AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy substantiating the appropriate evaluations through archive documents and chronicles of the period, it has been answered how the political and military developments between the parties were reflected in the diplomatic representation process and the ceremonial practices within this process.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The relations between Nader Shah and Mahmud I began in 1736 with Nader Shah's accession to the Iranian throne and ended with his death in 1747. During the relevant dates, ambassadors came and went while two wars and related treaties were signed between the parties. The article focuses on the diplomatic developments and embassy activities that emerged due to the political and military developments between the Ottoman Empire and Iran; between Sultan Mahmud I and Nader Shah. As a matter of fact, in recent years, studies on diplomacy have focused more on diplomatic actors and intermediaries. At this point, the study has been written from an actor-oriented perspective within the scope of “New Diplomacy History.” The main argument put forward in the study is the reflection of the political and military relations between the two states on the reception of ambassadors between the parties and the differences that arise as a result. This argument put forward in the article was analyzed on the ambassadors sent by Iran to the Ottoman Empire between 1736 and 1747, and relevant evaluations were made. By substantiating the appropriate evaluations through archive documents and chronicles of the period, it has been answered how the political and military developments between the parties were reflected in the diplomatic representation process and the ceremonial practices within this process.
Özet
Nadir Şah ile I. Mahmud arasındaki münasebetler 1736 yılında Nadir Şah’ın İran tahtına çıkışı ile başlamış ve 1747’de ölümü ile sona ermiştir. İlgili tarihlerde taraflar arasında iki savaş ve buna bağlı antlaşmalar imzalanırken, karşılıklı olarak elçiler gidip gelmiştir. Makalede Osmanlı Devleti ile İran arasında Sultan I. Mahmud ve Nadir Şah arasında yaşanan siyasi ve askerî gelişmeler sonucu ortaya çıkan diplomatik gelişmeler ve elçilik faaliyetleri üzerinde durulmuştur. Nitekim son yıllarda diplomasi ile ilgili çalışmalar daha ziyade diplomasi aktörlerine ve aracılarına odaklanmış durumdadır. Bu noktada çalışma“Yeni Diplomasi Tarihi” kapsamında aktör odaklı bir bakış açısıyla kaleme alınmıştır. Çalışmada öne sürülen temel argüman iki devlet arasındaki siyasi ve askerî münasebetlerin taraflar arasındaki elçi kabullerine yansıması ve ortaya çıkardığı farklılıklardır. Makalede öne sürülen bu argüman 1736-1747 yılları arasında İran tarafından Osmanlı Devleti’ne gönderilen elçiler üzerinde analiz edilmiş ve buna bağlı değerlendirmelerde bulunulmuştur. İlgili değerlendirmeler döneme ait arşiv belgeleri ve kronikler üzerinden delillendirilmek suretiyle taraflar arasındaki siyasi ve askerî gelişmelerin diplomatik temsil sürecine ve bu süreç içerisindeki teşrifatî uygulamalara nasıl yansıdığı cevaplandırılmıştır.