Journals / Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 66 Sayı: 1

ABOUT THE MORPHEM {-K} MARKING FIRST-PERSON PLURAL IN TURKISH CONJUGATION

TÜRKÇE FİİL ÇEKİMİNDE ÇOKLUK BİRİNCİ ŞAHIS İŞARETLEYEN {-K} BİÇİM BİRİMİNE DAİR

Kubilay Fener(BİLECİK ŞEYH EDEBALİ ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-3291-4216
Pages
43–56
Publication Date
2026-06-25
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Subsequently, the views expressed regarding the relevant suffix will be evaluated in their own right.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Despite comprehensive and in-depth studies on elements of Turkish grammar, it’s observed that the etymologies of certain forms remain unresolved to this day.
📊
Key Findings & Data:One such example is the {-k} form unit that appears in Turkish verb conjugation and indicates the first person plural.
💡
Conclusion & Impact:Subsequently, the views expressed regarding the relevant suffix will be evaluated in their own right.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Fiil çekimi · çokluk birinci şahıs eki {-k} · {-DIk} sıfat-fiil eki

Abstract

Despite comprehensive and in-depth studies on elements of Turkish grammar, it’s observed that the etymologies of certain forms remain unresolved to this day. One such example is the {-k} form unit that appears in Turkish verb conjugation and indicates the first person plural. Different views have been put forward regarding the emergence of the relevant suffix observed in the first person plural of the past tense and the conditional mood in Standard Turkish. A review of the literature on the subject reveals that the idea that the {-k} form, which indicates the first person plural, was formed by analogy with the {-DIk} participle suffix, has come to the fore. However, this view does not fully shed light on the issue, as it contains important problems that need to be resolved. Again, another view on the subject, albeit less widely held, is that the suffix {-k} derives from an archaic plural suffix found in organ names. However, since the etymologies of organ names have not yet been fully elucidated, it is difficult to assert with certainty that the {-k} form found in them indicates plurality. In light of this situation, this study will argue that the form in question may have been derived from the Old Turkish word ok, meaning “tribe” or “clan”, with a retrospective perspective. The study aims to contribute to the field based on the findings obtained, to bring one of the complex issues of verb conjugation back to the attention of researchers, and to express our own views on the subject. Following the introduction, the study will examine archaic plural suffixes that have lost their plural function in Turkish, and then briefly discuss the historical development of the {-k} suffix. Subsequently, the views expressed regarding the relevant suffix will be evaluated in their own right.

Özet

Türkçe dil bilgisi unsurlarına yönelik kapsamlı ve derinlemesine çalışmalar yapılmasına karşın kimi biçimlerin köken bakımından günümüzde hâlâ çözüme kavuşturulamadığı görülmektedir. Bunlardan birisi de Türkçe fiil çekiminde ortaya çıkan ve çokluk birinci şahıs işaretleyen {-k} biçim birimidir. Standart Türkçede bilinen geçmiş zaman ve dilek-şart kipinin çokluk birinci şahsında tanıklanan ilgili ekin ortaya çıkışına yönelik birbirinden farklı görüşler ortaya konmuştur. Konuya dair literatür incelendiğinde, çokluk birinci şahıs işaretleyen {-k} biçiminin {-DIk} sıfat-fiil ekine örnekseme yoluyla oluştuğu düşüncesinin ön plana çıktığı görülmektedir. Ancak bu düşünce, kendi içinde çözülmesi gereken önemli problemleri barındırdığından konunun çözümüne tam anlamıyla ışık tutmamaktadır. Öte yandan daha az savunucusu olmakla birlikte konuya ilişkin bir diğer görüş ise {-k} ekinin organ adlarında yaşayan arkaik bir çokluk ekinden geldiğidir. Buna karşın organ adlarının kökenleri henüz tam anlamıyla aydınlatılamadığından, bunlarda bulunan {-k} biçiminin kesin bir şekilde çokluk bildirdiğini ileri sürmek zordur. Ayrıca Orhon, Uygur ve Karahanlı Türkçesi metinlerinde hiçbir şekilde karşımıza çıkmayan bu ekin Harezm Türkçesinden itibaren çokluk işaretlemeye başlaması, akla uygun gelmemektedir. Belirtilen duruma istinaden bu çalışmada, art zamanlı bakış açısıyla ilgili şeklin Eski Türkçede boy, kabile anlamında kullanılan ‘ok’ sözcüğünden ekleşmiş olabileceği görüşü savunulacaktır. İncelemede, elde edilen bulgular esasında alana katkı sağlamak, fiil çekiminin karmaşık konularından birisini yeniden araştırmacıların dikkatine sunmak ve konuya ilişkin kendi görüşlerimizi ifade etmek amaçlanmaktadır. Çalışmada giriş kısmının ardından Türkçede çokluk bildirme işlevini yitirmiş olan arkaik çokluk ekleri ele alınacak, devamında {-k} ekinin tarihsel gelişimi üzerinde kısaca durulacaktır. Daha sonra ilgili eke ilişkin belirtilen görüşler kendi içinde değerlendirmeye tabi tutulacak, hipotez bölümünde ise görüş ve düşüncelerimiz ifade edildikten sonra sonuç kısmında elde edilen bulgular, araştırmacıların dikkatine sunulacaktır.

🔖

Cite This Article

Fener, K. (2026). ABOUT THE MORPHEM {-K} MARKING FIRST-PERSON PLURAL IN TURKISH CONJUGATION. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Cilt: 66 Sayı: 1, 43–56. https://doi.org/10.33171/dtcfdergisi.1789576

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (72)

  1. Akar, A. (2018). Türk Dili Tarihi. İstanbul: Ötüken Yayınları.
  2. Alkaya, E. (2010). Türkiye Türkçesinde ve Türk Lehçelerinde İyelik Ekinden Sonra Kullanılan +lAr Çokluk Eki Üzerine. Tuncer Gülensoy (Yay. haz.). Müjgan Cunbur Armağanı içinde (s. 31-37). Ankara: Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü.
  3. Alkaya, E. ve Yalçın, S. K. (2022). Türk Dilinde *l Çokluk Eki. Dil Araştırmaları, 31, 17-24.
  4. Alyılmaz, S. (2017). On Plurality Category and Teaching in Turkish. Journal of Education and Training Studies, 5(9), 94-99.
  5. Ata, A. (2002). Harezm-Altın Ordu Türkçesi. İstanbul: Türk Dilleri Araştırmaları Dizisi.
  6. Ata, A. (2009). Türk Dillerinde +lA Çokluk Eki. International Journal of Central Asian Studies, 13, 89-99.
  7. Banguoğlu, T. (2019). Türkçenin Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  8. Başdaş, C. (2006). Türkçe Organ Adlarında Kelime Sonu -k Ünsüzü ve Çokluk. İlmî Araştırmalar, 21, 45-57.
  9. Başdaş, C. (2012). Türkçede Çokluk Kavramı ve Ekleri. M. N. Önal (Ed.). IV. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildirileri içinde (Cilt I, s. 289-293). Muğla: Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Yayınları.
  10. Bozkurt, F. (2004). Türkiye Türkçesi: Türkçe Öğretiminde Yeni Bir Yöntem. İstanbul: Kapı Yayınları.
  11. Bulak, Ş. (2017). Karşılaştırmalı Tarihî Türk Yazı Dilleri Grameri -Fiil Çekimi-. İstanbul: Kesit Yayınları.
  12. Clauson, Sir G. (1972). An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth Century Turkish. Oxford: Oxford University Press.
  13. Çağatay, S. (1948). Eski Osmanlıcada Fiil Müştakları II Partisipler. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 5(2), 525-552.
  14. Çarıyarov, B. (1969). Günorta, Günbatar Türkî Dillerde İşlek Zamanları. Türkmenistan SSR İlimler Akademiyası.
  15. Demirci, K. (2008). Dilbilgiselleşme Üzerine Bir İnceleme. Bilig, 45, 131-146.
  16. Delice, H. İ. (2023). Türkçede Fiil Çekimi ve Fiil Kipi Terimleri Üzerine. G. S. Akkaya, D. Herkmen, G. Öztürk (Ed.). Prof. Dr. Emine Gürsoy Naskali Armağanı Tevazu Kitabı içinde (s. 641-652). Çanakkale: Paradigma Akademi.
  17. Deny, J. (2012). Türk Dil Bilgisi: Modern Türk Dil Bilgisi Çalışmalarının Kapsamlı İlk Örneği. (Ali Ulvi Elöve, Çev., Ahmet Benzer, Yay. haz.). İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  18. Dinler, N. (2020). Türk Dilindeki Eş, Koş, Tuş Sözcükleri Örneğinde -ş Çokluk Eki. A. İhsan Öbek, Y. Topaloğlu, N. Dinler, Ç. Özdarendeli ve S. Çetin (Ed.). Prof. Dr. Vahit Türk Armağanı içinde (s. 179-196). İstanbul: Kesit Yayınevi.
  19. Dmitriyev, N. K. (1940). Grammatika Kumıkskogo Yazıka. Moskova-Leningrad: İzdatel’stvo Akademii Nauk SSSR.
  20. Eckmann, J. (1979). Harezm Türkçesi. (M. Akalın, Çev.). Tarihî Türk Şîveleri içinde (s. 183-223). Ankara: Sevinç Matbaası.
  21. Eckmann, J. (2014). Harezm, Kıpçak ve Çağatay Türkçesi Üzerine Araştırmalar. (Osman Fikri Sertkaya, Yay. haz.). Ankara: Türk Dil Kurumu.
  22. Eckmann, J. (2017). Çağatayca El Kitabı. (G. Karaağaç, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu.
  23. Ediskun, H. (1999). Türk Dilbilgisi. İstanbul: Remzi Kitabevi.
  24. Eker, S. (2017). Çağdaş Türk Dili. Ankara: Grafiker Yayınları.
  25. Eraslan, K. (1980). Eski Türkçe’de İsim-Fiiller. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyatı Fakültesi Yayınları.
  26. Ercilasun, A. B. (2015). Başlangıçtan Yirminci Yüzyıla Türk Dili Tarihi. Ankara: Akçağ Yayınları.
  27. Ercilasun, A. B. (2016). Türk Kağanlığı ve Türk Bengü Taşları. İstanbul: Dergâh Yayınları.
  28. Ercilasun, A. B. ve Akkoyunlu, Z. (2018). Dîvânu Lugâti’t-Türk. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  29. Ergin, M. (2013). Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayram/Basım/Yayım/Tanıtım.
  30. Gabain, A. von (1979). Eski Türkçe. (M. Akalın, Çev.). Tarihî Türk Şîveleri içinde (s. 31-72). Ankara: Sevinç Matbaası.
  31. Gabain, A. von (1995). Eski Türkçenin Grameri. (M. Akalın, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  32. Gencan, T. N. (1979). Dilbilgisi. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  33. Göksel, A. ve Kerslake, C. (2005). Turkish: a Comprehensive Grammar. London: Routledge.
  34. Grönbech, K. (2011). Türkçenin Yapısı. (M. Akalın, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  35. Güzel, S. (2012). İlpek Mikulayi’nin “Tĭvatĭ” Kun Adlı Eseri Üzerinde Çuvaşça Dil İncelemesi (Giriş-Metin-Dizinler). (Yayımlanmamış Doktora Tezi), İzmir: Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  36. Hazar, M. (2003). Türk Lehçelerindeki Sözcüklerle Kaynaşmış Bir Çokluk Eki +(I)z Üzerine. Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, 15, 131-141.
  37. Janhunen, J. (2018). Türk Dilinde *-s Çokluk Eki. (U. Özalan, Çev.). TÜRÜK, 13, 485-495.
  38. Johanson, L. (2018). Türkçe Dil İlişkilerinde Yapısal Etkenler. (N. Demir, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları. İlhan, N. (2009). Türk Dilinde Çokluk. Elazığ: Manas Yayıncılık.
  39. İlhan, N. (2017). Türkiye Türkçesi Ağızlarında Çokluk Ekleri. The International Journal of Social Science, 63, 155-168.
  40. İmer, K., Kocaman, A ve Özsoy, S. (2011). Dilbilim Sözlüğü. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
  41. Karaağaç, G. (2016). Türkçenin Dil Bilgisi. Ankara: Akçağ Yayınları.
  42. Karamanlıoğlu, A. F. (1994). Kıpçak Türkçesi Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  43. Kerimoğlu, C. (2008). Türkiye Türkçesi Gramerciliğinde Çokluk ve İstek Kategorileri. Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 5(3), 140-155.
  44. Koç, M. (2012). Eski Anadolu Türkçesinde /dUk/ Ekli Geçmiş Zaman Çekimi. Türkbilig, 23, 11-18.
  45. Kononov, A. N. (1956). Grammatika Sovremennogo Turetskogo Literaturnogo Yazıka. Moskova-Leningrad: İzdatel’stvo Akademii Nauk SSSR.
  46. Korkmaz, Z. (2017a). Dil Bilgisi Terimleri Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  47. Korkmaz, Z. (2017b). Türkiye Türkçesi Grameri -Şekil Bilgisi-. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  48. Korkmaz, Z. (2017c). Türkçede oḳ / ök Pekiştirme (Intensivum) Edatı Üzerine. Türk Dili Üzerine Araştırmalar 1-2 içinde (s. 98-109). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  49. Korkmaz, Z. (2017c). -sa / -se Dilek-Şart Kipi Eklerinde Bir Yapı Birliği Var Mıdır? Türk Dili Üzerine Araştırmalar 1-2 içinde (s. 160-167). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  50. Kotwicz, W. (1962). İssledovanie po Altayskim yazıkam [Research in Altaic languages]. (A. İ. Tolkaçeva Çev.). Moskova: Inostrannaya Literatura Press.
  51. Karşılaştırmalı Türk Lehçeleri Grameri I, -Fiil- Basit Çekim (2013). A. B. Ercilasun vd. (Yay. haz.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  52. Mansuroğlu, M. (1960). Türkiye Türkçesinde Söz Yapımı Üzerinde Notlar. Journal of Turkish Language and Literature, 10, 5-24.
  53. Menges, K. H. (2020). Türk Dilleri ve Halkları Türklük Araştırmalarına Giriş. (E. Taşbaş, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  54. Nadalyaev, V. M., Nasilov, D. M., Tenişev, E. R. ve Şçerbak, A. M. (1969). Drevnetyurkskiy Slovar’. Leningrad: Akademiya Nauk SSSR İnstitut Yazıkoznaniya.
  55. Ödemiş, Z. (2017). Tuva Türkçesi ve Türkiye Türkçesinde İsimlerde Sayı (Teklik-Çokluk) Kategorisine Bir Bakış. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 6(3), 1443-1457.
  56. Özçelik, S. ve Erten, M. (2005). Türkiye Türkçesi Dilbilgisi. Diyarbakır.
  57. Özdemir, E. (1968). Türkçede Fiillerin Çekimlenişine Toplu Bir Bakış. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten, 15, 177-203.
  58. Poppe, N. (2008). Altay Dillerinde Çokluk Ekleri. (C. Kerimoğlu, Çev.). Dil Araştırmaları Dergisi, 2, 93-110.
  59. Räsänen, M. (1957). Materialien zur Morphologie der Türkischen Sprachen. Studia Orientalia. ESOF. XXI.
  60. Serebrennikov, B. A. ve Gadjieva, N. Z. (2018). Türk Yazı Dillerinin Karşılaştırmalı-Tarihî Grameri. (T. Hacıyev ve M. Öner, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  61. Şahin, E. (2009). Tatar Türkçesinde uk / ük Kuvvetlendirme Edatı. Türk Dünyası Araştırmaları, 180, 1-12.
  62. Şçerbak, A. M. (2016). Türk Dillerinin Karşılaştırmalı Şekil Bilgisi Üzerine Denemeler (Fiil), (Y. Karasoy, N. Hacızade ve M. Gülmez, Çev.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  63. Tekin, T. (2016). Orhon Türkçesi Grameri. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  64. Tekin, T. (2020). Orhon Yazıtları. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  65. Underhill, R. (1985). Turkish Grammar. Cambridge: The MIT Press.
  66. Usta, M. (2024). Türk Boy Adlarına Geçen Bag ve Ok Sözcüklerinin Anlamları. Babur Research, 1, 207-214.
  67. van Schaaik, G. (2020). The Oxford Turkish Grammar. Oxford: Oxford University Press.
  68. Vardar, B. (2002). Açıklamalı Dilbilim Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Multilingual Yayınları.
  69. Yalçın, S. K. (2021). +gil Eki Üzerine Etimolojik Bir Değerlendirme. TÜRKLAD, 5(1), 1-12.
  70. Yavuzarslan, P. (2011). Türk Dilinde Kişi Eklerinin Tarihsel Değişimi ve Gelişimi. 38. ICANAS (İnternational Congress of Asian and North African Studies) içinde (C1, 1953-1966). Ankara: Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu.
  71. Yılmaz, E. (2012). Türkiye Türkolojisi ve Karşılaştırma(Ma)Lı Dilbilim Çalışmaları. M. N. Önal (Ed.). IV. Uluslararası Dünya Dili Türkçe Sempozyumu Bildirileri içinde (s. 779-789). Muğla: Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Yayınları.
  72. Zeynalov, F. (1993). Türk Lehçelerinin Karşılaştırmalı Dilbilgisi. (Y. Gedikli, Çev.). İzmir: Cem Yayınları.