Journals / Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 12 - Sayı: 2

DISTANCE HEALTHCARE SERVICE CONTRACT

UZAKTAN SAĞLIK HİZMETİ SÖZLEŞMESİ

Pages
1162–1199
Publication Date
2022-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, the parties of the distance health service contract, the acts of the parties, the establishment and termination of the contract and its legal status are examined.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Telemedicine can be basically defined as the provision of healthcare services by providing communication between the patient and the physician without the need for them to be in the same environment, by using technological tools.
📊
Key Findings & Data:This method provides significant benefits in terms of time and cost savings in the patient’s access to health care.
💡
Conclusion & Impact:In this article, the parties of the distance health service contract, the acts of the parties, the establishment and termination of the contract and its legal status are examined.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2022 Verileri
⚙️Variables:Uzaktan Sağlık Hizmeti · Teletıp · Tele sağlık

Abstract

Telemedicine can be basically defined as the provision of healthcare services by providing communication between the patient and the physician without the need for them to be in the same environment, by using technological tools. This method provides significant benefits in terms of time and cost savings in the patient’s access to health care. Telemedicine, under the name of distance health service has been the subject of legal regulation for the first time in Turkish Law, with the Regulation on the Delivery of Distance Health Services published in the Official Gazette on 10.02.2022. In accordance with the aforementioned Regulation, the distance health service contract is between the health facility authorized to provide remote health services and the patient (or the patient’s authorized representative), the physician undertakes the act of medical intervention (diagnosis and/or treatment) over the remote health information system, and the patient undertakes to pay the determined or can be determined fee. In this article, the parties of the distance health service contract, the acts of the parties, the establishment and termination of the contract and its legal status are examined.

Özet

Teletıp ana hatlarıyla, hastayla hekimin aynı ortamda bulunmaları gerekmeden, aralarındaki iletişimin teknolojik araçlar kullanılarak sağlanması suretiyle sağlık hizmetinin sunulması olarak tanımlanabilir. Bu yöntem hastanın sağlık hizmetine erişiminde zaman ve masraf tasarrufu açısından önemli yararlar sağlamaktadır. Teletıp, uzaktan sağlık hizmeti adıyla, Uzaktan Sağlık Hizmetlerinin Sunumu Hakkında Yönetmelik’in 10.02.2022 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmesiyle birlikte Türk Hukukunda ilk kez hukuki düzenlemeye konu olmuştur. Anılan Yönetmelik uyarınca uzaktan sağlık hizmeti sunmak konusunda yetkilendirilmiş sağlık tesisi ve hasta (ya da hastanın yetkili temsilcisi) arasında yapılan, hekimin uzaktan sağlık bilgi sistemi üzerinden tıbbi müdahalede bulunma (teşhis ve/veya tedavi) fiilini üstlendiği, hastanın da bunun karşılığında belirli ya da belirlenebilir bir ücret ödemeyi yükümlendiği sözleşme, uzaktan sağlık hizmeti sözleşmesi olarak adlandırılır. Bu makalede, uzaktan sağlık hizmeti sözleşmesinin tarafları, tarafların edimleri, sözleşmenin kurulması ve sona ermesiyle hukuki niteliği konusunda incelemeler yapılmıştır.

🔖

Cite This Article

BADUR, E. (2022). DISTANCE HEALTHCARE SERVICE CONTRACT. Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 2, 1162–1199. https://ajindex.com/articles/874584

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. ADIGÜZEL, Sibel, “Hekimin Aydınlatma Yükümlülüğü”, TAAD, C. 5, S. 19, Ankara, 2014, (s. 943-995).
  2. AKİPEK, Şebnem, “Mesafeli Sözleşmelerde Tüketicinin Korunması Hakkında Avrupa Birliği Direktifi ve Türkiye’nin Uyumu”, Banka ve Ticaret Hukuku Dergisi, C. 21, S. 4, Ankara, 2002, (s. 45-56).
  3. AKİPEK ÖCAL, KARA, İlhan, Tüketici Hukuku Dersleri, Yetkin Yayınları, Ankara, 2021.
  4. AKİPEK ÖCAL, Şebnem, “Hasta Tüketici Midir?”, Sağlık ve Tıp Hukukunda Sorumluluk ve İnsan Hakları, (Ed. YÜCEL, Özge/ SERT, Gürkan), Seçkin Yayınları, B. 2, Ankara, 2021, (s. 349-360).
  5. AKKANAT, Halil, “Hastaneye Kabul Sözleşmesinin Görünüm Tarzları ve Sorumluluk Düzeni”, Özer Seliçi’ye Armağan, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2006, (s. 25-40).
  6. ARAL, Fahrettin/ AYRANCI, Hasan, Borçlar Hukuku Özel Borç İlişkileri, B. 10, Yetkin Yayınları, Ankara, 2014.
  7. AŞÇIOĞLU, Çetin, Tıbbi Yardım ve El Atmalardan Doğan Sorumluluklar, Ankara, 1993.
  8. AYAN, Mehmet, Tıbbi Müdahaleden Doğan Hukuki Sorumluluk, Kazancı Yayınları, Ankara, 1991.
  9. AYDOĞDU, Murat/ KAHVECİ, Nalan, Tüketici Hukuku Dersleri, Adalet Yayınevi, Ankara, 2021.
  10. BADUR, Emel, Tıbbi Müdahaleye Rızanın Özellik Gösterdiği Haller, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2017.
  11. BAK, Başak, Fikri Haklarda Sözleşmeden Cayma, Turhan Kitabevi, Ankara, 2016.
  12. BAKER, Tom, The Medical Malpractice Myth, The University of Chicago Press, Chicago, 2007.
  13. BAŞPINAR, Veysel, Vekilin Özen Borcundan Doğan Sorumluluğu, B. 2, Yetkin Yayınları, Ankara, 2004.
  14. BAYRAKTAR, Köksal, Hekimin Tedavi Nedeniyle Cezai Sorumluluğu, İstanbul Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 1972.
  15. BAYSAL, Başak, “Cayma Hakkının Sözleşme Hukukundaki Yeri”, İÜHFM, C. LXXV, S. 1, İstanbul, 2017, (s. 273-292).
  16. BEYLEVELD, Deryck/ BROWNSWORD, Roger, Consent in the Law, Cambridge University Press, Oxford, 2007.
  17. BHAT, Vasanthakumar N., Medical Malpractice, Auburn House, Westport, 2001.
  18. BULLOCK, Emma, “Informed Consent as Waiver The Doctrine Rethought”, Ethical Perspectives, C. 17, S. 4, Leuven, 2010.
  19. BÜCHLER, Andrea/ GÄCHTER, Thomas, Medical Law in Switzerland, Kluwer Law International, Netherlands, 2011.
  20. BÜTÜN YILMAZ, Derya G., “Mesafeli Sözleşmelerin Kapsamı”, AÜHFD, C. 69, S. 2, Ankara, 2020, (s. 325-368).
  21. CALLENS, Stefaan/ CIERKENS, Kim, “Legal aspects of E-HEALTH”, Studies in health technology and informatics, S. 141, 2008, (s. 47-56).
  22. CANBOLAT, Ferhat: “Kamu Hastanesinde Yapılan Tıbbi Müdahalede Hekimin Özel Hukuktan Doğan Sorumluluğunun Dayanağı”, TBBD, Ankara, 2009, S. 80, s. 156-181.
  23. ÇAVDAR, Pelin, “Türk Hukuku ve Avrupa