AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHis utilitarian perspective reveals the underlying political nature of modern education and invites a reconsideration of the relationship between the individual and society.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study critically examines Jeremy Bentham’s philosophy of education by focusing on the instrumental role he assigns to philosophy within the framework of utilitarian ethics. According to Bentham, education is not a path to inner development or a pursuit of truth, but rather a rational and disciplinary organization designed to maximize social utility. In this context, philosophy is no longer an abstract intellectual endeavour; it is transformed into a technical tool serving the production of measurable benefit. Bentham emphasizes that the function of education lies not in knowledge transmission, but in shaping behavioural patterns aligned with public welfare. Education does not aim to empower individuals, but to mold them into manageable and governable citizens. Metaphysical speculation, intuition, and inner truth are excluded from Benthamite pedagogy, which instead privileges utility, observation, empirical experience, and measurability. Based on the principle of panoptic surveillance, Bentham’s educational model positions the teacher not merely as a transmitter of knowledge but as a regulatory authority. Education becomes a form of behavioural engineering oriented toward calculable outcomes, rather than a space for ethical self-reflection. Contrary to Kantian and Rousseauian visions that prioritize autonomy and self-realization, Bentham’s model emphasizes the sustainability of the social system over individual interiority. This study analyses how Bentham instrumentalizes both philosophy and education, integrating them into a broader logic of governance rooted in utility and disciplinary control. His utilitarian perspective reveals the underlying political nature of modern education and invites a reconsideration of the relationship between the individual and society.
Özet
Bu çalışma, Jeremy Bentham’ın eğitim felsefesini, faydacı etik kuramı bağlamında felsefeye atfettiği işleve odaklanarak incelemektedir. Bentham’a göre eğitim, bireyin içsel gelişimine ya da hakikat arayışına odaklanan geleneksel bakış açısından uzak olmalıdır. Bunun yerine, toplumsal faydanın maksimize edilmesine hizmet eden rasyonel ve disipliner bir organizasyon olarak işlev görmelidir. Felsefe de bu doğrultuda soyut düşünsel bir uğraş olmaktan çıkar; ölçülebilir faydanın üretimi doğrultusunda işlevselleştirilen teknik bir araç halini alır. Bilgi aktarımı şeklinde sınırlanan bir eğitim anlayışı davranış biçimlerinin toplumsal refah ekseninde yapılandırılmasını mümkün kılmaz. Eğitim, bireyi özerkleştirmektense onu yönlendirilebilir ve denetlenebilir bir yurttaş olarak şekillendirmeyi hedeflemelidir. Bu bağlamda Benthamcı pedagojide metafizik, sezgi ve içsel hakikat gibi kavramlara yer yoktur; fayda, gözlem, deneyim ve ölçülebilirlik temel alınır. Bentham’ın panoptik gözetim ilkesine dayanan eğitim modeli, öğretmeni davranış düzenleyici bir otoriteye dönüştürmektedir. Eğitim, bu sistemde etik bir bilinçten ziyade, hesaplanabilir faydaya yönelen bir davranış mühendisliği olarak işlev kazanır. Kant ve Rousseau gibi düşünürlerin bireysel özerkliği önceleyen yaklaşımlarının tersine, Bentham eğitimde içsel gelişimi değil, toplumsal sistemin sürdürülebilirliğini öncelemektedir. Çalışma, Bentham’ın felsefeyi ve eğitimi nasıl araçsallaştırdığını, modern bürokratik aklın temelini oluşturan fayda merkezli bir yönetim mantığıyla nasıl bütünleştirdiğini kavramsal bir çerçevede analiz etmektedir.