AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhen the “Tower of Babel” metaphor for the house is considered alongside the emphasis on the youth of certain residents, the “madman” who dies after his fragmented performance, the elderly man on crutches, and the “thousand-year-old child with frog-like eyes,” it is concluded that the street functions as an arena while the house serves as a viewing terrace.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Published in 1956 and not included in the author's collected short stories, Ahmet Hamdi Tanpınar’s “Bu Her Akşam Böyledir” is an exceptional text characterized by grotesque and surrealist elements. The narrative explores the inhabitants of an unconventional dwelling who watch a death in the street as if it were a theatrical performance, deriving a collective pleasure from this moment of horror. With its hermetic and ambiguous structure, the text offers profound symbolic depth. In this brief three-paragraph story, Tanpınar describes a four-story house reminiscent of a rain-soaked cardboard box and its residents. Resembling figurines in an automaton clock, these individuals are detached from daily chores, existing only to huddle at windows and doorways to observe passersby. The primary spectacle unfolds at dusk: a “madman” performs a brief dance in the street, and upon falling lifeless, he is subjected to the jeers of the spectators. To a woman passing by who witnesses the event and struggles to comprehend it, her husband replies with the story’s title: “It is like this every evening.” Following an analysis of plot, description, metaphors, and technique, this study deciphers the mysteries left by the narrator by establishing connections between the keywords of this cryptic text. When the “Tower of Babel” metaphor for the house is considered alongside the emphasis on the youth of certain residents, the “madman” who dies after his fragmented performance, the elderly man on crutches, and the “thousand-year-old child with frog-like eyes,” it is concluded that the street functions as an arena while the house serves as a viewing terrace. The residents, perceiving themselves as young, healthy, and “normal,” force those they deem physically or mentally “abnormal” into the role of a “sacrificial victim” through a fleeting performance. In this respect, it is possible to argue that the story is one of Tanpınar’s most hermetic and cryptic narratives.
Özet
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın 1956 yılında yayımlanan, yazarının Hikâyeler külliyatına dâhil edilmemiş olan “Bu Her Akşam Böyledir” hikâyesi, grotesk ve sürrealist unsurları barındıran sıra dışı bir metindir. Hikâyede, alışılmadık özelliklere sahip bir konutun sakinlerinin, sokaktaki bir ölümü, seyirlik oyun gibi izlemeleri ve bu dehşet anından kolektif bir haz almaları işlenir. Metin, kapalı ve müphem yapısıyla sembolik bir derinlik sunar. Üç paragraflık kısa hikâyede yağmurda kalmış bir kartonu hatırlatan dört katlı bir ev ile bu evin sakinlerinin tasviri yapılır. Bir otomat saatin oyuncaklarını andıran bu insanlar, gündelik işlerini yapmaktan uzaktır. Sadece pencerelerde ve kapı önünde yığılarak sokaktan geçenleri seyrederler. Akşam olunca da asıl gösteri, gerçekleşir. Bir “deli” sokakta kısa süreli bir dans sahneler ve bedeni yerde hareketsiz yattığında izleyicilerin olumsuz tezahüratlarına maruz kalır. O esnada bu olaya şahitlik ederek sokaktan geçen ve ne olduğunu anlamaya çalışan hanımına, eşinin cevabı, hikâyenin başlığı ile olur: “Bu Her Akşam Böyledir”. Yazımızda (Olay, tasvir, benzetmeler, teknik vb) tahlilden sonra kapalı bir metin olan hikâyenin anahtar kelimelerinden hareketle anlatıcının gizemli bıraktığı hususlar, bağlantılar kurularak çözüldü. Ev için kullanılan “Babil Kulesi” benzetmesi; ev sakinleri arasında öne çıkarılıp çok genç yaşlarına vurgu yapılan kadınlar ve genç erkek; bir bütünlükten uzak olan gösterisini yapıp ölen “deli”, koltuk değnekli ihtiyar, bin yaşında kurbağa gözlü çocuk bir arada düşünüldüğünde sokağın bir arena meydanı; evin ise seyirlik teras işlevi olduğu sonucuna ulaşıldı. Kendilerini genç, sağlıklı ve “normal” addeden ev halkı, aralarında zihnen ve bedenen “anormal” olarak algıladıklarını, kısa süreli bir gösteri neticesinde “kurban” olmaya zorlamaktadır. Bu yönüyle hikâyenin, Tanpınar’ın en kapalı metinlerinden biri olduğunu söylemek mümkündür.