Journals / Çalışma ve Toplum / 2020 / Cilt: 4 - Sayı: 67

An Evaluation of The Right to Take Collective Action and Strike From The Perspective of International Law

Toplu Eylem ve Grev Hakkının Uluslararası Hukuk Penceresinden Değerlendirilmesi

Pages
2405–2440
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Providing that it is peaceful and measured, limiting the right to take collective action undermines the essence of the said right

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The right to take collective action is a fundamental right including the right to strike.
📊
Key Findings & Data:This right is valuable together with the trade union freedom and the freedom of collective bargaining, because both are complementary to each other.
💡
Conclusion & Impact:Providing that it is peaceful and measured, limiting the right to take collective action undermines the essence of the said right
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Toplu eylem hakkı · Grev · Eşitlik ilkesi

Abstract

The right to take collective action is a fundamental right including the right to strike. This right is valuable together with the trade union freedom and the freedom of collective bargaining, because both are complementary to each other. The right to take collective action cannot solely be assessed by the normative regulations of domestic law, excluding international law. Because it is a fundamental right. Therefore, it benefits from the protection of fundamental rights. The work of international organizations, especially by the International Labor Organization, should be considered in subject. In particular, the supervisory organs' decisions of this organization have a guiding function. European Court of Human Rights’ decisions based on the European Convention on Human Rights are must be carefully observed. The principle of equality and prohibitions of discrimination should be considered. Limiting content of the right to take collective action or the right to strike, by the collective agreement procedure, restricts the exercise of the right to legal remedies. Providing that it is peaceful and measured, limiting the right to take collective action undermines the essence of the said right

Özet

Toplu eylem hakkı grev hakkını kapsayan temel bir haktır. Sendikal özgürlük kavramına toplu pazarlık özgürlüğünün birlikteliği içerisinde değer atfı gerekir. Çünkü her iki özgürlük birbirini tamamlar niteliktedir. Toplu eylem hakkı, uluslararası hukuk dışlanarak salt iç hukukun normatif düzenlemeleriyle yetinerek değerlendirilemez. Çünkü temel bir haktır. Dolayısıyla temel hakların korunması hükümlerinden yararlanır. Başta Uluslararası Çalışma Örgütü olmak üzere, uluslararası kuruluşların konuya yönelik çalışmaları göz önünde tutulmalıdır. Özellikle bu örgütün denetim organları kararları yol gösterici bir işleve sahiptir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesini esas alan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının dikkatle gözlenmesi gerekir. Eşitlik ilkesi ve ayrımcılık yasağı göz önünde bulundurulmalıdır. Toplu eylem hakkının ya da grev hakkının içerik olarak toplu iş sözleşmesi prosedürü ile sınırlamak hak arama özgürlüğünün kullanımını kısıtlar. Barışçıl amaçlı ve ölçülü olmak koşuluyla toplu eylem hakkını kısıtlamak, anılan hakkın özünü zedeler

🔖

Cite This Article

KILIÇOĞLU, M. (2020). An Evaluation of The Right to Take Collective Action and Strike From The Perspective of International Law. Çalışma ve Toplum, Cilt: 4 - Sayı: 67, 2405–2440. https://ajindex.com/articles/210218

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (19)

  1. Akbulut, O (2015) “AİHS ile AİHM Kararlarının İç Hukuka Etkisi”, İş Hukukunda Güncel Sorunlar, İstanbul, 21-52.
  2. Alpagut, G (2016) “Toplu Eylem Hakkı ve Sınırları- Yargıtay’ın Konuya İlişkin Bir Kararının Düşündürdükleri”, Prof. Dr. Fevzi Şahlanan’a Armağan, C.II, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, C.LXXIV, Özel Sayı 2016, 855-879 (Karar İncelemesi). Alpagut, G (2014) “Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 11.Maddesi ve Türk İş Hukuku’nun Değerlendirilmesi”, Prof. Dr. Turhan Esener Armağanı, I.İş Hukuku Uluslararası Kongresi, Ed.Yeliz Bozkurt Gümrükçüoğlu/Ender Demir, Ankara, 203-220.
  3. Arnauld, A (2014) “Hukuk Devleti”, Çev. Arslan Topakkaya, Anayasa Teorisi, Ed.Otto Depenhever/Christoph Grabenwarter, Çev. Ed. İlyas Doğan, B.1, Ankara.
  4. Aurelıus, M (2020)
  5. Kendime Düşünceler, B.7, İstanbul 2020(Girişte belirtilen alıntı eserin 67.sayfasında bulunmaktadır). Baycık, G (2019) Analysız of legislative gasps and recommended amendments for better compliance with İLO and EU standarts and social dialogue, freedom of association and right to collective bargaining European Union (EU), Ankara.
  6. Bellace, J R. (2014) “The ILO and The Right to Stirke”, İnternational Labour Review, Vol.153, No.1, 29-70.
  7. Çelik, A (2004) “Avrupa Birliği Hukukunda Sendikal Haklar (Toplu İşçi Hakları) ve Türkiye’nin Uyum Sorunları”, Hukuk ve Adalet Dergisi, S.3, Temmuz- Eylül, 1-23.
  8. Çil, Ş (2016)
  9. İş Hukuku, Yargıtay Kararları, B.7, Ankara Davidov, G (2012) “The Principle Of Proportinationality In Labor Law And Its impact On Precarıous Workers”, 34 Comparative Labor Law and Policy Journal, 63-80.
  10. Dereli, T (2013) “6356 Sayılı Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu: Genel Değerlendirme”, Çalışma ve Toplum, 2013/1, 41-64.
  11. Doğan, S (2014) “Toplu Eylem Hakkı ve Siyasi Grev Bazında Bir Yargıtay Kararı İncelemesi”, Çalışma ve Toplum, 2014/1, 305-333.
  12. Doğru, O (2008) İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi İçtihatları, C.3, İstanbul Dutertre, G (2007) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararlarından Örnekler, Ankara.
  13. Gülmez, M (2014) Sendikal Hakların Ulusalüstü Kuralları Oluşumu ve Uygulanması 1919-2014, B.2, Ankara Ekmekçi, Ö (2019)
  14. Toplu İş Hukuku Dersleri, B.2, İstanbul.
  15. Engin, M (2015) “Sendikal Hak ve Özgürlüklere İlişkin AİHM Kararları ve Türk Hukuku”, İş Hukukunda Güncel Sorunlar, İstanbul, 139-159.
  16. Eren, F (2019)
  17. Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, B.24, Ankara.
  18. Esener, T ve Demir, (2019)
  19. Toplu İş Hukuku, Toplu İş Sözleşmesi, İstanbul, 121. Grabenwarter, C (2014) “Hukuk Hiyerarşisinde Anayasa”,