SavedAdd your journal

Journals / İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 3 - Sayı: 1

Hz. Peygamber’in Evlendirdiği Kişiler ve Evlendirilmelerindeki Amaçlar

Reşadet AHMEDOV
Pages
22–37
Publication Date
2017-01-25
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Resûl-i Ekrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddüte düşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması, akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İslâm’da kutsal sayılan evlilik müessesesinin genel hedefi sağlam bir toplum oluşturmaktır.
📊
Key Findings & Data:Bununla birlikte evliliğin nüfusun artması, meşru olmayan ilişkilerden uzak kalma, iffeti koruma, eşler arasında ünsiyet, akrabalık ve dostluk ilişkileri kurma veya geliştirme gibi birçok amaç ve faydaları da vardır.
💡
Conclusion & Impact:Resûl-i Ekrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddüte düşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması, akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslâm · Hz. Peygamber · evlenme

Özet

İslâm’da kutsal sayılan evlilik müessesesinin genel hedefi sağlam bir toplum oluşturmaktır. Bununla birlikte evliliğin nüfusun artması, meşru olmayan ilişkilerden uzak kalma, iffeti koruma, eşler arasında ünsiyet, akrabalık ve dostluk ilişkileri kurma veya geliştirme gibi birçok amaç ve faydaları da vardır. Hz. Peygamber’in kendi evliliklerinde bunlardan bazılarını uyguladığını görmekteyiz. Aynı şekilde başta beşerî amaç olmakla bazı amaçlar doğrultusunda hem kendi evlatlarını hem de ashaptan bazılarını evlendirmiştir. Resûl-i Ekrem’in evlendirme amaçları içerisinde evliliğin teşviki veya evlilik konusunda tereddüte düşmüş kimselere yardım, ırkçılığın ortadan kaldırılması, dostluk bağlarının kurulması, akrabalık bağlarının kuvvetlendirilmesi ve himayenin ön plana çıktığının şahidi olmaktayız

🔖

Cite This Article

AHMEDOV, R. (2017). Hz. Peygamber’in Evlendirdiği Kişiler ve Evlendirilmelerindeki Amaçlar. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 1, 22–37. https://ajindex.com/articles/674210

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (5)

  1. ABDURREZZÂK b. Hemmâm, es-San’anî (ö. 211/827), el-Musannef, (nşr. Habîburrahman el-A’zamî), I-XI, Beyrut, el-Meclisu’l-İlmi, 1403/1983. AHMED b. Hanbel (ö. 241/855), Müsned, (nşr. Mevsûatu’s-Sünne, el-Kütübü’sittetü ve Şurûhuhâ), I-VI, İstanbul, Çağrı Yayınları, 1413/1992. ÂİŞE Abdurrahmân bint eş-Şâti, Terâcimu seyyidâti binti’n-nübüvveti, Beyrut, Dâru’l-Kitabi’l-Arabî, tsf. ALİ el-MÜTTAKÎ, el-Hindî (ö. 975/1567), Kenzu’l-ümmâl fî süneni’l-akvâl ve’l-efâl, (nşr. Bekri Hayyânî, Saffet Saka), I-XVI, Beyrut, Müessesetü’r-Risale, 1405/1985.
  2. BAŞARAN, Selman, “Fâtıma binti Kays”, DİA., XII, 227 (İstanbul, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 1995). el-BEYHAKÎ, Ahmed b. el-Huseyn (ö. 458/1066), es-Sünenü’l-kübrâ, I-X, Haydarabad, Dâiretu’l-Maârifî’l-Osmâniyye, 1344-1356/1925-1937. el-BUHÂRÎ, Muhammed b. İsmâîl (ö. 256/870), el-Câmiu’s-sahîh, (nşr. Muhibbuddin Habîb), I-XIII, Kahire, Dâru’r-Reyyân li’t-Türâs, 1406/1986. CANAN İbrahim, “Aile Reisi ve Baba Olarak Hz. Peygamber”, Hz. Peygamber ve Aile Hayatı, (Tartışmalı İlmi Toplantılar Dizisi), İstanbul 1988. ed-DÂREKUTNÎ, Ömer b. Ahmed (ö. 385/995), es-Sünenu’d-Dârekutnî, (nşr. Abdullah Haşim Yemanî Medenî, I-IV, Medine, Dâru’l-Mehâsin li’t-Tıbâa, 1386/1966. ed-DÂRİMÎ, Abdullah b. Abdurrahmân (ö. 255/869), es-Sünenu’d-Dârimî, (trc. Abdullah Aydınlı), I-VI, İstanbul, Madve Yayınları, 1994-1996.
  3. DAVUDOĞLU Ahmet, Sahihi Müslim Tercümesi ve Şerhi, I-XII, İstanbul, Sönmez Neşriyat, 1974. ed-DEYLEMÎ, Ebû Şüca (ö. 509/1115), el-Fîrdevs bime’sûri’l-hitâb, (nşr. Said b. Besyunî Zağlûl), I-V, Beyrut, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1407/1986. EBÛ AVÂNE, Yakub b. İshâk el-İsferâinî (ö. 316/929), Müsnedu Ebî Avâne, (nşr. Eymen b. Arif ed-Dımaşkî), I-V, Beyrut, Dâru’l-Mârife, 1419/1998. EBÛ DÂVÛD, Süleyman b. el-Eş’as (ö. 275/888), es-Sünen, (nşr. Muhammed Avvâme), I-V, Beyrut, Müessesetü’r-Reyyân, 1419/1998. EBÛ NUAYM, el-İsfahanî (ö. 430/1039), Hilyetu’l-evliya ve tabakâtu’l-esfîya, I-X, Kahire, Matbaatu’s-Saâde, 1394-1399/1974-1979.
  4. FAYDA, Mustafa, “Bilâl-i Habeşî”, DİA., VI, 152-153 (İstanbul, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 1992).
  5. FIĞLALI, Ethem Ruhi, “Ali”, DİA., (Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi) II, 371-374 (İstanbul, 1989). HÂKİM, en-Nisâburî (ö. 405/1014), el-Müstedrek ale’s-sahîhayn, I-IV, Haydarabad, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1333/1915. İBN ABDİLBER, en-Nemerî (ö. 463/1071), el-İstiâb fî marifeti’l-ashâb, (nşr. Ali Muhemmed Bicavî), I-IV, Kahire, Dâru Nahdati Mısr, 1389/1969. İBN ASÂKİR, Ebû’l-K