Journals / Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 65 Sayı: 1

NOTABLES OF THE TANZIMAT PERIOD: THE CASE OF DEST-İ ŞİRİNZADES AMONG THE NOTABLES OF KASTAMONU (1839-1867)

TANZİMAT DÖNEMİ EŞRAFI: KASTAMONU EŞRAFLARINDAN DEST-İ ŞİRİNZADELER ÖRNEĞİ (1839-1867)

Alperen Yalçın Bazna(Çankırı Karatekin Üniversitesi)0000-0002-7549-6261
Pages
438–474
Publication Date
2025-06-25
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The study utilizes archival sources, state and provincial salnames, Kastamonu shar'iyye registers, official newspapers of the period and second-hand sources.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In every period, the local notables and ayas had a greater or lesser influence and contribution in shaping the administrative, economic, social and even military structure of the Ottoman provinces.
📊
Key Findings & Data:Particularly after the 17th century, these notables or ayans, who formed an integral part of the provincial socio-economic and administrative history of the Ottoman Empire, were pacified within the framework of the centralization policy since the Mahmud II period.
💡
Conclusion & Impact:The study utilizes archival sources, state and provincial salnames, Kastamonu shar'iyye registers, official newspapers of the period and second-hand sources.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Eşraf · Kastamonu · Dest-i Şirinzade

Abstract

In every period, the local notables and ayas had a greater or lesser influence and contribution in shaping the administrative, economic, social and even military structure of the Ottoman provinces. Particularly after the 17th century, these notables or ayans, who formed an integral part of the provincial socio-economic and administrative history of the Ottoman Empire, were pacified within the framework of the centralization policy since the Mahmud II period. For this purpose, the ayiyat institution was abolished in some regions before the proclamation of the Tanzimat Edict. However, the complete elimination of this institution was realized through certain regulations made during the Tanzimat period. As it is known, the Tanzimat period introduced a number of new principles in the civil and judicial spheres as well as in many other areas in the context of centralization indexed to the financial sphere. One of the main objectives of these principles on the provincial front was to develop a form of governance in which provincial administrators and local notables would not oppose each other as much as possible. In this sense, the central government had to resort to the help of these provincial notables, especially in the early days, for the implementation of Tanzimat principles in the provinces. One of the families whose help was sought for the implementation of Tanzimat principles was the Dest-i Şirinzades family in Kastamonu, which, according to the sources, had a six-century history. The prominent members of the family, also known as Eligüzelzadeler, held important positions such as lieutenant governor (mutesellim) before the Tanzimat, membership in local assemblies after the Tanzimat, participation in some specialised commissions, and as mining supervisor or mining tax collector. In this study, the course of the attitudes of the provincial notables towards the state before the Tanzimat and during the implementation of the principles introduced by the Tanzimat, i.e. before and especially after the Tanzimat, will be revealed with a comparative method in the case of the Şirinzadeler family, an ancient dynastic family. In this way, the status of an ancient dynasty within the Ottoman provincial structure will also be discussed. This is because there has not been a comparative study on a long-established dynastic family in this way so far. The study utilizes archival sources, state and provincial salnames, Kastamonu shar'iyye registers, official newspapers of the period and second-hand sources.

Özet

Osmanlı taşrasının idari, ekonomik, sosyal hatta askeri yapısının biçimlenmesinde mahalli eşraf ve ayanın her dönemde az veya çok bir etkisi ve katkısı olmuştur. Özelikle 17. yüzyıldan sonra Osmanlı Devleti’nin taşra sosyo-ekonomik ve idari tarihinin ayrılmaz bir parçasını oluşturan bu eşraf veya ayanlar, II. Mahmud döneminden itibaren merkezileşme politikası çerçevesinde pasifleştirilmişlerdir. Bu amaçla Tanzimat Fermanı’nın ilanından önce bazı bölgelerde ayanlık kurumu ortadan kaldırılmıştır. Fakat bu kurumun tamamen ortadan kaldırılması Tanzimat döneminde yapılan birtakım düzenlemelerle gerçekleşmiştir. Bilindiği üzere Tanzimat Dönemi, mali alana endeksli merkezileşme bağlamında birçok alanda olduğu gibi mülki ve adli alanlarda da birtakım yeni ilkeler getirmiştir. Bu ilkelerin taşra cephesi açısından temel hedeflerinden biri de mümkün mertebe taşra idarecileri ile mahalli eşrafın birbirine muhalefet etmeyeceği bir yönetişim biçimini geliştirmek olmuştur. Bu anlamda merkezi hükümet taşrada Tanzimat ilkelerinin uygulanması için özellikle ilk zamanlarda bu taşra eşraf ailelerinin yardımına başvurmak zorunda kalmıştır. Tanzimat ilkelerinin uygulanması noktasında yardımlarına başvurulan ailelerden biri de kaynaklarda belirtildiğine göre altı yüzyıllık bir geçmişe sahip olan Kastamonu’daki Dest-i Şirinzadeler ailesidir. Eligüzelzadeler olarak da bilinen ailenin ileri gelenleri Tanzimat’tan önce mütesellimlik Tanzimat’tan sonra ise yerel meclislerde üye olmak, bazı ihtisas komisyonlarında bulunmak ve maden eminliği veya mültezimliği gibi önemli görevleri deruhde etmişlerdir. Bu çalışmada Tanzimat öncesi ve Tanzimat’ın getirdiği ilkelerin uygulanması safhasında taşra eşrafının devlet karşısındaki tutumlarının seyri, yani Tanzimat öncesi ve özellikle sonrasındaki durumları karşılaştırmalı bir yöntemle kadim bir hanedan ailesi olan Şirinzadeler ailesi özelinde ortaya konulacaktır. Bu sayede Osmanlı taşra yapısı içerisinde kadim bir hanedanın durumu da ele alınmış olacaktır. Zira şu ana değin köklü bir hanedan ailesinin bu şekilde karşılaştırmalı bir yöntemle ele alındığı bir çalışma yapılmamıştır. Çalışmada, arşiv kaynakları, devlet ve vilayet salnameleri, Kastamonu şer’iyye sicilleri, dönemin resmi gazeteleri ve ikinci elden kaynaklardan faydalanılmıştır.

🔖

Cite This Article

Bazna, A. Y. (2025). NOTABLES OF THE TANZIMAT PERIOD: THE CASE OF DEST-İ ŞİRİNZADES AMONG THE NOTABLES OF KASTAMONU (1839-1867). Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Cilt: 65 Sayı: 1, 438–474. https://doi.org/10.33171/dtcfjournal.2025.65.1.19

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (47)

  1. Akdağ, M. (1963). Osmanlı Tarihinde Âyanlık Düzeni Devri 1730-1839. Tarih Araştırmaları Dergisi, 8(14), 51-61. doi.org/10.1501/Tarar_0000000019.
  2. Akyıldız, A. (2006). Muhtar. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 31, s. 51-53). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  3. Aloğlu, H. (2019). 30 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicilinin Transkripsiyonu ve Değerlendirilmesi (H.1124-1141/M.1712-1728). (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  4. Barkan, Ö. L. (1979). Timar. MEB İslam Ansiklopedisi, 12(1), 286-333). İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  5. Barkey, K. (2011). Eşkıyalar ve Devlet Osmanlı Tarzı Devlet Merkezileşmesi. (Z. Altok, Çev.). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  6. Bazna, A. Y. (2021). Osmanlı Taşra İdaresi: Kastamonu Örneği (1839-1876). (Yayımlanmamış Doktora Tezi), Çankırı: Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  7. Behçet, M. (1998). Kastamonu Eski Eserleri (Kastamonu Âsâr-ı Kadimesi). Hazırlayan: M. S. Cihangir (Haz.). Kastamonu: Kastamonu Valiliği İl Özel Yayınları: 1.
  8. Berkes, N. (2017). Türkiye’de Çağdaşlaşma. (A. Kuyaş, Çev.). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  9. Bilirli, T. (2019). Tanzimat Dönemi İmar Meclisleri (1845-1846). Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  10. Cezar, M. (1965). Osmanlı Tarihinde Levendler. İstanbul: İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi Yayınları No: 23.
  11. Çadırcı, M. (2017). Tanzimat’ın İlanı Sırasında Türkiye’de Yönetim (1826-1839). (T. Ercoşkun, Yay. haz.). Tanzimat Sürecinde Türkiye: Ülke Yönetimi içinde (s. 3-27). Ankara: İmge Kitabevi.
  12. Çadırcı, M. (2015). Tanzimat’ın Uygulanması ve Karşılaşılan Güçlükler (1839-1856). H. İnalcık ve M. Seyitdanlıoğlu (Ed.). Tanzimat: Değişim Sürecinde Osmanlı İmparatorluğu içinde (s. 199-207). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  13. Çadırcı, M. (2013). Tanzimat Döneminde Anadolu Kentlerinin Sosyal ve Ekonomik Yapısı, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  14. Döşemetaş, Ö. (2019). Şer’iyye Sicillerine Göre XVIII. Yüzyılın İlk Yarısında Kastamonu Kazası (1725-1750). (Yayımlanmamış Doktora Tezi), Erzurum: Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü.
  15. Ekici, E. (2018). 21 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicili’nin (1-104) Sayfaları Arası Transkripsiyonu ve Değerlendirmesi (H. 1128-1129/M. 1716/1717). (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  16. Ergenç, Ö. (1982). Osmanlı Klâsik Dönemindeki ‘Eşraf ve A’yan’ Üzerine Bazı Bilgiler. Osmanlı Araştırmaları, 3(3), 105-113.
  17. Güzey, A. R. (2001). Şer’iyye Sicillerine Göre XVII. Yüzyıl Sonları-XVIII. Yüzyıl Başlarında Kastamonu. (Yayımlanmamış Doktora Tezi), Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  18. Hanssen, J. (2002). Practices of Integration -Center- Periphery Relations in the Ottoman Empire. J. Hanssen, T. Philipp ve S. Weber (Ed.). The Empire in the City: Arab Provincial Capitals in the Late Ottoman Empire içinde (s. 49-74). Beirut: Ergon Verlang Wüzburg in Kommision.
  19. İnalcık, H. (2009). Devlet-i ‘Aliyye Osmanlı İmparatorluğu Üzerine Araştırmalar-IV Ayanlar, Tanzimat, Meşrutiyet. E. Yalçın (Ed.). İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  20. İnalcık, H. (1977). Centralization and Decentralization in Ottoman Administration. T. Naff ve R. Owen (Ed.). Studies in Eighteenth Century Islamic History, Paper on Islamic History, IV içinde (s. 27-52).
  21. İnalcık, H. (1964). Sened-i İttifak ve Gülhane Hatt-ı Hümâyûnu. Belleten, XXVIII(112), 603- 622.
  22. Kankal, A. (2004). Türkmen’in Kaidesi Kastamonu (XV-XVIII. Yüzyıllar Arası Şehir Hayatı). Ankara: Zafer Matbaası.
  23. Karasu, H. (2018). Osmanlı Ayanları Üzerine Yapılan Çalışmalar (Tanzimat’a Kadar). Journal of Turkish Studies, 13(6), 127-150.
  24. Koçi Bey Risalesi (1972). (Z. Danışman, Sadeleştiren). İstanbul: Milli Eğitim Bakanlığı Basımevi.
  25. Köprülü, F. ve Uzunçarşılı, İ. H. (1979). “Ayan”. İslâm Ansiklopedisi (C. 2, s. 40-42). İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  26. Kurumlar, Z. A. (2006). 69/1 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicil (H. 1210-1211/M. 1795- 1796) Transkripsiyon ve Değerlendirme. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Kayseri: Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  27. Maden, F. (2018). Kastamonu’da Eşkıyalık. İstanbul: Kitabevi.
  28. Maden, A. (2014). 41 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicilinin (H.1160/M.1747-1748) Transkripsiyonu ve Değerlendirilmesi. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  29. Makdisi, U. (2002). Rethinking Ottoman Imperialism: Modernity, Violence and the Cultural Logic of Ottoman Reform. (J. Hanssen, T. Philipp ve S. Weber (Ed.). The Empire in the City: Arab Provincial Capitals in the Late Ottoman Empire içinde (s. 29-48). Beirut: Ergon Verlang Wüzburg in Kommision.
  30. Mayuk, R. (2019). 101 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicilinin Transkripsiyon ve Değerlendirilmesi (H.1254-1255/M.1838-1839). (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  31. Mert, Ö. (1991). Ayan. İslâm Ansiklopedisi (C. 4, s. 195-198). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  32. Mert, Ö. (1999). Osmanlı Devleti Tarihinde Ayanlık Dönemi. Osmanlı Ansiklopedisi (C. 3, s. 174-180). Ankara: Yeni Türkiye Yayınları.
  33. Mert, Ö. (1980). XVIII ve XIX. Yüzyıllarda Çapanoğulları. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
  34. Ortaylı, İ. (2008). Türkiye Teşkilat ve İdare Tarihi. Ankara: Cedit Neşriyat.
  35. Özkaya, Y. (2014). Osmanlı İmparatorluğu’nda Âyânlık, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  36. Özkaya, Y. (1999). Merkezi Devlet Yapısının Zayıflaması Sonuçları: Âyânlık Sistemi ve Büyük Hanedanlıklar. Osmanlı Ansiklopedisi (C. 6, s. 165-173). Ankara: Yeni Türkiye Yayınları.
  37. Polat, S. (2022). Çapanoğulları Ailesi ve Şehrin Kuruluşu. E. Güngör (Ed.) Yozgat- Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı Dönemi. II. Cilt içinde (s. 99-118). Ankara: Akçağ Yayınları.
  38. Satıcı, E. (2006). Meclis Üyeliğinden Paşa’lığa Tahir Ağa (Tanzimat Sonrası Yerel Yönetimde Eşrafın Rolüne İlişkin Bursa’dan Bir Örnek). Tarih Araştırmaları Dergisi, 25(40), 225- 244 https://doi.org/10.1501/Tarar_0000000249.
  39. Sayın, A. V. (1999). Tekâlif Kavaidi (Osmanlı Vergi Sistemi), Ankara: Maliye Bakanlığı.
  40. Tan, N. (2016). Kastamonu’da Beylikler ve Osmanlı Dönemlerinde Çok Sayıda Şair Yetişmesinin Ana Sebepleri. A. R. Özkan (Ed.). III. Uluslararası Şeyh Şa’bân-ı Velî Sempozyumu, Kastamonu’da İlmî Hayat ve Kastamonu Âlimleri içinde (s. 159-167). Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi.
  41. Tanör, B. (2016). Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri (1789-1980). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  42. Tosunoğlu, A. (1993). Tapu-Tahrir Defterlerine Göre XVI. Yüzyılda Kastamonu Sancağı. (Yayımlanmamış Doktora Tezi), İstanbul: İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  43. Uzunçarşılı, İ. H. (1937). Kastamonu’da Tahmiscioğlu Vak’ası. Tarih Semineri Dergisi, 1(2), 139-152.
  44. Üçok, C. (1944). Osmanlı Devleti Teşkilâtında Tımarlar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 1(4), 525-551.
  45. Yaycıoğlu, A. (2016). Partners of the Empire: The Crisis of the Ottoman Order in the Age of Revolution. California: Stanford University Press.
  46. Yıldızoğlu, N. (2019). 21 Numaralı Kastamonu Şer’iyye Sicilinin (104-222) Sayfaları Arası Transkripsiyonu ve Değerlendirilmesi (H.1128-1129/1716-1717), (Yayımlamamış Yüksek Lisans Tezi), Kastamonu: Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  47. Yılmaz, Ö. (2014). Tanzimat Döneminde İsyancı Bir Ayan Profili: Acaralı Kör Hüseyin Bey Hadisesi. Belleten, 78(282), 611-657. DOI: 10.37879/belleten.2014.373.