Hâkim, verilen yazılı cevapların yetersiz olması hâlinde, tanığı dinlemek üzere davet edebilir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 246. maddesine göre, hâkimin gerekli gördüğü hallerde, sözlü olarak dinlenmesi yerine, tanığa soru kâğıdı gönderilmesi mümkündür.
📊
Key Findings & Data:Tanığın yazılı ifadesinin değerlendirilmesinde, daha açık ifadeyle cevabın hükme yeterli olup olmadığı hususunda hâkimin takdir yetkisi vardır.
💡
Conclusion & Impact:Hâkim, verilen yazılı cevapların yetersiz olması hâlinde, tanığı dinlemek üzere davet edebilir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters
Özet
Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 246. maddesine göre, hâkimin gerekli gördüğü hallerde, sözlü olarak dinlenmesi yerine, tanığa soru kâğıdı gönderilmesi mümkündür. Bu durumda tanık, hâkim tarafından belirlenecek süre içinde cevaplarını yazılı olarak bildirmelidir. Tanığın yazılı ifadesinin değerlendirilmesinde, daha açık ifadeyle cevabın hükme yeterli olup olmadığı hususunda hâkimin takdir yetkisi vardır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 198. maddesine göre, hâkim tanık ifadesini serbestçe değerlendirecektir. Ancak 246. maddede yazılı tanık ifadesinin değerlendirilmesi ayrıca tekrar düzenlenmiştir. Hâkim, verilen yazılı cevapların yetersiz olması hâlinde, tanığı dinlemek üzere davet edebilir.
🔖
Cite This Article
AKKAN, M. (2014). Medenî Usûl Hukukunda Tanığa Soru Kâğıdı Gönderilmesi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 16 Özel Sayı, 555–609. https://ajindex.com/articles/416205
kcan, Recep, Usûl Kurallarına Aykırılığa Dayanan Temyiz Nedenleri, Ankara 1999.
Akkaya, Tolga, Medenî Usûl Hukukunda İstinaf, Ankara 2009.
Ansay, Sabri Ş., Hukuk Yargılama Usûlleri, 7. Baskı, Ankara 1960.
Arens, Peter, Mündlichkeitsprinzip und Prozeßbeschleunigung im Zivilprozeß, Berlin 1971.
Arslan, Aziz Serkan, Medenî Usûl Hukukunda Delillerin Toplanması ve Doğrudanlık İlkesi, Ankara 2012.
Baumbach, Adolf/Lauterbach, Wolfgang/Albers, Jan/Hartmann, Peter, Zivilprozessordnung, 72. Aufl. München 2014.
Ertanhan, Mesut, Medenî Yargılama Hukukunda Tanık ve Tanıklık, Ankara 2005.
Gehri, A. Myriam/Kramer, Michael, ZPO Kommentar (Schweizerische Zivilprozessordnung), Zürich 2010.
Henckel, Wolfram, “Gedanken zur Entstehung und Geschichte der Zivilprozeßordnung”, Gedächtnichtsschrift für Rudolf Bruns, München 1980, s. 111-128.
Kılıçoğlu, Mustafa, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu El Şerhi, İstanbul 2012.
Kip, Hans-Gerhard, Das sogenannte Mündlichkeitsprinzip, Köln, Berlin 1952.
Koch, Michael, Die schriftliche Zeugenaussage gemäß § 377 Abs. III ZPO und die Grundsätze der Unmittelbarkeit und Parteiöffentlichkeit, Diss. Köln 1996.
Koukouselis, Maria, Die Unmittelbarkeit der Beweisaufnahme im Zivilprozeß, insbesondere bei der Zeugenvernehmung, Frankfurt am Main 1990.
Kurt, Nesibe, “Medenî Yargılama Hukukunda Doğrudan Doğruyalık İlkesi”, Prof. Dr. Bilge Öztan’a Armağan, Ankara 2008, s. 599-625.
Kuru, Baki, Hukuk Muhakemeleri Usûlü, C. I, 6. Baskı, İstanbul 2001.
Kuru, Baki, Hukuk Muhakemeleri Usûlü, C. III, 6. Baskı, İstanbul 2001.
Kuru, Baki, Hukuk Muhakemeleri Usûlü, C. V, 6. Baskı, İstanbul 2001.
Leipold, Dieter, “Verfahrensbeschleunigung und Prozeßmaximen”, Festschrift für Hans W. Fasching zum 65. Geburtstag, Wien 1988, s. 329-349.