AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBased on the findings, this study argues that in the last quarter of the 19th century, the legal profession in Mardin began to acquire a distinct institutional character, legal representation became a respectable profession, and a professional social stratum, which can be defined as a “legal class,” began to form in the city.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The institutionalization of legal representation as a modern form of defense occurred after a series of structural transformations in the legal field during the Tanzimat period. The turning point of this transformation was the 1875 regulation concerning legal representatives. Initially limited to the regular courts in Istanbul, the regulation was extended to all courts nationwide in 1879. With this regulation, the legal representation officially began to be established professionally and institutionally within the Ottoman judicial system. Thus, legal representation was transformed from a pre-Tanzimat activity based on individual representation into an institutional structure bound by specific legal rules and professional standards. This article aims to examine the reflection of this central transformation in the legal representation institution in Mardin, through the Sharia Registry book registered in the State Archives under file number “BOA, MŞH.ŞSC.d., 6866”. Within this framework, the analysis and evaluation of approximately four hundred and fifty “legal counsel” appointment records from the Mardin court in the early 1890s, as covered by the aforementioned ledger, are carried out using quantitative and qualitative methods, shedding light on the functioning of the defense within the Ottoman provincial judicial system. Based on the findings, this study argues that in the last quarter of the 19th century, the legal profession in Mardin began to acquire a distinct institutional character, legal representation became a respectable profession, and a professional social stratum, which can be defined as a “legal class,” began to form in the city.
Özet
Modern anlamda savunma müessesesi olarak dava vekilliğinin kurumsal bir hüviyet kazanması Tanzimat döneminde hukuk alanında gerçekleştirilen bir dizi yapısal dönüşümden sonra gerçekleşmiştir. u dönüşümün dönüm noktasını 1875 tarihli dava vekillerine dair nizamnâme oluşturdu. Nizamnâme, ilk başta İstanbul’daki nizamiye mahkemeleriyle sınırlı tutulurken 1879’da ülke genelindeki tüm mahkemelere teşmil edildi. Söz konusu nizamnâme ile savunma makamı meslekî ve kurumsal olarak Osmanlı yargı teşkilatı içine resmen yerleşmeye başladı. Böylece dava vekilliği, Tanzimat öncesindeki bireysel temsile dayalı bir faaliyetten çıkarılarak belirli hukukî kurallara ve meslekî standartlara bağlı kurumsal bir yapıya kavuşturuldu. Bu makale, dava vekilliği müessesesindeki merkezî dönüşümü Devlet Arşivleri’nde “BOA, MŞH.ŞSC.d., 6866” dosya numarasıyla kayıtlı olan Şer‘iyye Sicili defteri üzerinden Mardin’deki yansımasını incelemeyi amaç edinmektedir. Bu çerçevede, söz konusu defterdeki kayıtların kapsadığı 1890’lı yılların başında Mardin mahkemesinde görülen yaklaşık dört yüz elli “dava vekili” atama kaydının niceliksel ve niteliksel yöntemlerle analizi ve değerlendirilmesi yapılarak savunma makamının Osmanlı taşra yargı teşkilatı içerisindeki işleyişine bir ışık tutulmaktadır. Elde edilen bulgular ışığında bu çalışma, 19. yüzyılın son çeyreğinde Mardin’de avukatlık müessesesinin belirgin bir kurumsal nitelik kazanmaya başladığı, dava vekilliğinin hatırı sayılır bir meslek hâline geldiği ve şehirde “avukat sınıfı” olarak tanımlanabilecek profesyonel bir toplumsal tabakanın oluşmaya başladığı iddiasını taşımaktadır.