Journals / Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2023 / Sayı: 41

The Relationship between the Concept of Muzammil and Its Unity of Meaning in the Sūra

Müzzemmil Kavramının Sûredeki Anlam Bütünlüğüyle İlişkisi

Pages
96–123
Publication Date
2023-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In fact, it has been concluded that the sūra of Muzammil covers all the meanings of the root z-m-l and its derivatives and is used in about forty different places.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:According to the majority of scholars, the last verse of sūra al-Muzzammil is Medinan, while all the other are Meccan verses.
📊
Key Findings & Data:The conclusion demonstrated that the word Muzzammil -with its different ways of recitation- is considered a core for all of its root’s words, with its three morphological significations: compliance (muṭāwaʿa, المُتَزَمِّل والمُزَّمِّل), actantness (fāʿiliyya, المُزَمِّل) and abjectness (mafʿūliyya, المُزَمَّل).
💡
Conclusion & Impact:In fact, it has been concluded that the sūra of Muzammil covers all the meanings of the root z-m-l and its derivatives and is used in about forty different places.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:el-Müzzemmil · Kök · Bütünlük

Abstract

According to the majority of scholars, the last verse of sūra al-Muzzammil is Medinan, while all the other are Meccan verses. In this article, we explore the different meanings of the root (ز م ل) found in Arabic dictionaries, while determining its fundamental meaning and studying its derived forms. The opinions of the scholars about the reason for naming the Prophet with this word have been mentioned and the different ways of recitation have been revealed in detail. The conclusion demonstrated that the word Muzzammil -with its different ways of recitation- is considered a core for all of its root’s words, with its three morphological significations: compliance (muṭāwaʿa, المُتَزَمِّل والمُزَّمِّل), actantness (fāʿiliyya, المُزَمِّل) and abjectness (mafʿūliyya, المُزَمَّل). It has been found that this root has one or more meanings in each verse following the calling, particularly in the last verse. In fact, it has been concluded that the sūra of Muzammil covers all the meanings of the root z-m-l and its derivatives and is used in about forty different places. Whether Meccan or Medinan, the unquestionable unity of the meanings of Sura al-Muzammil and the relationship of these meanings to the key word al-Muzammil have been revealed.

Özet

Cumhur müfessirine göre Müzzemmil Sûresi’nin son ayeti Medenî, diğer ayetlerinin tamamı ise Mekkî’dir. Bu çalışmada sözlükler inecelenerek z-m-l (ز م ل) kökünün temel anlamının belirlenmesinin yanı sıra müştakları tetkik edilmiştir. Sonra, Kur’ân’da nasıl geçtiği ele alınmış ve el-müzzemmil ile kastedilenin Hz. Peygamber (s.a.v.) olduğu belirtilmiştir. Hz. Peygamber’in bu kelimeyle isimlendirilme gerekçesi hakkında âlimlerin görüşleri zikredilmiş ve kıraat farklılıkları detaylı bir şekilde ortaya konulmuştur. Müzzemmil kelimesinin bu kıraat farklılıklarının, mutavaat (المُتَزَمِّل والمُزَّمِّل), ismi fail (المُزَمِّل) ve ismi mefûl (المُزَمَّل) olmak üzere üç morfolojik anlamıyla diğer muştaklarına temel teşkil ettiği sonucuna ulaşılmıştır. Bu kökün nidadan sonra gelen her bir ayette özellikle de son ayette bir ya da birden fazla anlamının mevcut olduğu tespit edilmiştir. Hatta Müzzemmil sûresinin, z-m-l kökünün ve mûştaklarının bütün anlamlarını kapsadığı ve yaklaşık kırk farklı yerde kullanıldığı sonucuna ulaşılmıştır. el-Müzzemmil suresinin ister Mekkî isterse Medenî olsun itiraza mahal bırakmayacak şekilde anlam bütünlüğü ve bu anlamların anahtar kelime olan el-müzzemmil ile ilişkisi ortaya çıkarılmıştır.

🔖

Cite This Article

NIRBANI, A. B. A. (2023). The Relationship between the Concept of Muzammil and Its Unity of Meaning in the Sūra. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 41, 96–123. https://ajindex.com/articles/950100

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. ابن الجزري، محمد. نشر القراءات العشر. مح. أيمن رشدي سويد. دمشق: دار الغوثاني للدراسات القرآنية، الطبعة 2، 2019. ابن الجوزي، عبد الرحمن. زاد المسير في علم التفسير. بيروت: المكتب الإسلامي، الطبعة 3، 1984. ابن عاشور، محمد الطاهر. تفسير التحرير والتنوير. تونس: الدار التونسية للنشر، 1984. ابن فارس، أحمد. معجم مقاييس اللغة. مح.عبد السلام هارون. بيروت: دار الفكر للطباعة والنشر والتوزيع، 1979. ابن قتيبة، عبد الله. تأويل مشكل القرآن. مح. السيد أحمد صقر. القاهرة: مكتبة دار التراث، الطبعة 2، 1973. ابن مجاهد، أبو بكر. كتاب السبعة في القراءات. مح.د. شوقي ضيف. القاهرة: دار المعارف، الطبعة 4، د.ت. ابن منظور، محمد بن مكرم. لسان العرب. بيروت: دار صادر، الطبعة 3، 1994. الأصفهاني، الراغب. مفردات ألفاظ القرآن. مح.صفوان عدنان داوودي. دمشق: دار القلم، بيروت: الدار الشامية، الطبعة 4، 2009. الألوسي، محمود شكري. روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني. بيروت: دار إحياء التراث العربي، د. ت. الأندلسي، ابن عطية. المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز. مح.الرحالة الفاروق وآخرين. الدوحة: وزارة الأوقاف والشؤون الإسلامية في قطر، الطبعة 2، 2007. الأندلسي، أبو حيان. تفسير البحر المحيط. مح.عادل أحمد عبد الموجود وعلي محمد مُعوّض. بيروت: دار الكتب العلمية، 1993. الإيجي، محمد بن عبد الرحمن. جامع البيان في تفسير القرآن. مح. عبد الحميد هنداوي. بيروت: دار الكتب العلمية، 2004. البقاعي، برهان الدين. نظم الدرر في تناسب الآيات والسور. القاهرة: دار الكتاب الإسلامي، د. ت. البيضاوي، عبد الله. أنوار التنزيل وأسرار التأويل. مح. محمد صبحي حلاق ود. محمود أحمد الأطرش. بيروت: دار الرشيد، مؤسسة الإيمان، 2000. جبل، محمد حسن حسن. المعجم الاشتقاقيّ المُؤصَّل لألفاظ القرآن الكريم. الرياض: مركز المربّي، الطبعة 4، 2019. الجوهري، إسماعيل. تاج اللغة وصحاح العربية. مح. أحمد عبد الغفور عطار. بيروت: دار العلم للملايين، الطبعة 4، 1990. الحلبي، السمين. الدر المصون في علوم الكتاب المكنون. مح. أحمد محمد الخراط. دمشق: دار القلم، د.ت. الدمشقي، ابن كثير. تفسير القرآن العظيم. مح. سامي بن محمد السلامة. الرياض: دار طيبة للنشر والتوزيع، الطبعة 2، 1999. الرازي، فخر الدين. التفسير الكبير. بيروت: دار الفكر للطباعة والنشر والتوزيع، 1981. الزَّبيدي، المرتضى. تاج العروس من جواهر القاموس. الكويت: مطبعة حكومة الكويت، 1972. الزجاج، أبو إسحاق. معاني القرآن وإعرابه. مح. عبد الجليل عبده شلبي. بيروت: عالم الكتب، 1988. الزمخشري، أبو القاسم. أساس البلاغة. مح. عبد الرحيم محمود. بيروت: دار المعرفة، د.ت. الزمخشري، أبو القاسم. الكشّاف. مح. عادل أحمد عبد الموجود وآخرين. الرياض: مكتبة العبيكان، 1998. السَّمعاني، أبو المظفّر. تفسير القرآن. مح. غنيم بن عباس بن غنيم. الرياض: دار الوطن، 1997. السيوطي، جلال الدين. الرياض الأنيقة في شرح أسماء خي