AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that repair activities generated direct employment by mobilizing labor from various occupational groups, including masons, carpenters, stonecutters, and unskilled workers, while also creating indirect economic dynamism through extensive supply chains extending from raw material production to transportation.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the repair activities of the waqfs of Karamanoglu Ibrahim Bey between 1586 and 1901 in the context of Konya's urban economy. Based on archival sources, the research demonstrates that waqf repairs functioned not merely as technical interventions but also as an institutional mechanism that performed multilayered economic roles within the urban economy. The study analyzes these functions along three main dimensions: the generation of regular demand, their impact on market prices, and the operation of cost transfer mechanisms. The findings indicate that repair activities generated direct employment by mobilizing labor from various occupational groups, including masons, carpenters, stonecutters, and unskilled workers, while also creating indirect economic dynamism through extensive supply chains extending from raw material production to transportation. In addition, large-scale repairs carried out simultaneously exerted a noticeable pressure on wage levels in the local labor market. During periods when waqf revenues proved insufficient, repair costs were distributed among different economic actors through inter-waqf borrowing and tenant financing mechanisms. These findings suggest that the Ottoman waqf institution functioned as an institutional economic actor that directly shaped processes of production, employment, and income distribution.
Özet
Bu çalışma, Karamanoğlu İbrahim Bey’e ait vakıfların 1586-1901 yılları arasındaki tamirat faaliyetlerini Konya şehir ekonomisi bağlamında incelemektedir. Arşiv belgeleri temel alınarak yürütülen araştırma, vakıf tamiratlarının şehir ekonomisinde çok katmanlı ekonomik işlevler üstlenen kurumsal bir mekanizma olarak işlediğini ortaya koymaktadır. Çalışma bu işlevleri üç eksen üzerinden ele almaktadır: düzenli talep üretimi, piyasa fiyatları üzerindeki etki ve maliyet transferi mekanizması. Bulgular, vakıf tamiratlarının duvarcı, marangoz, taşçı ve amele gibi farklı uzmanlık alanlarından iş gücünü harekete geçirerek doğrudan istihdam yarattığını; hammadde üretiminden nakliyeye uzanan geniş bir tedarik zinciri aracılığıyla dolaylı ekonomik hareketlilik oluşturduğunu göstermektedir. Bunun yanı sıra eş zamanlı yürütülen büyük ölçekli tamiratların yerel emek piyasasında ücret düzeyleri üzerinde belirgin bir baskı oluşturabildiği; vakıf gelirlerinin yetersiz kaldığı dönemlerde ise tamirat maliyetlerinin vakıflar arası borçlanma ve kiracı finansmanı aracılığıyla farklı ekonomik aktörler arasında paylaşıldığı tespit edilmiştir. Bu bulgular, Osmanlı vakıf kurumunun üretim, istihdam ve gelir dağılımı süreçlerini doğrudan şekillendiren kurumsal bir ekonomik aktör olduğunu ortaya koymaktadır.