AI Summary & Key Takeaways
AI InsightModern historians have often concluded that the Ottomans followed Islamic dictates which forbade any medical action to prevent or alleviate the disease as it would be defying God's will.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This paper examines Ottoman Islamic religious perceptions of plague beginning from the foundation of the Empire until the foundation of the Ottoman quarantine in 1838. Modern historians have often concluded that the Ottomans followed Islamic dictates which forbade any medical action to prevent or alleviate the disease as it would be defying God's will. This point of view is most clearly annunciated by Osman bin Suleyman Penah Efendi (d. 1817). However, the majority of Ottoman plague treatise writers, including such well-known personalities as Idrisi Bitlisi (d. 1520), Isameddin Ahmed Taskopruzade (d. 1561), and Ebussuud Efendi (d. 1571). Cezayirli Hamdan Bin El-Merhum Osman Hoca (1840), a protégé of Mustafa Resid Pasa (1800-1858), cited these authors along with Islamic legal sources to justify medical activity. His arguments were critical to Sultan Mahmud II's establishment of the quarantine as they swayed Ottoman public opinion to his cause.
Özet
Bu makale Osmanlı’da dinsel veba idrakini imparatorluğun kuruluşundan karantinanın 1838’de kuruluşuna kadar olan dönem içerisinde incelemektedir. Modern tarihçiler çoğu zaman Osmanlıların Tanrı’nın iradesine karşı gelmek anlamında hastalığı engellemek ya da hafifletmek için her türlü tıbbi tedbiri yasakladıkları şeklinde bir sonuca varmaktadırlar. Osman bin Süleyman Penah Efendi (ö.1817) en açık şekliyle bu bakış açısını savunmaktadır. Bununla beraber çoğu Osmanlı veba tez yazarları, örneğin İdris-i Bitlisi (ö. 1520), İsameddin Ahmed Taşköprüzade (ö.1561) ve Ebussuud Efendi (ö.1571) yukarıdaki düşüncenin aksini savundular. Mustafa Reşid Paşa’nın (1800-1858) hamiliğini yaptığı Cezayirli Hamdan Bin El-Merhum Osman Hoca (ö.1840) tıbbi tedbiri meşrulaştırmak için bu yazarları ve İslami hukuk kaynaklarını örnek olarak gösterdi. Osmanlı kamu görüşünü padişahın amacı doğrultusunda yönlendirmek konusunda Hamdan’ın görüşleri Sultan II. Mahmud’un karantina kuruluşu için son derece önemliydi.