Journals / Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi / 2012 / Cilt: 2 - Sayı: 1

Uzlaşmanın Sirayet Etmezliği İlkesinin Sonucu Olarak Mağdurun Yargılanacak Kişiyi Seçebilme Yetkisi

Pages
1–10
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

From this point of view, provisions concerning the reconciliation have to be re-examined.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The restorative justice constitutes one of new approaches and developments in the criminal justice system.
📊
Key Findings & Data:Just as, provisions concerning the reconciliation regulated in the Art 73/8 of the Turkish Criminal Code (subsequently annulled) and Art. 253-255 of the Criminal Procedure Code can bee seen as an effect of restorative justice.
💡
Conclusion & Impact:From this point of view, provisions concerning the reconciliation have to be re-examined.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Uzlaşma · onarıcı adalet · arabulucuk

Abstract

The restorative justice constitutes one of new approaches and developments in the criminal justice system. The Turkish legal system has also been affected from the stated develepment. Just as, provisions concerning the reconciliation regulated in the Art 73/8 of the Turkish Criminal Code (subsequently annulled) and Art. 253-255 of the Criminal Procedure Code can bee seen as an effect of restorative justice. In this context, this article examines the principle of not affecting in the reconciliation, stated in the Art. 255 of Turkish Criminal Procedure Code. When examining together with other provisions concerning the reconciliation, this provision gives the victim, in an indirect way, the authority to choose the person in trial. From this point of view, provisions concerning the reconciliation have to be re-examined.

Özet

Onarıcı adalet anlayışı, ceza adaleti sistemi içinde yeni bir yaklaşım olarak yer edinmiştir. Türk hukuk sistemi de bu gelişimden etkilenmiştir. Uzlaşmaya ilişkin olarak Türk Ceza Kanunun 73/8. maddesi (sonrasında yürürlükten kaldırılmıştır) ve Ceza Muhakemesi Kanunun 253-255. maddeleri onarı adalet yaklaşımının bir etkisi olarak görülebilir. Bu kapsamda çalışmada, CMK’nin 255. maddesinde düzenlenen uzlaşmanın sirayet etmezliği ilkesi, onarıcı adalet yaklaşımı açısından incelenmektedir. Söz konusu hüküm, uzlaşmaya ilişkin diğer hükümlerle birlikte incelendiğinde, mağdura dolaylı da olsa yargılanacak kişiyi seçme yetkisini sağlar nitelikte olduğu görülür. Bu açıdan uzlaşmaya ilişkin hükümlerin tekrar değerlendirilmesi gerekir.

🔖

Cite This Article

KETİZMEN, M. (2022). Uzlaşmanın Sirayet Etmezliği İlkesinin Sonucu Olarak Mağdurun Yargılanacak Kişiyi Seçebilme Yetkisi. Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 1, 1–10. https://ajindex.com/articles/528872

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. BAYRAKTAR, Köksal, “Ceza Kanunu’ndaki Değişiklikler ve Uzlaşma”, Olaylar ve Görüşler, Cumhuriyet Gazetesi, 2 /12 / 2006.
  2. CENTEL, Nur / ZAFER, Hamide, Ceza Muhakemesi hukuku, 3. Baskı, İstanbul, 2005.
  3. CENTEL, Nur / ZAFER, Hamide / ÇAKMUT, Özlem, Türk Ceza hukukuna Giriş, 6. Baskı, İstanbul, 2010.
  4. CENTEL, Nur / ZAFER, HAMİDE, Ceza Muhakemesi hukuku El Kitabı, 2.Baskı, İstanbul, 2009.
  5. DEMİRBAŞ, Timur, Ceza hukuku Temel hükümler, 6. Baskı, Ankara, 2009.
  6. DÖLLING, Dieter, “İşlenen Suçlar Nedeniyle, Suç Failleri ve Mağdurları Arasında Ara Buluculuk (mediation)”, (özet çev. DÖNMEZER, Sulhi) Ceza Muhakemesinde uzlaşma, (Yayına Hazırlayan, YENİSEY, Feridun), 2005.
  7. DUFF, Antony, “Restoration and Retribution” Restorative Justice and Criminal Justice, Competing or Reconcilable paradigms (ed. VON HIRSCH, Andrew / ROBERTS, Julian V. / ROACH, Kent / SCHIFF, Mara,) Oxford – Portland – Oregon, 2003.
  8. FLETCHER, George P. “The Place of Victims in the Theory or Retribution”, 3 Buff. Crim. l. Rev. 51 1999 – 2000,
  9. GÜRİZ, Adnan, faydacı Teoriye Göre Âhlak ve hukuk, Ankara 1963.
  10. İNCEOĞLU, Asuman Aytekin / KARAN, Ulaş, “Türkiye’de Ceza Davalarında Uzlaşma Uygulamaları: Hukuki Çerçevenin Değerlendirilmesi”, onarıcı Adalet, Mağdur-fail uygulamaları: Türkiye ve Avrupa Bakışı, (derleyen, JAHIC, Gama / YEŞİLADALI, Burcu), 1. Baskı, İstanbul, 2008, ve uzlaşma KAYMAZ, Seydi / GÖKCAN Hasan Tahsin, Türk Ceza ve Ceza Muhakemesi hukukunda uzlaşma ve Önödeme, 1. Baskı, 2005.
  11. KAYMAZ, Seydi / GÖKCAN, Hasan Tahsin, uzlaşma ve Önödeme, 2. Baskı, Ankara, 2007.
  12. KUNTER, Nurullah / YENİSEY, Feridun / NUHOĞLU, Ayşe, Muhakeme hukuku Dalı olarak Ceza Muhakemesi hukuku, 16. Baskı, İstanbul, 2007.
  13. LIEBMAN, Marian, Restorative justice, how it works?, London, 2007
  14. MARSHALL, Tony F, “Restorative Justice: An Overview” Home Office. Research Development and Statistics Directorate. London, UK, 1999, s.5. http://www. homeoffice.gov.uk/rds/pdfs/occ-resjus.pdf tarihi 18.01.2010). (erişim ÖZBEK, Mustafa, “Çağdaş Ceza Adaleti Sistemlerinde Alternatif Çözüm Uygulaması”, Ceza Muhakemesinde uzlaşma, (Yayına Hazırlayan, YENİSEY, Feridun) 2005.
  15. ÖZBEK, Veli Özer, Ceza hukukunda Suçtan Doğam Mağduriyetin Giderilmesi, Ankara FLETCHER, George P. “The Place of Victims in the Theory or Retribution”, 3 Buff. Crim. L. Rev. 51 1999 – 2000.
  16. ÖZTÜRK, Bahri / ERDEM, Mustafa Ruhan, uygulamalı Ceza hukuku ve Güvenlik Tedbirleri hukuku, 10. Baskı, Ankara, 2008.
  17. PELİKAN, Christa, “Onarıcı Adalet Üzerine”, onarıcı Adalet, Mağdur-fail Arabulu