak değerlendirildiği düşünülmektedir. Alanın Roma Dönemi’nde bir çiftlik ya da işlik alanı olarak kullanılmış olabileceği ve daha sonra Geç Bizans Dönemi’nde ise küçük bir nekropol alanı içerisinde kalmış olduğuna inanılmaktadır.

Abstract

Karahayıt is located within the borders of Güzelhisar District of Aliağa of İzmir province. Since 2018, an archaeological survey project titled Ancient Tisna and Its Clouse Surrounding has been im-plemented by us in a wide area including the said location. As a result of the examinations, Karahayıt Site visited during the surveys of Güzelhisar Neighborhood in the research area. It’s thought by the examina-tions identified here indicate that Karahayıt Site was first considered as a sacred area starting from the Late Archaic Period. It’s believed that the area could have been settled as a farm or workshop during the Roman Period, and later remained within a small necropolis area during the Late Byzantine Period.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERDAN, E., KOLANCI, B. Y., TAŞPINAR, P. (2020). KARAHAYIT (AIOLIS) ARKEOLOJİK ARAŞTIRMALARI VE OLASI BİR AÇIK HAVA KUTSAL ALANI. Anadolu, Sayı: 46, 1–23. https://ajindex.com/articles/211713

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Homeros Homeros, Iliada, çev. A. Erhat-A. Kadir (İstanbul 2004).
  2. Dioskorides Dioskorides, De Materia Medica, Being an herbal with many ot-her medicinal materials, ed. T. A. Osbaldeston (Johannesburg, 2000).
  3. Plinius Plinius, Naturalis Historia, çev. J. Bostock (London1855). Hippokrates Hippokrates, The Genuine Woks of Hippocrates, ed. C.D. Adams (New York 1868). Pausanias Pausanias, Description of Greece, çev. W.H.S. Jones, (London 1918). Baran 1971
  4. M. Baran, Anadolu’da Ana Tanrıça Tasvirleri, Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü (İstanbul 1971). Boehlau – Schefold 1942 J. Boehlau – K. Schefold, Larisa am Hermos. III, Die Kleinfunde. (Berlin 1942). Chaniotis 2011 A. Chaniotis, “Festivals and Contests in the Greek World”, The-saurus Cultus et Rituum Antiquorum VII, 160-172. Dereboylu 2012
  5. E. Dereboylu, Aigai Pişmiş Toprak Figürinleri, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü (İzmir 2012). Doğer 1998
  6. E. Doğer, İlk İskânlardan Yunan İşgaline Kadar Menemen (ya da Tar-haniyat) Tarihi (İzmir 1998). Erdan 2018 E. Erdan, “Aiolis Bölgesinde Ana Tanrıça-Kybele Kültü: Genel Bir Bakış”, içinde: M. Çekilmez – S. Vardar (ed.), Arkeoloji, Ta-rih, Coğrafya, Turizm ve Kültürüyle Geçmişten Günümüze I. Aliağa Sempozyumu Bildirileri (Ankara 2018) 273-303. Erdan 2019
  7. E. Erdan, Tisna I: İlk Araştırmalar ve Gözlemler (İstanbul 2019). Erdoğan 2013
  8. A. Erdoğan, Phokaia Kaya Tapınakları, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü (İzmir 2013). Erkanal ve diğ. 2005 H. Erkanal – A. Öktü – K. İren, “Güney Aiolis Yüzey Araştır-ması 2003”, AST 22.1, 259-270. Ferri 1960 S. Ferri, “L'inno omerico ad afrodite e la tribu anatolica degli etruschi”, içinde: G. C. Sansoni (ed.), Studi in onore di Luigi Cas-tiglioni (Firenze 1960) 293-307. Freed – Bentman 1955 G. Freed – R. Bentman, “The Homeric Hymn to Aphrodite”, ClJ 50.4, 153-159. Hanfmann–Waldbaum 1969 G. M. A. Hanfmann – J. C. Waldbaum “Kybebe and Artemis: Two Anatolian Goddesses at Sardis”, Archaeology 22.4, 264-269. Graham 1958 J. W. Graham, “The ronsom of Hectoran a new Melian relief”, AJA 62, 313-319. Graillot 1942
  9. H. Graillot, Le Culte De Cybèle, Mère des Dieux, à Rome et dans L’Empire Romain (Paris 1942). Grimal 1997
  10. P. Grimal, Mitoloji Sözlüğü, (Çev. S. Tamgüç) (İstanbul 1997). Kaya 2019
  11. E. Kaya, Aiois’te Kültler, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü (İzmir 2019). Kefeli 1966
  12. B. Kefeli, Anadolu’dan Kyb