SavedAdd your journal

Journals / Uluslararası Sosyal Siyasal ve Mali Araştırmalar Dergisi / 2026 / Cilt: 6 Sayı: 1

Needs-Based Reintegration in Public Administration: AnExamination of the e-Government Portal in the Context of Digital Age Governance

Kamu Yönetiminde İhtiyaç Temelli Yeniden Bütünleşme: Dijital Çağ Yönetişimi Bağlamında e-Devlet Kapısı Üzerine Bir İnceleme

Nur Hoşgör(KÜTAHYA DUMLUPINAR ÜNİVERSİTESİ TAVŞANLI MESLEK YÜKSEKOKULU)0000-0002-0108-9823
Yusuf Uysal(KÜTAHYA DUMLUPINAR ÜNİVERSİTESİ, İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ, KAMU YÖNETİMİ BÖLÜMÜ)0000-0003-3872-3119
Pages
9–27
Publication Date
2026-03-27
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Using qualitative research methods, data in this study was obtained through secondary source analysis.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Digital Era Governance Approach (DEG), developed by Dunleavy and colleagues, is defined within three themes: reintegration, needs-based integration, and digitalization.
📊
Key Findings & Data:In Turkey, the e-Government Portal aligns highly with the DEG approach due to its ability to consolidate public services on a single digital platform, reduce institutional fragmentation, enable integrated and interactive service delivery based on citizens' needs, and focus on digitalization in public administration.
💡
Conclusion & Impact:Using qualitative research methods, data in this study was obtained through secondary source analysis.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dijital Çağ Yönetişimi · e- Devlet Kapısı · Kamu Yönetiminde Dijitalleşme

Abstract

The Digital Era Governance Approach (DEG), developed by Dunleavy and colleagues, is defined within three themes: reintegration, needs-based integration, and digitalization. In Turkey, the e-Government Portal aligns highly with the DEG approach due to its ability to consolidate public services on a single digital platform, reduce institutional fragmentation, enable integrated and interactive service delivery based on citizens' needs, and focus on digitalization in public administration. In this context, the aim of the study is to examine the e- Government Portal from the perspective of the themes of reintegration, needs- based integrity, and digitalization within the framework of the DEG. Another aim of this study is to demonstrate that the e-Government Portal is not merely a technical digital transformation tool; it is also an institutional reflection of a new governance approach shaped by reintegration in public administration and a citizen-centric understanding of public service. Using qualitative research methods, data in this study was obtained through secondary source analysis.

Özet

Dunleavy ve arkadaşları tarafından geliştirilen Dijital Çağ Yönetişimi Yaklaşımı (DÇY), yeniden bütünleşme, ihtiyaç temelli bütünsellik ve dijitalleşme olmak üzere üç tema çerçevesinde tanımlanmaktadır. Türkiye’de e-Devlet Kapısı, kamu hizmetlerini tek bir dijital platformda toplaması, kurumsal parçalanmayı azaltması, vatandaşların ihtiyaçlarına göre bütünleşik ve etkileşimli hizmet sunmayı mümkün kılması ve kamu yönetiminde dijitalleşmeye odaklanması bakımından DÇY yaklaşımıyla yüksek düzeyde örtüşmektedir. Bu bağlamda çalışmanın amacı, DÇY düşüncesinin yeniden bütünleşme, ihtiyaç temelli bütünsellik ve dijitalleşme temaları perspektifinden e-Devlet Kapısı'nın incelenmesidir. Çalışmanın diğer bir amacı, e-Devlet Kapısı’nın yalnızca teknik bir dijital dönüşüm aracı olmadığını; kamu yönetiminde yeniden bütünleşme ve vatandaş odaklı kamu hizmeti anlayışı doğrultusunda şekillenen yeni bir yönetişim yaklaşımının kurumsal bir yansıması olduğunu ortaya koymaktır. Nitel araştırma yöntemlerinin kullanıldığı çalışmada veriler ikincil kaynak taraması ile elde edilmiştir.

🔖

Cite This Article

Hoşgör, N., Uysal, Y. (2026). Needs-Based Reintegration in Public Administration: AnExamination of the e-Government Portal in the Context of Digital Age Governance. Uluslararası Sosyal Siyasal ve Mali Araştırmalar Dergisi, Cilt: 6 Sayı: 1, 9–27. https://doi.org/10.70101/ussmad.1847090

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (64)

  1. Aktan, C. C. (2003). Yeni değişim dinamikleri ve devletin yeni rolü. C. C. Aktan (Ed.), Moderniteden postmoderniteye değişim içinde (ss. 157–171). Çizgi Kitabevi.
  2. Alkan, Ö., & Ünver, Ş. (2020). Türkiye’de e-devlet hizmetlerinin kullanımını etkileyen faktörlerin analizi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 34(4), 1431–1453. https://doi.org/10.16951/atauniiibd.757571
  3. Atmaca, Y., & Karaçay, F. (2020). Türkiye’deki kamu yönetimi reformlarında dijitalleşme ve e-yönetişim. International Journal of Management and Administration, 4(8), 260–280. https://doi.org/10.29064/ijma.779263
  4. Backus, M. (2001). E-governance and developing countries (Research Report No. 3). International Institute for Communication and Development.
  5. Barthwal, C. P. (2003). E-governance for good governance. The Indian Journal of Political Science, 64(3–4), 285–308. https://doi.org/10.2307/41855786
  6. Boyalı, H. (2023). Türkiye’de Vatandaş Odaklı İdare: E- Devlet Ötesi Dijitalleşen Kamu, Bucak İşletme Fakültesi Dergisi, Cilt: 6 Sayı: 2 Ekim, 172-190
  7. Bozkurt, A. (2017). Türkiye’de e-devlet uygulamaları. Y. Güney & M. R. Okur (Eds.), Bilgi toplumu ve e-devlet içinde (ss. 90–111). Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  8. Can, S., & Eke, E. (2020). E-devlet kullanıcılarının bilgi ve memnuniyet düzeylerine yönelik bir araştırma. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 64, 19–37.
  9. Christensen, T., & Lægreid, P. (2011). Post-NPM reforms: Whole of government approaches as a new trend. S. Groeneveld & S. Van de Walle (Eds.), New steering concepts in public management içinde (ss. 11–24). Emerald. https://doi.org/10.1108/S0732-1317(2011)0000021006
  10. Çelikkol, Ö. (2008). Kamu yönetiminde e-devlet yapılanması ve Türkiye için e-devlet model önerisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Süleyman Demirel Üniversitesi.
  11. Demir, O. (2018). E-devlet kullanımına etki eden faktörler ve vatandaşların e-devlet algısı. Uluslararası Politik Araştırmalar Dergisi, 4(1), 1–25. https://doi.org/10.25272/j.2149-8539.2018.4.1.01
  12. Demirel, D. (2010). Yönetişimde yeni bir boyut: E-yönetişim. Türk İdare Dergisi, 466, 65–94. Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2000). The new public service: Serving rather than steering. Public Administration Review, 60(6), 549–559.
  13. Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2003). New public service: An approach to reform. International Review of Public Administration, 8(1), 3–10. https://doi.org/10.1080/12294659.2003.10805013
  14. Devlet Planlama Teşkilatı. (2006). Bilgi toplumu stratejisi (2006–2010).
  15. Duman, E., & Aktel, M. (2021). Türkiye’nin e-devlet kapısı (Dijital Türkiye Portalı). Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(2), 613–641. https://doi.org/10.52273/sduhfd.957529
  16. Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2005). New public management is dead—long live digital-era governance. Journal of Public Administration Research and Theory, 16(3), 467–494. https://doi.org/10.1093/jopart/mui057
  17. Dunn, W. N., & Miller, D. Y. (2007). A critique of the new public management and the neo-Weberian state. Public Organization Review, 7(4). https://doi.org/10.1007/s11115-007-0042-3 E-Devlet Kapısı. (2025). Hakkımızda. https://www.turkiye.gov.tr/bilgilendirme?konu=siteHakkinda
  18. Eryılmaz, B. (2011). Kamu yönetimi: Düşünceler, yapılar, fonksiyonlar, politikalar. Okutman Yayıncılık.
  19. Eryılmaz, B. (2012). Kamu yönetimi. Umut Tepe Yayınları.
  20. Fath-Allah, A., Cheikhi, L., Al-Qutaish, R.E. & Idri, A. (2014). E-Government maturıty models: A comparatıve study, International Journal of Software Engineering & Applications (IJSEA), Vol.5, No.3, May, 101-132
  21. Garg, P. (2008). E-governance: A way to good governance. The Indian Journal of Political Science, 69(1), 43–48.
  22. Gruening, G. (2001). Origin and theoretical basis of new public management. International Public Management Journal, 4(1), 1–25. https://doi.org/10.1016/S1096-7494(01)00041-1
  23. Hood, C. (1991). A public management for all seasons. Public Administration, 69(1), 3–19. https://doi.org/10.1111/j.1467-9299.1991.tb00779.x
  24. İçişleri Bakanlığı. (2025). Türkiye mülki idare bölümleri envanteri. https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx
  25. İzci, F., & Sarıtürk, M. (2017). Değişen kamu yönetimi anlayışı: İyi yönetişim ve hesap verebilirlik. International Journal of Academic Value Studies, 3(13), 178–198. https://doi.org/10.13934/1999.393.
  26. Kalfa, C. (2011). Kamu yönetimi disiplininin gelişimi ve kimlik tartışmaları. Süleyman Demirel Üniversitesi İİBF Dergisi, 16(1), 403–417.
  27. Katsonis, M., & Botros, A. (2015). Digital government: a primer and professional perspectives. Australian Journal of Public Administration, 74(1), 42–52. https://doi.org/10.1111/1467-8500.12144.
  28. Köseoğlu, Ö., & Sobacı, Z. (2015). Kamu yönetiminde paradigma arayışları. Dora Yayıncılık.
  29. Kramer, F. A. (1983). Public management in the 1980s and beyond. The ANNALS of the American Academy of Political and Social Science, 466, 91–102.
  30. Lane, J. E. (2000). New public management. Routledge.
  31. Layne, K., & Lee, J. (2001). Developing fully functional e-government: A four-stage model. Government Information Quarterly, 18(2), 122–136. https://doi.org/10.1016/S0740-624X(01)00066-1.
  32. Ling, T. (2002). Delivering joined-up government in the UK. Public Administration, 80(4), 615–642. https://doi.org/10.1111/1467-9299.00321.
  33. Margetts, H., & Dunleavy, P. (2013). The second wave of digital-era governance. Philosophical Transactions of the Royal Society A, 371, 1–17. https://doi.org/10.1098/rsta.2012.0382.
  34. Moore, M. H. (1994). Public value as the focus of strategy. Australian Journal of Public Administration, 53(3), 296–303.
  35. Moore, M. H. (1995). Creating public value: Strategic management in government. Harvard University Press.
  36. OECD. (2023). Digital government review of Türkiye: Towards a digitally-enabled government. OECD Publishing.
  37. Oğurlu, Y. (2010). İdare hukukunda e-devlet dönüşümü ve dijitalleşen kamu yönetimi. On İki Levha Yayıncılık.
  38. Osborne, S. P. (2010). The new public governance? Emerging perspectives on the theory and practice of public governance. Routledge.
  39. Özer, M. A. (2017). Yönetişimden dijital yönetişime: Paradigma değişiminin teknolojik boyutu. Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 6(16), 457–479.
  40. Randma-Liiv, T. (2011). Neo-Weberian state. B. Badie et al. (Eds.), International encyclopedia of political science içinde. Sage.
  41. Rhodes, R. A. W. (2002). The governance narrative. Public Administration, 78(2), 345–363. https://doi.org/10.1111/1467-9299.00209.
  42. Saylam, A. (2022). E-devlet kavramının dijital devlet ve dijital yönetişim ekseninde değerlendirilmesi. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 57(3), 2144–2163. https://doi.org/10.15659/3.sektor-sosyal-ekonomi.22.09.1887.
  43. Scholl, H. J. (2008). Discipline or interdisciplinary study domain? H. Chen et al. (Eds.), Digital government içinde. Springer. https://doi.org/10.1007/978-0-387-71611-4_2
  44. Seyidoğlu, H. (1999). Ekonomik terimler ansiklopedik sözlük. Gizem Can Yayınları.
  45. Sobacı, M. Z. (2014). İdari reform ve politika transferi. Dora Basım Yayım.
  46. Stoker, G. (2006). Public value management. American Review of Public Administration, 36(1), 41–57. https://doi.org/10.1177/0275074005282583.
  47. Şahin, A. (2019). Türk kamu yönetiminde yapısal dönüşüm ve e-devlet. Atlas Akademi.
  48. Şeker, N., Başpınarlı, B.A., Cankara, Ç., Üngör, İ. ve Müftüoğlu, M. (2025). Dijital dönüşümün devlet yapısına etkisi, Socrates Journal of Interdisciplinary Social Researches, 2025, Volume 11, Number 50, 69-86.
  49. Tassabehji, R., Hackney, R., & Popovič, A. (2016). Emergent digital era governance. Government Information Quarterly, 33, 223–236. https://doi.org/10.1016/j.giq.2016.04.003
  50. Tuncer, A., & Usta, S. (2013). İki kriz arasında yönetim. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 30, 181–195.
  51. Turner, R. (2008). Neoliberal ideology: History, concepts and policies. Edinburgh University Press.
  52. Turkel, G., & Turkel, E. (2016). Public value theory. Review of Public Administration and Management, 4(2), 1–7. https://doi.org/10.4172/2315-7844.1000189.
  53. TÜİK. (2025). İstatistik veri portalı. https://data.tuik.gov.tr.
  54. TÜİK. (2025). Adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçları.
  55. Uysal, Y. (2019). Büyükşehir belediyelerinin Twitter kullanımı. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(3), 239–258. https://doi.org/10.18037/ausbd.632001.
  56. Uysal, Y. (2020). Kamu hizmetlerinin dönüşümü. International Journal of Management and Administration, 4(7), 112–135. https://doi.org/10.29064/ijma.680548.
  57. Üstüner, Y. (2000). Kamu yönetimi kuramı ve kamu işletmeciliği okulu. Amme İdaresi Dergisi, 33(3), 15–31.
  58. Yalçın, L. (2010). Kamu yönetimi kuramları (Yayımlanmamış doktora tezi). Ankara Üniversitesi.
  59. Yavuz, N. (2015). Dijital çağ yönetişimi. M. Z. Sobacı & Ö. Köseoğlu (Eds.), Kamu yönetiminde paradigma arayışları içinde (ss. 273–293). Dora Yayıncılık.
  60. Yereli, A. B., Atsan, E., & Kızıltan, M. (2015). Yolsuzlukla mücadelede e-yönetişim. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4(1), 129–150.
  61. Yerlikaya, B., & Ağcasulu, H. (2017). Yeni kamu yönetimi anlayışının bir eleştirisi olarak dijital çağ yönetişimi. Kamu Yönetimi Forumu 15 (KAYFOR15).
  62. Young, M. M. (2020). Implementation of digital-era governance. Public Administration Review, 80(2), 305–315. https://doi.org/10.1111/puar.13156.
  63. Yörük, E. & Öztaş, N. (2017). E-devlet ana kapıları üzerine inceleme: Türkiye ve seçilmiş ülkeler, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Y.2017, C.22, Kayfor15 Özel Sayısı, 2133-2157 Yükseköğretim Bilgi ve Yönetim Sistemi. (2025). https://istatistik.yok.gov.tr.
  64. Duman, E., & Aktel, M. (2021). Türkiye’nin e-devlet kapısı (Dijital Türkiye Portalı). Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(2), 613–641. https://doi.org/10.52273/sduhfd.957529