Journals / Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 66 Sayı: 1

CRUSADERS IN ANATOLIA: MONK PİERRE L'ERMİTE AND THE BATTLE OF DRAKON

HAÇLILAR ANADOLU’DA: KEŞİŞ PİERRE L’ERMİTE VE DRAKON SAVAŞI

Oğuzhan Çakır(Ankara Üniversitesi DTCF)0000-0002-3817-6824
Pages
137–150
Publication Date
2026-06-25
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Except for a few examples, the subject of ‘The People's Crusade’ has not been examined independently, we aim to fill this gap and contribute to the field with our modest study.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Crusades are one of the most important political events that took place during the Middle Ages, when Europe aimed for material gains by basing them on religious foundations.
📊
Key Findings & Data:This military campaign, which was initiated with the encouragement of Pope Urbanus II, started with the Byzantine Emperor Alexios I's request for help from Europe to end the Anatolian Turks or to expel them from the border line for a while.
💡
Conclusion & Impact:Except for a few examples, the subject of ‘The People's Crusade’ has not been examined independently, we aim to fill this gap and contribute to the field with our modest study.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Türkiye Selçukluları · Bizans İmparatorluğu · Haçlılar

Abstract

The Crusades are one of the most important political events that took place during the Middle Ages, when Europe aimed for material gains by basing them on religious foundations. This military campaign, which was initiated with the encouragement of Pope Urbanus II, started with the Byzantine Emperor Alexios I's request for help from Europe to end the Anatolian Turks or to expel them from the border line for a while. Pope Urbanus II's appeal, made in response to the Byzantine Emperor Alexios I's request for help, found a wider resonance than even he could have imagined. European criminals, nobles who desired to acquire wealth and the masses of people who believed that they would go to heaven responded to this call with great interest. Pierre l'Ermite was one of those who viewed the Pope's invitation on religious grounds. Pierre l'Ermite managed to attract the attention of the public with his speeches in Europe and gathered a large group of supporters. Contrary to his appearance, this person, who was skilful in the art of oratory, became the main architect of the formation that would enter the historical literature as ‘The People's Crusade’. The mass of men who accompanied Pierre l'Ermite, who had no knowledge of the art of war, were disorganised and lacked the spirit of unity. In addition to setting off before the set date of the expedition, they caused many disturbances and looting from their starting point in Europe to Constantinople. They continued this behaviour in Constantinople as well. As a result, most of the Crusaders were destroyed at the Battle of Drakon (Kırkgeçit) by the professional and skilful forces of the Seljuk ruler of Turkey, Kılıç Arslan I. Thus, these people, who we can call the pioneers of the First Crusade, proved that the Seljuks and Turks would not be easily expelled from Anatolia. In this study, we will evaluate the process that is accepted as the first encounter between the Crusaders and the Turks. Except for a few examples, the subject of ‘The People's Crusade’ has not been examined independently, we aim to fill this gap and contribute to the field with our modest study.

Özet

Haçlı Seferleri, Avrupa’nın dini temeller üzerine oturtarak maddi edinimler hedeflediği Orta Çağ tarihi devrinde meydana gelen en önemli siyasi hadiselerden biridir. Papa II. Urbanus’un teşviki ile girişilen bu askeri sefer, Bizans İmparatoru I. Aleksios’un Anadolu Türklüğünü sona erdirmek veyahut bir süreliğine sınır hattından kovmak için Avrupa’dan yardım istemesi ile başladı. Papa II. Urbanus’un Bizans İmparatoru I. Aleksios’un yardım isteğine cevap niteliğinde yaptığı çağrı, onun dahi tasavvur edemediği şekilde geniş bir yankı buldu. Avrupalı suçlular, servet sahibi olmayı arzulayan soylular ve cennete gideceklerine inanan halk kitlesi bu çağrıyı büyük bir ilgi ile yanıtladılar. Papa’nın davetine din temelli olarak bakan kişilerden birisi de Pierre l’Ermite idi. Pierre l’Ermite, Avrupa’da yaptığı konuşmalarla halkın dikkatini çekmeyi başararak büyük bir taraftar kitlesi toplamayı başardı. Görünüşünün aksine hatiplik sanatında usta olan bu kişi, “Halkın Haçlı Seferi” olarak tarih literatürüne girecek oluşumun aslî mimarı oldu. Pierre l’Ermite’nin yanında bulunan ve savaş sanatı konusunda bilgisi olmayan bu kitle, düzensiz ve birlik ruhundan yoksundu. Onlar, belirlenen sefer tarihinden önce yola çıkmalarının yanı sıra başlangıç noktaları olan Avrupa topraklarından İstanbul’a değin birçok taşkınlığa ve yağmaya sebebiyet verdiler. Bu tutumlarını İstanbul’da da devam ettirdiler. Netice itibariyle Haçlıların büyük kısmı, Türkiye Selçuklu Hükümdarı I. Kılıç Arslan’ın profesyonel ve kabiliyetli kuvvetleri tarafından Drakon (Kırkgeçit) Savaşı’nda imha edildiler. Böylece, I. Haçlı Seferi’nin öncüleri olarak adlandırabileceğimiz bu kimseler, Selçukluların ve Türklerin Anadolu’dan kolay kolay atılamayacaklarını kanıtladılar. Biz bu çalışmamızda, Haçlılar ile Türklerin ilk karşılaşması olarak kabul edilen süreci değerlendireceğiz. Birkaç örnek dışında müstakil olarak “Halkın Haçlı Seferi” konusu incelenmemişti, biz bu boşluğu doldurmak ve mütevazı çalışmamızla alana katkı sunmak gayesindeyiz.

🔖

Cite This Article

Çakır, O. (2026). CRUSADERS IN ANATOLIA: MONK PİERRE L'ERMİTE AND THE BATTLE OF DRAKON. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Cilt: 66 Sayı: 1, 137–150. https://doi.org/10.33171/dtcfdergisi.1753188

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (48)

  1. Aksarayi. (1362). Târih-i Selâcik ya Müsâmeretü'l-Ahbâr ve Müsâmeretü’l Ahyar (O. Turan, Tashih). Tahran: İntişârât-ı Esâtir.
  2. Albert of Aachen. (2009). Historia Ieroso limitana, History of the Journey to Jerusalem. (S. B. Edgington, Ed.). Oxford: Clarendon Press.
  3. Altan, E. (2005). Birinci Haçlı Seferi (1096-1099) ve Anadolu. Tarihte Doğu-Batı Çatışması: Semavi Eyice’ye Saygı, 298-305.
  4. Altan, E. (2020). Haçlı Seferleri ve Anadolu (1097-1190): Türkiye Selçukluları Tarihinde Haçlı Seferlerinin Yeri ve Önemi. Selçuk Üniversitesi Selçuklu Araştırmaları Dergisi, 12, 35-50.
  5. Ananun Yegesatsi Jamanakagrutyun. (1982). (P. M. Haçatıryan). Yerevan: Haykakan S.S.H.G.A. Hıratarakçutyun. Anna Komnena. (1996). Alexiad. (B. Umar, Çev.). İstanbul: İnkilap Kitabevi.
  6. Anonim Haçlı Tarihi. (2019). (E. Ayan, Çev.). İstanbul: Selenge Yayınevi.
  7. Arslan, İ. ve Genç, S. (2017). Albertus Aquensis'in Historia Lerosolimitana Adlı Eserine Göre I. Haçlı Seferi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(51), 231-253. Doi: 10.17719/jisr.2017.1760
  8. Azîmî. (2006). Azîmî Tarihi. (A. Sevim, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınevi.
  9. Bachrach, B. S.-Bachrach, D. S. (2005). The Gesta Tancredi of Ralph of Caen: A History of the Normans on the First Crusade. Ashgate: Aldershot.
  10. Barber, M. (2021). Haçlı Devletleri Tarihi. (D. M. Demir, Çev.). İstanbul: Kronik Yayınları.
  11. Batır, İ. B. (2018). Türkiye Selçuklu Devleti’nin Kuruluş Tarihine İlişkin Bir Değerlendirme. Selçuk Üniversitesi Selçuklu Araştırmaları Dergisi, 9, 263-281.
  12. Brosset, M. (2003). Gürcistan Tarihi (Eski Çağlardan 1212 Yılına Kadar). (H. D. Andreasyan, Çev.). Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  13. Coşkun, N. (2021). Türkiye’de Haçlı Tarihçiliği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ordu: Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  14. Çakır, O. (2024). Selçukluların Gayrimüslim Politikaları: Ermeni Örneği. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  15. Dânişmend-nâme. (2004). (N. Demir, Haz.) Ankara: Akçağ Yayınları.
  16. Demirkent, I. (2013). Haçlı Seferleri. İstanbul: Dünya Yayıncılık.
  17. Demirkent, I. (2020). Türkiye Selçuklu Hükümdarı Sultan I. Kılıç Arslan. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  18. Edgington, S. B.-Sweetenham, C. (2011). The Chanson d’Antioche: An old French Account of the First Crusade, Farnham: Ashgate.
  19. Fulcherius Carnotensis. (2009). Kutsal Toprakları Kurtarmak-Kudüs Seferi. (İ. B. Barlas, Çev.). İstanbul: IQ Yayınları.
  20. Göksu, E. (2009). Haçlıların Anadolu’daki İlk Faaliyetleri ve Kırkgeçit (Drakon) Savaşı (1096), EKEV Akademi Dergisi, 39, 363-370.
  21. Gölgesiz Karaca, S. (2020). Kudüs Haçlı Krallığı Siyasi Tarihi (1099-1187). Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  22. Gölgesiz Karaca, S. (2012). I. Haçlı Seferi (1096) Öncesinde Bizans İmparatorluğu’nun Siyasî Durumuna Bakış. Trakya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 2(4), 141-153.
  23. Grocock, C. W.-Siberry, E. (1997). The Historia Vie Hierosolimitane of Gilo of Paris. Clarendon Press: Oxford.
  24. Guibertus Novigenti. (1997). Gesta Dei Per Francos (R. Levine Çev.). The Deeds of God Through the Franks, New York.
  25. Hamîdî, F. S. (2021). Ermeni ve İslam Tarihi Kaynaklarına Göre Kudüs Ermenileri. (O. Çakır, Çev.). Türk Tarihi Araştırmaları Dergisi, 6(1), 146-166.
  26. İbnü'l-Esîr. (1987). El-Kâmil fi’t-Târîh. C. 10. (A. Özaydın, Çev.). İstanbul: Bahar Yayınları.
  27. Kayhan, H. (2018). Türkiye Selçuklu Devleti’nin Kuruluşu Hakkında. Ortaçağ Araştırmaları Dergisi, 1(1), 18-25.
  28. Koca, S. (2017). Haçlı Seferleri Sebep ve Sonuçları Bakımından Nasıl Değerlendirilebilir?. Gazi Akademik Bakış, 10(20), 15-35. Doi: https://doi.org/10.19060/gav.321020
  29. Koca, S. (2019). Türkiye Selçukluları Tarihi. Ankara: Berikan Yayınevi.
  30. Korykoslu Hayton. (2015). Doğu Ülkeleri Tarihinin Altın Çağı. (A. T. Özcan, Çev.). İstanbul: Selenge Yayınları. Küçüksipahioğlu, B. (2013). Türklerle Haçlıların İlk Karşılaşması: Drakon Savaşı. Tarih ve Uygarlık İstanbul Dergisi, 4, 43-50.
  31. Mert, R. (2017). İslam Geleneği Açısından Kudüs. Sinop Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 257-272. Doi: https://doi.org/10.30561/sinopusd.358205
  32. Mikhael A. (2008). Tarih. (B. Umar, Çev.) İstanbul: Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
  33. Niğdeli Kadı Ahmed. (2015). el-Veledü’ş-Şefîk. C. 1. (A. Ertuğrul, Çev). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi. Nikephoros B. (2008). Tarihin Özü. (B. Umar, Çev.). İstanbul: Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
  34. Nüveyrî. (2004). (Şihâbüddîn Ahmed b. Abdülvehhâb). Nihâyetü’l Ereb fi Fünûni’l Edeb. C. 26-27. (M. Kameyhe, Tahkik). Beyrut: Dârü’l Kutubü’l İlmiyye.
  35. Öğün Bezer, G. (2014). Anadolu’nun Fethi ve Drakon Çayı Anlaşması’nın Bu Süreçteki Yeri. TYB Akademi Dil Edebiyat ve Sosyal Bilimler Dergisi, 21-36.
  36. Ömür, E. (2024). Büyük Selçuklular Döneminde Musul’un Türk Valileri. Çanakkale: Paradigma Akademi.
  37. Özer, S. (2020). Haçlı Tarihi Yazımında Pierre L’ermite: Sıradan Bir Keşiş Mi, Haçlı Seferinin Mimarı Mı?. Atatürk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, 493-522. Doi: https://doi.org/10.14222/Turkiyat4277
  38. Polat, İ. E. (2008). Doğu ve Batı Kaynaklarında Haçlı Seferleri'nde Yaşanan İnsanlık İhlalleri. Uluslararası Suçlar ve Tarih Altı Aylık Uluslararası Hukuk ve Tarih Dergisi, 5-6, 5-28.
  39. Tudebodus, P. (2019). Bir Tanığın Kaleminden Kudüs’e Yolculuk. (S. Genç, Çev.). İstanbul: Kronik Kitap.
  40. Raimundus Aguilers. (2019). Haçlılar Kudüs’te (Bir Papazın Gözünden İlk Haçlı Seferi). (S. Genç, Çev.). İstanbul: Yeditepe Yayınevi.
  41. Runciman, S. (2008). Haçlı Seferleri Tarihi. C. 1. (F. Işıltan, Çev.). Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  42. Sarıcı, B. N. (2022). Haçlıları Durduran Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan. İstanbul: Kronik Yayınevi.
  43. Seçkin, S. (2018). Tarihsel Süreçte Yalova/Altınova Çobankale. Cedrus: Akdeniz Uygarlıkları Araştırma Dergisi, 535-553. Doi: 10.13113/CEDRUS/201825
  44. Sweetenham, C. (2005). Robert the Monk's History of the First Crusade: Historia Iherosolimitana. Aldershot: Ashgate.
  45. Willermus Tyrennis'in Haçlı Kroniği (Başlangıçtan Kudüs'ün Zaptına Kadar). (2016). (E. Ayan, Çev.). İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  46. Yakut el-Hamevî. (1380). Mucemü'l-Büldân. (A. Munzevi, Tahkik). Tahran: Pejuheşkede-i Bastanşinasi.
  47. Yıldız, O. (2022). Kuman-Kıpçakların Balkan Göçleri. Balkanların Bozkurtu Sadık Ahmet’e Armağan, (S. Y. Gömeç, Haz.) içinde (s. 517-538). Ankara: Berikan Yayınevi.
  48. Zehebî (Hâfız Şemsüddîn Ebû Abdillâh Muhammed b. Ahmed b. Osman b. Kaymaz et-Türkmâni). (1993). Târîhu’l İslâm ve Vefeyatü’l Meşahir ve’l-a’lâm. C. 47. (Ö. A. Tedmüri, Tahkik), Beyrut: Darü’l Kitabü’l-Arabî.