AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe believe that this study will contribute to a better understanding of the social, cultural, economic and religious structure of the period.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Bursa, the first capital of the Ottoman Empire, has gained a city silhouette by developing with the waqfs built by the sultans of the classical period. In addition to his achievements in the political and scientific fields, the sixth Ottoman sultan, who also had the title of "Ebu'l-Hayrât", II. Murad had his famous waqfs built in Edirne and Bursa and had written waqfiyyas that gave legal status to the waqfs he established there. In this article the Ottoman translation of the waqfiyya (15 Rajab 1325/24 August 1907) of the mosque, madrasah and imaret that Sultan II. Murad had built in Bursa Muradiye District was latinized and discussed under certain headings. In the study the Arabic copy of the waqfiyya (22 Shawwal 833/14 July 1430) whose original could not be reached was also used. The waqfiyya which belongs to the 15th century, contains detailed information about the waqf's founder, its history, its location, charitable institutions, incomes and employees. It is seen that the mentioned waqf was a rich waqf that served the people of Bursa, with 58 income generating waqf properties and a total of 89 employees in 24 different duties. We believe that this study will contribute to a better understanding of the social, cultural, economic and religious structure of the period.
Özet
Osmanlı Devleti’nin ilk başkenti olan Bursa, klasik dönem padişahlarının vakıf eserleriyle gelişerek bir şehir silüeti kazanmıştır. Siyasi ve ilmî alanlardaki başarılarının yanı sıra “Ebu’l-Hayrât” unvanına da sahip olan altıncı Osmanlı padişahı II. Murad meşhur eserlerini Edirne ve Bursa’da yaptırmış ve buralarda kurduğu vakıflarına hukuki statü kazandıran vakfiyeler yazdırmıştır. Bu makalede Sultan II. Murad’ın Bursa Muradiye Semti’nde inşa ettirdiği cami, medrese ve imaretine ait vakfiyenin Osmanlıca tercüme sureti (15 Receb 1325/24 Ağustos 1907) latinize edilmiş ve belli başlıklar altında ele alınmıştır. Çalışmada, aslına ulaşılamayan vakfiyenin Arapça sureti (22 Şevval 833/14 Temmuz 1430) de kullanılmıştır. 15. yüzyıla ait olan vakfiyede vakfın kurucusu, tarihi, bulunduğu yer, hayır müesseseleri, akarları (gelirleri) ve çalışanlarıyla ilgili detaylı bilgiler bulunmaktadır. Söz konusu vakfın 58 adet gelir sağlayan mevkûfatı ve 24 farklı vazifede toplam 89 kişilik çalışanıyla Bursa halkına hizmet etmiş zengin bir vakıf olduğu görülmektedir. Bu çalışmanın, dönemin sosyal, kültürel, ekonomik ve dinî yapısının daha iyi anlaşılmasına katkı sunacağı kanaatindeyiz.