Ömer el-Esved’in (v. 800/1397) hayatını ve eserlerini tanıtmayı hedeflemektedir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Alâeddin Ali Esved, Osmanlı Devleti’nin ilk medresesi olan İznik Medresesi’nin üçüncü müderrisi olarak görev yapmış ve Osmanlı muhitinde fıkıh ilmine dâir eserleri ilk olarak o kaleme almıştır.
📊
Key Findings & Data:Müderrislik yaptığı uzun yıllar içerisinde aralarında Şeyhulislamlık yapmış Molla Fenâri gibi bir ilim erbâbını, önemli bir devlet adamı ve kumandan olan Çandarlı Halil Hayreddin Paşa’yı ve Arap diline dair telif ettiği eserlerle şöhret bulan oğlu Hasan Paşa gibi şahsiyetleri yetiştirmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Ömer el-Esved’in (v. 800/1397) hayatını ve eserlerini tanıtmayı hedeflemektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Alâeddin Ali Esved · Hanefî Fıkhı · Medrese
Özet
Alâeddin Ali Esved, Osmanlı Devleti’nin ilk medresesi olan İznik Medresesi’nin üçüncü müderrisi olarak görev yapmış ve Osmanlı muhitinde fıkıh ilmine dâir eserleri ilk olarak o kaleme almıştır. Müderrislik yaptığı uzun yıllar içerisinde aralarında Şeyhulislamlık yapmış Molla Fenâri gibi bir ilim erbâbını, önemli bir devlet adamı ve kumandan olan Çandarlı Halil Hayreddin Paşa’yı ve Arap diline dair telif ettiği eserlerle şöhret bulan oğlu Hasan Paşa gibi şahsiyetleri yetiştirmiştir. Bu makale, kuruluş devri Osmanlı ulemasından önemli bir şahsiyet olan Alâeddin Ali b. Ömer el-Esved’in (v. 800/1397) hayatını ve eserlerini tanıtmayı hedeflemektedir.
YILDIZ, K., ASLAN, E. (2021). Osmanlı Kuruluş Devri Fakihlerinden Alâeddin Esved’in Hayatı ve Eserleri. İHYA Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 321–343. https://ajindex.com/articles/674147
Akgündüz, Hasan. Klasik Dönem Osmanlı Medrese Sistemi. İstanbul: 1997.
Aktepe, Münir. “Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 7/214. İstanbul: TDV Yayınları, 1993. Âşıkpaşazâde, Aşıkpaşaoğlu Tarihi, nşr. Hüseyin Nihal Atsız. İstanbul: M.E.B., 1992. Âşıkpaşazâde, Derviş Ahmed Âşıkî. Tevârih-i âli Osmân (Aşıkpaşazâde Tarihi). İstanbul: Matbaa-i âmire, 1332/1913.
Bağdatlı, İsmail Paşa. Hediyyetü'l-‘ârifin ve Esmâü'l-müellifîn. 2 Cilt. İstanbul: 1951.
Bedir, Murteza. “Osmanlı Tarihinin Kuruluş Asrı’nda (1389'a kadar) İlmiye’ye Dair Bir Araştırma: İlk Fakihler,” Türk Hukuk Tarihi Araştırmaları 1. (İstanbul: Bahar, 2006), 23-39.
Bekdemir, Sezayi. Sadrüşşeria Es-Sâni’nin Hukukçuluğu (Et-Tavzîh fi Halli Ğavâmizi’t-Tenkîh Adlı Eseri Bağlamında). Sivas: Cumhuriyet Üniversitesi,
Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2016.
Bilge, Mustafa. İlk Osmanlı Medreseleri. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, 1984.
Bursalı, Mehmet Tahir. Osmanlı Müellifleri. 3 Cilt. İstanbul: Amire Matbaası, 1334/1915.
Cici, Recep. Osmanlı Dönemi İslam Hukuku Çalışmaları. Bursa: Arasta, 2001.
Danışman, Zuhûrî. Osmanlı İmparatorluğu Tarihi. 14. Cilt. İstanbul: 1964. Edip Cemil Mustafa el-Azm. es-Sirru’l-Mesûn alâ Keşfi’z-zunûn. thk. Muhammed Ramazan Yusuf, Beyrut: Daru’l-Beşairi’l-İslamiyye, 1. Basım, 2004.