AI Summary & Key Takeaways
AI InsightNor does it examine the narrative value attached to a figure’s skill in redirecting the deception.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study uses comparative close reading to examine how far Henri Bergson’s theory of laughter in Le rire (1900) accounts for comic effects in Giovanni Boccaccio’s Decameron . Within the sources that could be surveyed, there is no systematic analysis of the Calandrino tales that combines Bergson’s theory with Pirandello’s distinction in L’umorismo , and closely related studies remain few. Four Calandrino tales (VIII.3, VIII.6, IX.3, IX.5) and the Frate Cipolla tale (VI.10) are read through the shifting roles of the deceived and the deceiver within comic deception ( beffa ), understood as narrative positions rather than fixed traits. Bergson’s account of rigidity ( raideur ) explains Calandrino’s comic behavior particularly well. In a contemporary ethical reading, details of violence and humiliation may nevertheless redirect attention from the comic target to another harmed character. This does not invalidate Bergson’s thesis of emotional detachment. Pirandello’s distinction between the perception of the contrary ( avvertimento del contrario ) and the feeling of the contrary ( sentimento del contrario ) is of limited use in comparing laughter at Calandrino with attention to another character’s suffering. The study relates the adaptability of figures who devise or redirect comic deceptions to resourcefulness ( industria ) and related abilities valued in Boccaccio’s narrative. Such value does not imply full moral approval. Bergson thus explains much of the comedy examined. However, his theory does not separately address awareness of the harm suffered by one character while another is laughed at. Nor does it examine the narrative value attached to a figure’s skill in redirecting the deception.
Özet
Bu çalışma, Henri Bergson’un Le rire (1900) adlı yapıtında geliştirdiği gülme kuramının Giovanni Boccaccio’nun Decameron ’undaki komiği ne ölçüde açıkladığını karşılaştırmalı yakın okumayla inceler. Taranabilen kaynaklar ışığında Bergson’un kuramını Pirandello’nun L’umorismo ’daki ayrımıyla birlikte Calandrino öykülerinde ele alan sistematik bir çalışmaya rastlanmamış, konuya yaklaşan çalışmalar sınırlı sayıda kalmıştır. Calandrino’nun yer aldığı dört öykü (VIII.3, VIII.6, IX.3, IX.5) ile Frate Cipolla öyküsü (VI.10), komik aldatmaca ( beffa ) içinde değişebilen aldatılan ve aldatan konumları üzerinden okunur. Burada aldatılan ve aldatan, değişmez karakter özellikleri değil, anlatı içinde el değiştirebilen konumlardır. Calandrino’nun mekanik komiği Bergson’un katılık ( raideur ) teziyle güçlü biçimde örtüşür. Ne var ki şiddet ve aşağılanma ayrıntıları, güncel bir etik okumada dikkati gülünen kişiden zarar gören başka bir kişiye çevirebilir. Bu durum Bergson’un kayıtsızlık tezini geçersiz kılmaz. Pirandello’nun karşıtın farkına varılması ile karşıtın hissedilmesi ayrımı, Calandrino’ya yönelen gülme ile zarar gören kişiye yönelen dikkati karşılaştırmaya sınırlı ölçüde yardımcı olur. Çalışma, komik aldatmacayı kuran ya da yönünü değiştiren kişilerin koşullara uyumunu, Boccaccio anlatısında değer kazanan kıvrak zekâ ( industria ) ve benzer becerilerle ilişkilendirir. Bu anlatısal değer, söz konusu kişilerin davranışlarının bütünüyle onaylandığı anlamına gelmez. Sonuç olarak Bergson, incelenen komiğin önemli bir bölümünü açıklar. Fakat kuram, bir kişiye gülünürken başka bir kişinin uğradığı zararın fark edilmesini ve aldatmacanın gidişatını başarıyla değiştiren kişinin becerisine anlatıda verilen değeri ayrıca ele almaz.