AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that these lexical items are concentrated in three main categories: formal continuity (direct borrowing), semantic shift, and semantic expansion.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The linguistic interaction between Persian and Hindi (Hindī) has been shaped by centuries of historical contact on the Indian subcontinent, and Persian, particularly through its status as a prestige language in the region, has exerted a significant influence on the vocabulary of Hindi (Hindī). This study examines this interaction through the newspaper Habl al-Matīn, published in Calcutta, and focuses on the use and reflections of Persian-derived lexical items commonly employed in Hindi (Hindī) within Persian texts produced in India. Selected issues of the newspaper were systematically examined. The uses of Persian-derived words employed in Hindi (Hindī) were analysed in Persian texts through etymological dictionaries and comparative linguistic data. The findings indicate that these lexical items are concentrated in three main categories: formal continuity (direct borrowing), semantic shift, and semantic expansion. The data further demonstrate that Persian-derived vocabulary is particularly prevalent in such domains as administrative and legal structures, everyday life, religious terminology, economic relations, and journalistic language. The active use of words such as hukūmat, kānūn, adālat, bāzār, dost, duā, namāz, khabar, and siyāsat in both Hindi (Hindī) and Persian newspaper texts points to the continuity of the historical interaction between the two languages. The study reveals that the transfer of vocabulary from Persian into Hindi (Hindī) was not a simple borrowing process but rather a process that was reconstituted through language contact and cultural interaction and acquired new functions in different contexts.
Özet
Farsça ile Hintçe (Hindī) arasındaki dilsel etkileşim, Hint alt kıtasında yüzyıllar boyunca süregelen tarihsel temasın bir sonucu olarak şekillenmiş ve özellikle Farsçanın bölgedeki prestij dili konumu aracılığıyla Hintçe (Hindī)’nin söz varlığı üzerinde belirleyici bir etki oluşturmuştur. Bu çalışma, söz konusu etkileşimi Kalküta’da yayımlanan Hablü’l-Metîn gazetesi üzerinden inceleyerek Hintçe (Hindī)’de yaygın olarak kullanılan Farsça kökenli söz unsurlarının Hindistan’da üretilen Farsça metinlerdeki kullanım ve yansımalarına odaklanmaktadır. Araştırmada gazetenin seçilmiş nüshaları sistematik olarak taranmıştır. Hintçe (Hindī)’de kullanılan Farsça kökenli kelimelerin Farsça metinlerdeki kullanımları etimolojik sözlükler ve karşılaştırmalı dil verileri aracılığıyla analiz edilmiştir. İnceleme sonucunda söz konusu unsurların biçimsel süreklilik (doğrudan ödünçleme), anlamsal kayma ve anlam genişlemesi olmak üzere üç temel kategoride yoğunlaştığı görülmüştür. Elde edilen veriler, Farsça kökenli söz varlığının idarî ve hukukî yapı, gündelik yaşam, dinî terminoloji, ekonomik ilişkiler ve basın dili gibi alanlarda yoğunlaştığını göstermektedir. ‘Hukūmat, kānūn, adālat, bāzār, dost, duā, namāz, khabar ve siyāsat’ gibi kelimelerin hem Hintçe (Hindī)’de aktif biçimde kullanılması hem de Farsça gazete metinlerinde işlevsel olarak yeniden üretilmesi iki dil arasındaki tarihsel etkileşimin sürekliliğine işaret etmektedir. Çalışma, Farsçadan Hintçe (Hindī)’ye gerçekleşen söz varlığı aktarımının basit bir alıntılama süreci olmadığını, dil teması ve kültürel etkileşim sonucunda yeniden üretilen ve farklı işlevler kazanan bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır.