Journals / Uludağ İlahiyat Dergisi / 2026 / Cilt: 35 Sayı: 1

Ottomans İn Modern Ibāḍī Poetry: The Sulaymān al-Bārūnī Model

Son Dönem İbâdiyye Şiirinde Osmanlı İmajı: Süleymân el-Bârûnî Örneği

Mahmoud Benras(GİRESUN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-1731-8387
Pages
295–317
Publication Date
2026-06-27
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Findings indicate that al-Bārūnī’s poetry functions both artistically and as a record of historical events.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study examines the poetry of Sulaymān al-Bārūnī, one of the leading Ibāḍi writers of the early 20th century, focusing on how he represented the Ottomans in his works.
📊
Key Findings & Data:Within the framework of modern Arab literary criticism, the research explores how al-Bārūnī reflected his Ibāḍī identity and the sociopolitical conditions of his time through poetry.
💡
Conclusion & Impact:Findings indicate that al-Bārūnī’s poetry functions both artistically and as a record of historical events.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Arap Edebiyatı · Şiir · Osmanlı

Abstract

This study examines the poetry of Sulaymān al-Bārūnī, one of the leading Ibāḍi writers of the early 20th century, focusing on how he represented the Ottomans in his works. Within the framework of modern Arab literary criticism, the research explores how al-Bārūnī reflected his Ibāḍī identity and the sociopolitical conditions of his time through poetry. The study aims to highlight al-Bārūnī’s poetic features, stylistic and artistic techniques, and to evaluate his perspectives on the Ottoman Empire and its reforms. The methodology relies on textual analysis, examining the poems structurally, syntactically, and rhetorically. Special attention is given to the depiction of the sultan, governors, and the military, and how these representations convey religious and political meanings. Additionally, the historical and social context of al-Bārūnī’s era is analyzed to understand the circumstances shaping his work. Findings indicate that al-Bārūnī’s poetry functions both artistically and as a record of historical events. While maintaining classical meters and rhyme, he employs repetition, narrative, and metaphor to convey political and historical realities, demonstrating loyalty to the Ottoman state and advocating social order through poetic expression. In conclusion, al-Bārūnī’s poetry represents a distinctive example of Ibāḍī literature, integrating artistic creativity with ideological and political consciousness.

Özet

Bu çalışma, 20. yüzyılın önde gelen İbâdî edebiyatçılarından biri olan Süleyman el-Bârûni’nin şiirini ele almaktadır. Temel odak nokta ise yazarın eserlerinde Osmanlı Devleti, padişah, paşa veya vali gibi yöneticileri ve ordu imgelerini nasıl ele alıp yansıttığıdır. Araştırmanın amacı, Bârûni’nin bir edebî tür olarak şiir sanatındaki üslup ve tasvir unsurlarını ortaya koymak; şiirlerinde Osmanlı devletine ve reform hareketlerine ilişkin düşüncelerini ve eleştirilerini değerlendirmek; ek olarak İbâdî düşünce ve değerlerinin şiir yoluyla nasıl ifade edildiğini incelemektir. Araştırmada yöntem olarak metin analizi teknikleri kullanılmış, şiirler yapısal, sözdizimsel ve retorik açıdan incelenmiş; padişah, valiler ve ordunun temsili ile bu temsillerin dinî ve siyasî boyutları ele alınarak değerlendirilmiştir. Ayrıca Bârûni’nin yaşadığı dönem, içtimaî ve edebî yönüyle araştırılarak şiirlerin oluşum koşulları ortaya konmuştur. Araştırma sonuçları, Bârûni’nin şiirlerinin hem estetik hem de belgeleyici işlev taşıdığını göstermektedir. Yazar eserlerinde üslup olarak geleneksel ölçü ve kafiyeyi korurken, tekrar, şiirsel anlatım ve metaforlarla tarihi ve politik olayları aktarmıştır. Şiirlerinde Osmanlı’ya sadakatini ve toplumsal düzeni edebî bir dille ifade etmiştir. Padişah ve ordu imgesi, güç, adalet ve liderlik sembolleri olarak kullanılmıştır. Süleyman Bârûnî’nin şiiri, İbâdî edebiyatın, ideolojik, toplumsal ve siyasal bilincini sanatsal bir dille yansıtan özgün bir örnek oluşturmaktadır.

🔖

Cite This Article

Benras, M. (2026). Ottomans İn Modern Ibāḍī Poetry: The Sulaymān al-Bārūnī Model. Uludağ İlahiyat Dergisi, Cilt: 35 Sayı: 1, 295–317. https://doi.org/10.51447/uluid.1774084

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. Ahûsahîne, Ali Abdullah Nâsir - el-Hezâyime, Fârûk Ahmed Türkî. “el-ʿAtabâtü’n-naṣṣiyye: dirâse tahlîliyye fi’l-mefâhîm ve’t-teferruʿât”. Mecelletü İbn haldûn li’d-dirâsât ve’l-ebḥhâs 4/8 (2024), 96–117.
  2. Âşûrî, Kamʿûn. “Devrü’ş-şeyh Süleymân el-Bârûnî fî muvâceheti’l-istiʿmâri’l-İtâlî". Mecelletü’l-meʿârif li’l-buhûs ve’d-dirâsâti’t-târîhiyye 1/1 (2015), 13–32.
  3. Akkâd, Mahmûd Abbâs. Dirâsât fî’l-mezâhibi’l-edebiyye ve’l-ictimâʿiyye. Windsor: Müessesetü Hindâvî, 2014.
  4. Arûsî, A. S. Süleymân el-Bârûnî fî’l-vesâʾiki’l-İtâliyye. Maskat: Beytü’l-Gışâm li’n-Neşr ve’t-Terceme, 2014.
  5. Ayyıldız, Esat. “Arab Poets’ Panegyric Odes to Ottoman Sovereigns”. Eskiyeni 50 (2023), 859–876.
  6. Bârûnî, Süleymân. Dîvânü’l-Bârûnî. Mısır: Matbaatü’l-Ezhâri’l-Bârûniyye, 1908.
  7. Benras, Mahmoud. Kuzey Afrika İbâdîliği ve İmâmet Düşüncesi. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2024.
  8. İbn Atiyye, Kemâl. “Şiʿriyyetü’n-naṣṣi’l-câmiʿ.” Dirâsât fī’l-ʿUlûmi’l-İnsâniyye ve’l-İctimâʿiyye 2/2 (2019), 54–67.
  9. Ceviz, Nurettin. “Libyalı Bir Siyasî Önder ve Şair: Suleymân Bâşâ el-Bârûnî (1870-1940)”. EKEV Akademi Dergisi 9/23 (2005), 199–222.
  10. DİA. “Bârûnî, Süleyman Paşa”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 5/92. İstanbul: TDV Yayınları, 1992.
  11. Ebü’l-Yakzân, Hâc İbrâhîm. Süleymân el-Bârûnî Paşa fî eṭvâri hayâtihî, b.y. 1956.
  12. Lahder, Bûtebba. “Süleymân Paşa el-Bârûnî ve mevkıfuhû mine’d-devleti’l-ʿOs̱mâniyye fî âhir ʿahdihâ". Mecelletü’l-Maʿârif li’l-Buhûs ve’d-Dirâsât el-Târîhiyye 4/1 (2018), 94–110.
  13. Hac Mûsâ, b. Ömer. “Mîzâb fî’l-ʿahdi’l-ʿOsmânî 1510-1830”. Devriyyetü’l-Hayât 12 (2008), 121–143.
  14. Hafâcî, Muhammed Abdülmünʿim. Ḳaṣetü’l-edeb fî Lîbyâ’l-ʿArabiyye. Beyrut: Dârü’l-Cîl, 1992.
  15. Harb, Muhammed. es-Sultân ʿAbdülḥamîd es-sânî âhirü’s-selâtîni’l-ʿOsmâniyyîn el-kibâr. Şam: Dârü’l-kalem, 1990.
  16. Hâşimî, Saʿîd b. Muhammed b. Saʿîd. Gâyetü’s-sülvân: fî ziyâreti’l-bâşâ el-Barûnî li-ʿUmân. Maskat, 2007.
  17. Kâdî, Muhammed. Muʿcemü’s-Serdiyyât. Tunus: Dâr Muhammed Alî, 2010.
  18. Nâsır, Muhammed Sâlih. Muʿcem aʿlâmü’l-İbâdıyye. Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 2000.
  19. Saʿdlâvî, Zehra. “Süleymân el-Bârûnî edîben ve müʾerriḫan”. Müʾessesetü’l-Vicdân es-sekâfiyye (blog), 9 Temmuz, 2020. https://2h.ae/vnjL.
  20. Şehristânî. el-Milel ve’n-niḥal. Kahire: Müessesetü’l-Halebî, 1968.
  21. Şeybânî, Süleyman b. Saʿîd en-Nefûsî. Süleymân Paşa el-Bârûnî, Ummetün fî racül. Trablus: Tamzîn, 2013.
  22. Zâvî, Tâhir Ahmed. Aʿlâmü Lîbyâ. Beyrut: Dârü’l-Medâri’l-İslâmî, 2004.