SavedAdd your journal

Journals / Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2018 / Cilt: 11 - Sayı: C-IASOS Özel Sayısı

Sosyal Politikanın Bir Göstergesi Olarak Vatandaşların İyilik Halinin Ülkelere Göre Karşılaştırmalı Analizi

Özgür ÖNGÖRE
Pages
1–10
Publication Date
2018-11-22
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Kendi kendine yardım ilkesi ve güçlü piyasa anlayışı ile kamusal hizmetlerin daraltılması, Türkiye’de vatandaşların iyilik halini azaltmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Sosyal politika toplumsal refaha ve barışa hizmet eder.
📊
Key Findings & Data:Böylece ülkelere göre farklılaşan sosyal politikaların başarısının belirlenmesi amaçlanmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Kendi kendine yardım ilkesi ve güçlü piyasa anlayışı ile kamusal hizmetlerin daraltılması, Türkiye’de vatandaşların iyilik halini azaltmaktadır.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal politika · İyilik hali

Özet

Sosyal politika toplumsal refaha ve barışa hizmet eder. Sosyal politikanın yarattığı refah düzeyi, başarısının önemli bir göstergesidir. Yaratılan refah düzeyi ise vatandaşların iyilik hali ile anlaşılabilir. Bu araştırmada sosyal politikanın göstergesi olarak vatandaşların iyilik hali ülkelere göre karşılaştırılmıştır. Böylece ülkelere göre farklılaşan sosyal politikaların başarısının belirlenmesi amaçlanmıştır. Türkiye açısından benimsenmesi gereken sosyal politika anlayışının nasıl olması gerektiği araştırma bulguları ışığında tartışılmıştır. Araştırma bulgularına göre liberal, korporatist ve sosyal demokrat modeller farklı ülkelerde vatandaşlar üzerinde yarattıkları iyilik hali açısından başarılı oldukları saptanmıştır. Farklı modellerin başarısında uygulanan sosyal politikalar ile toplumsal kültürün uyumlu olduğu fark edilmiştir. Türkiye’de ise vatandaşların iyilik halinin düşük olduğu belirlenmiştir. Toplulukçu kültür içerisinde değerlendirebileceğimiz Türkiye’de, bireysel kültürlere uygun olarak piyasanın güçlendirildiği böylece liberal modele yakın bir sosyal politika anlayışının benimsendiği görülmektedir. Kendi kendine yardım ilkesi ve güçlü piyasa anlayışı ile kamusal hizmetlerin daraltılması, Türkiye’de vatandaşların iyilik halini azaltmaktadır.

🔖

Cite This Article

ÖNGÖRE, Ö. (2018). Sosyal Politikanın Bir Göstergesi Olarak Vatandaşların İyilik Halinin Ülkelere Göre Karşılaştırmalı Analizi. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: C-IASOS Özel Sayısı, 1–10. https://ajindex.com/articles/819799

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Beken, H. G. (2013). Karşılaştırmalı Refah Devleti Analizi (Küreselleşme, İşgücü Piyasaları ve Toplumsal Cinsiyet Temelinde), Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayınlanmamış Doktora Tezi), İstanbul. Buğra A. & Çağlar K. (2008). “Önsöz”, Sosyal Politika Yazıları (3. Baskı), (Der.) Buğra A. & Çağlar K., İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Cerami, A. (2006). Social Policy in Central And Eastern Europe: The Emergence of a New European Welfare Regime. Berlin: LIT Verlag Münster. Çelik, A. (2010). “Muhafazakâr Sosyal Politika Yönelimi: Hak Yerine Yardım-Yükümlülük Yerine Hayırseverlik”. İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, (42), 63-81.
  4. Deacon, G. (2008). “Küreselleşme ve Sosyal Politika: Hakkaniyetli Refaha Tehdit”, Sosyal Politika Yazıları (3. Baskı), (Der.) Buğra A. & Keyder, Ç., İstanbul:
  5. İletişim Yayınları.
  6. Ersöz, H. (2003). “Doğuşundan Günümüze Sosyal Politika Anlayışı ve Sosyal Politika Kurumlarının Değişen Rolü”. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Mecmuası, 53(2), 119. Esping-Andersen, G. (1990). The Three Worlds of Welfare Capitalism, Cambridge: Polity Press.
  7. Esping-Andersen, G. (1996). “Welfare States without Work: The Impasse of Labour Shedding and Familialism in Continental European Social Policy”, Welfare States in Transition: National Adaptations in Global Economies, (Ed.) Esping-Andersen, G. London: Sage Publications. Esping-Andersen, G. (2002). “Towards the Good Society, Once Again?”, Why We Need A New Welfare State, (Ed.) Esping-Andersen, G., Gallie D., Hemerijck A. & Myles J., Oxford: Oxford University Press.
  8. Esping-Andersen, G. (2008). “Toplumsal Riskler ve Refah Devletleri”, Sosyal Politika Yazıları (3. Baskı), (Der.) Buğra A. & Keyder, Ç., İstanbul:
  9. İletişim Yayınları.
  10. Güven, H. S. (2001). Sosyal politikanın temelleri (3. Baskı), Bursa: Ezgi Kitabevi.
  11. Hagenbuch, W. (1958).
  12. Social Economics, Welwyn: James Nisbet and Company Limited. Hofstede, G. (2001). Culture’s Consequences: International Differences in Work Related Values, Newbury Park: Sage Publications. Kesgin, B. (2011). “Yardımlaşma ve dayanışma aracı olarak sivil toplum”, Sivil Toplum-Ara Kurumlar Muhafazakar Düşünce Dergisi, Sayı: 29-30.
  13. Kesgin, B. (2012). “Kentsel yoksulluğa yönelik yerinden ve yerel müdahale: Sosyal belediyecilik”. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2012(26), 169-180.
  14. Koray, M. (2001). “Küreselleşen Dünyada Avrupa Modeli'nin Sınırları ve Sorunları: Refah Devleti Nereye?”, Avrupa Araştırmala