AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTailored in-service programmes for curative units and smoke-free workplace policies may close this self-efficacy gap and strengthen health-system capacity to combat addiction.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: The study was conducted to compare the substance addiction awareness and self-efficacy levels of midwives and nurses in primary and curative health services. Methods: The sample of this comparative cross-sectional study consisted of a total of 362 midwives and nurses. 133 of the participants worked in primary health services, and 229 participants worked in curative health services. Data were collected using the Personal Information Form, the Substance Addiction Awareness Scale, and the Self-Efficacy for Protecting from Substance Abuse Scale. Independent sample t-test, one-way analysis of variance, Tukey HSD, Mann-Whitney U Test, and Kruskal-Wallis analysis of variance were used in statistical analysis. Results: The difference between the mean scores of the participants in the therapeutic health services (110.791±3.03) and the primary health care group (109.95±10.95) in the Substance Abuse Awareness Scale was statistically insignificant. The mean score of the participants in the primary health care services group on the Self-Efficacy Scale for Prevention of Substance Addiction (76.24±10.07) was significantly higher than the other group. Across both groups, not smoking and having delivered addiction-prevention training were linked to greater awareness and self-efficacy. Conclusion: Although awareness levels are comparable, midwives and nurses in preventive settings feel more capable of acting against substance addiction. Tailored in-service programmes for curative units and smoke-free workplace policies may close this self-efficacy gap and strengthen health-system capacity to combat addiction.
Özet
Amaç: Bu çalışma, birinci basamak ve tedavi edici sağlık hizmetlerinde çalışan ebeler ve hemşirelerin madde bağımlılığı farkındalık ve öz yeterlilik düzeylerini karşılaştırmak amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Bu karşılaştırmalı kesitsel çalışmanın örneklemi toplam 362 ebe ve hemşireden oluşmuştur. Katılımcıların 133'ü birinci basamak sağlık hizmetlerinde, 229'u ise tedavi edici sağlık hizmetlerinde çalışmaktadır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, Madde Bağımlılığı Farkındalık Ölçeği ve Madde Bağımlılığından Korunma Öz Yeterlilik Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. İstatistiksel analizde bağımsız örneklem t-testi, tek yönlü varyans analizi, Tukey HSD, Mann-Whitney U Testi ve Kruskal-Wallis varyans analizi kullanılmıştır. Bulgular: Madde Bağımlılığı Farkındalık Ölçeği'nde tedavi edici sağlık hizmetleri grubundaki katılımcıların (110,791±3,03) ve birinci basamak sağlık hizmetleri grubundaki katılımcıların (109,95±10,95) ortalama puanları arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. Birincil sağlık hizmetleri grubundaki katılımcıların Madde Bağımlılığını Önleme Öz Yeterlilik Ölçeği'ndeki ortalama puanı (76,24±10,07) diğer gruba göre anlamlı olarak daha yüksekti. Her iki grupta da sigara içmemek ve bağımlılığı önleme eğitimi almış olmak, daha fazla farkındalık ve öz yeterlilik ile bağlantılıydı. Sonuç: Farkındalık düzeyleri benzer olsa da, önleyici ortamlarda çalışan ebeler ve hemşireler madde bağımlılığıyla mücadele konusunda kendilerini daha yetkin hissetmektedir. Tedavi birimleri için özel olarak tasarlanmış hizmet içi programlar ve sigara içilmeyen işyeri politikaları, bu öz yeterlilik farkını kapatabilir ve sağlık sisteminin bağımlılıkla mücadele kapasitesini güçlendirebilir.