SavedAdd your journal

Journals / Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 1

SOSYAL PEDİATRİ POLİKLİNİĞİ’NDEN ÇOCUK GELİŞİM BÖLÜMÜ’NE YÖNLENDİRİLEN 0-6 YAŞ ARASI ÇOCUĞU OLAN AİLELERİN ÇOCUKLARIN BÜYÜME-GELİŞME DÖNEMİNDE DESTEK İHTİYACI DUYDUKLARI KONULARIN DEĞERLENDİRİLMESİ

Aysun KARA UZUN
Sevilay YILDIZ AKKUŞ
Pages
137–148
Publication Date
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu süreç aynı zamanda sağlık sisteminde işbirliği içinde çalışmaya dikkat çekmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Amaç: Çalışmada; çeşitli yakınmalarla Sosyal Pediatri Polikliniği’ne getirilen 0-6 yaş arası çocukların Çocuk Gelişim Birimi’ne yönlendirilme nedenleri değerlendirilmiş ve birimde yapılan uygulamalar incelenmiştir.
📊
Key Findings & Data:Veriler, Sosyal Pediatri Polikliniği’nden 1 Ocak 2017 – 31 Aralık 2019 tarihleri arasında Çocuk Gelişimi Birimi’ne yönlendirilen çocukların dosyaları incelenerek elde edilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu süreç aynı zamanda sağlık sisteminde işbirliği içinde çalışmaya dikkat çekmektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2017 Verileri
⚙️Variables:çocuk gelişimi · gelişimsel değerlendirme · sosyal pediatri

Özet

Amaç: Çalışmada; çeşitli yakınmalarla Sosyal Pediatri Polikliniği’ne getirilen 0-6 yaş arası çocukların Çocuk Gelişim Birimi’ne yönlendirilme nedenleri değerlendirilmiş ve birimde yapılan uygulamalar incelenmiştir. Yanısıra ailelerin çocuklarının gelişim süreçlerinde ihtiyaç duydukları hizmetlerin öneminin ortaya konulması amaçlanmıştır. Yöntem: Bu çalışma retrospektif olarak planlanmıştır. Veriler, Sosyal Pediatri Polikliniği’nden 1 Ocak 2017 – 31 Aralık 2019 tarihleri arasında Çocuk Gelişimi Birimi’ne yönlendirilen çocukların dosyaları incelenerek elde edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya 0-6 yaş aralığında 1624 çocuk dahil edilmiştir. Çalışmaya dâhil edilen çocukların %51,8’i (n=841) kız, %48,2’si (n=783) erkektir. Çocukların %38,9’u (n=632) yeme sorunu ve %15,1’i (n=245) tuvalet eğitimi nedeniyle Çocuk Gelişim Birimi’ne yönlendirilmiştir. Gelişim alanlarına göre değerlendirme sonuçları incelendiğinde; %17,9’unda (n=276) yeme sorunu, % 9,9’unda (n=161) uyku sorunu ve %6,6’sının (n=107) ifade edici dil gelişiminde gecikme olduğu saptanmıştır. Ailelerin %81,3’ü (n=1320) çekirdek aile ve %18,7’si (n=304) geniş aile olarak yaşamaktadır. Çocukların sadece %39,3’ünün (n=639) gelişim dönemine uygun kitabı vardır. Sonuç: Aileler çocuklarının gelişimlerini değerlendirmede ve çocuklarına karşı sergileyecekleri tutum ve davranışları belirlemede zorluk yaşayabilmekte ve yönlendirilmeye ihtiyaç duymaktadırlar. Bu nedenle çocuk gelişiminde çok önemli olan bu dönemde erken müdahalede bulunabilmek için ailelerin destek ihtiyaçları sağlık profesyonelleri tarafından dikkatle değerlendirilmelidir. Bu süreç aynı zamanda sağlık sisteminde işbirliği içinde çalışmaya dikkat çekmektedir.

🔖

Cite This Article

UZUN, A. K., AKKUŞ, S. Y. (2020). SOSYAL PEDİATRİ POLİKLİNİĞİ’NDEN ÇOCUK GELİŞİM BÖLÜMÜ’NE YÖNLENDİRİLEN 0-6 YAŞ ARASI ÇOCUĞU OLAN AİLELERİN ÇOCUKLARIN BÜYÜME-GELİŞME DÖNEMİNDE DESTEK İHTİYACI DUYDUKLARI KONULARIN DEĞERLENDİRİLMESİ. Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 137–148. https://ajindex.com/articles/734273

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (13)

  1. Anderson, A.C., Lock, J. 2007. Beslenme Bozuklukları. Okul Öncesi Çocuklarının Terapisi, Ed. H. Steiner, DI. Yalom DI, 1. Baskı, İstanbul: Prestij Yayınları.
  2. American Academy of Pediatrics, Comittee on Community Health Services. 2005. Policy statement. Organizational priciples to guide and define the child health care system and/or improve the helath of all children. The pediatrican's role in community pediatrics. Pediatrics; 115(4):1092-1094. American Academy of Pediatrics. 2006. Identifying infants and young children with developmental disorders in the medical home: an algorithm for developmental surveillance and screening. Pediatrics; 118(1): 405-420.
  3. Bear, L.M. 2004. Early identification of infants at risk for developmental disabilities. Pediatric Clinics of North America; 51(3): 685-701.
  4. Bee, H., Boyd, D. 2009. Gelişim psikolojisinin temel konuları. Çocuk gelişim psikolojisi. 1. Baskı. pp. 37-92, İstanbul:
  5. Kaknüs Yayınları.
  6. Caldwell, J.C. 1986. Routes to low mortality in poor countries. Population and Development Review; 12(2): 171-220.
  7. Chatoor, I. 2005. Feeding and Eating Disorders of İnfancy and Early Childhood. Comprehensive Textbook of Psychiatry, Ed. HI. Kaplan, RJ. Sadock, VA. Sadock, 8th edition,, Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins. Deliktaş, A., Korukcu, O., Kukulu, K. 2015. Farklı gruplarda annelik deneyimi. Clinical and Experimental Health Sciences; 5(4): 274-283.
  8. Desai, S., Alva, S. 1998. Maternal education and child health: Is there a strong causal relationship?. Demography; 35(1): 71-81.
  9. Doğan, A., Baykoç, N. 2015. Hastanede çocuk gelişimi birimine yönlendirilen çocukların değerlendirilmesi. Hacettepe University Faculty of Health Sciences Journal; 1(2): 101-113.
  10. Doğan, D.G, Ertem, İ.Ö. 2005. Bebeklik ve Erken Çocukluk Döneminde Yeme Sorunları. Gelişimsel Pediatri, Ed. İ. Ertem, 1. Baskı, pp. 227-246, Ankara: Çocuk Hastalıkları Araştırma Vakfı. Emre Bolatbaş, D. 2018. Kamu Hastanelerinde Çocuk Gelişimci ve Ekip Çalışmaları:2, Sağlık Kuruluşlarında Çocuk, Ed. P. Bayhan, İ. Artan, 1. Baskı, pp. 182-195, Ankara:
  11. Hedef Yayıncılık. Ertem, İ.Ö. 2005. İlk üç yaşta gelişimsel sorunları olan çocuklar: Üç sorun ve üç çözüm. Özel Eğitim Dergisi; 6(2): 13-25.
  12. Ertem, I.O., Atay, G., Doğan, D.G., Bayhan, A., Bingoler, E.B, Gök, C.G., Özbaş, S., Haznedaroğlu, D., Işıklı, S. 2007. Mothers' knowledge of young child development in a developing country. Child: care, health and development; 33(6): 728-737.
  13. Evliyaoğlu, N. 2007. Sağlam çocuk izlemi. Tü