AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, we propose that the Court of Cassation (Yargıtay)’s current jurisprudence be revised.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The question of whether the provisions on indirect perpetration can be applied to specific offenses remains one of the debated issues in the general theory of criminal law. According to the prevailing view in Turkish and German criminal law doctrine and the well-established case law of Court of Cassation (Yargıtay), those who do not possess the special status required for specific offenses can not be direct perpetrators, co-perpetrators, or indirect perpetrators in such offenses. It is argued that the provision set out in Article 40 (2) of the Turkish Criminal Code (TCC) No.5237 also supports this view. In our view as well, it is not possible for a person who does not possess the special status required for specific offenses to be a direct perpetrator or a co-perpetrator. However, since the indirect perpetrator does not himself carry out the act but causes it to be committed through a person under his control, where the direct perpetrator or co-perpetrator possesses the required special status, the person exercising control over them may be held liable as an indirect perpetrator. Furthermore, we are of the opinion that the term “perpetrator” referred to in Article 40 (2) of TCC should be understood as encompassing only direct perpetrator and co-perpetrators, and that this expression does not include indirect perpetrators. We consider that there is neither a doctrinal nor a statutory obstacle to the application of the rules on indirect perpetration in specific offenses. On the other hand, in such cases, punishing the person behind the scenes as an instigator is incompatible with the fundamental principles of the general theory of criminal law and, in some instances, also gives rise to problematic practices whereby individuals are subjected to penalties exceeding what is appropriate. In conclusion, we propose that the Court of Cassation (Yargıtay)’s current jurisprudence be revised.
Özet
Özgü suçlarda dolaylı faillik hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı meselesi suç genel teorisinin hâlen güncel tartışma konularından biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Türk ve Alman ceza hukuku öğretisindeki hâkim görüş ile Yargıtay’ın istikrar kazanmış içtihatlarına göre, özgü suçlarda özel faillik niteliği bulunmayanlar doğrudan fail, müşterek fail ve dolaylı fail olamaz. Nitekim 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu (TCK)’nun 40/2. maddesinde yer alan düzenlemenin de bu görüşü desteklediği savunulmaktadır. Esasen özgü suçlarda özel faillik niteliği bulunmayan bir kimsenin doğrudan ya da müşterek fail olması mümkün değildir. Buna karşın dolaylı fail fiili kendisi gerçekleştirmeyip iradesine hâkim olduğu araç kişiye işlettiği için fiili işleyen doğrudan veya müşterek failin özel faillik niteliğini taşıması hâlinde, arka plandaki kişi dolaylı fail olarak sorumlu tutulabilmelidir. Nitekim TCK m.40/2’nin de bu husus dikkate alınarak yorumlanması gerektiğinden, hükümde bahsedilen “fail” ifadesiyle yalnızca doğrudan ve müşterek failin kastedildiğini, bu ifadenin dolaylı faili kapsamadığını düşünmekteyiz. Bu nedenle özgü suçlarda dolaylı faillik hükümlerinin uygulanmasının önünde teorik ve kanuni bir engelin bulunmadığı kanaatindeyiz. Esasen bu tip olaylarda arka plandaki kişinin azmettiren olarak sorumlu tutulması suç genel teorisinin temel esasları ile bağdaşmadığı gibi bazı durumlarda kişiye olması gerekenden daha fazla ceza verilmesi şeklinde sakıncalı uygulamalara da yol açmaktadır. Dolayısıyla Yargıtay’ın konu ile ilgili mevcut içtihadında değişikliğe gidilmesini önermekteyiz.