AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn the period when the modernization process progressed rapidly, the effects of the personal-oriented laws enacted in the social, political and legal fields on the social and political order were conveyed positively and negatively.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
As of April 23, 1920, when the first council started its activities and January 20, 1921, when the Teşkilat-ı Esasiye law was adopted, the organization of the new Republic of Turkey has been based on a legal basis. When considering the structure and time of the Constituent council’s the first goal in the order they are trying to create quickly to gain the sovereignty of the people, and immediately afterwards to develop the constitutional order and fulfill the requirements of the modern Republic. For this purpose, legislative and executive powers were used together, and some laws even entered jurisdictional areas. It was aimed to establish a legal, social and political life order based on the constitution, which will be built by laws enacted in accordance with Western criteria. In this process, in addition to laws that will establish the modern constitutional order and ensure that the people benefit from this order in equal amounts, rapid interventions have been made in the social, political and legal order with laws that will directly concern individuals. Thus, there have been violations regarding the equal application of the laws to all the people. In this article; The laws passed by the first and second councils between 1923 and 1938 were examined. It has been tried to find out whether the laws enacted for individuals personally are compatible with the period and the constitutional order in terms of quality and purpose. In the period when the modernization process progressed rapidly, the effects of the personal-oriented laws enacted in the social, political and legal fields on the social and political order were conveyed positively and negatively.
Özet
Birinci Meclis’in faaliyetlerine başladığı 23 Nisan 1920 ve Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun onaylandığı 20 Ocak 1921 itibariyle, yeni Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin örgütlenmesi hukuksal bir temele dayandırılmıştır. Kurucu Meclis’in yapısı ve içerisinde olunan zaman değerlendirildiğinde, hızlı bir şekilde oluşturulmaya çalışılan düzende ilk amaç; halka egemenliği kazandırmak, hemen sonrasında da anayasal düzeni geliştirerek modern Cumhuriyet’in gereklerini yerine getirmek olmuştur. Bu amaç doğrultusunda yasama ve yürütme yetkileri birlikte kullanılmış, hatta bazı kanunlarla yargı yetki alanlarına dahi girilmiştir. Temel alınan anayasa üzerinde, Batı ölçütlerine uygun çıkarılan kanunlar ile inşa edilecek bir hukuki, sosyal ve siyasal hayat düzeni kurulmak istenmiştir. Bu süreçte, modern anayasal düzeni kuracak ve halkın eşit miktarlarda bu düzenden yararlanmasını sağlayacak kanunların yanı sıra, şahısları bire bir ilgilendirecek kanunlarla sosyal, siyasal ve hukuki düzene hızlı müdahaleler yapılmıştır. Böylelikle, kanunların tüm halk nezdinde eşit olarak uygulanması hususunda ihlaller ortaya çıkmıştır. Bu makalede; 1923-1938 yılları arasında Birinci ve İkinci Meclisler tarafından çıkarılan kanunlar irdelenmiş, bizzat şahıslara yönelik olarak çıkarılan kanunların nitelik ve amaç itibariyle döneme ve anayasal düzene uygun olup olmadıkları ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Modernleşme sürecinin hızlı ilerlediği dönemde, bilhassa, toplumsal, siyasal ve hukuk alanında çıkarılan kişi odaklı kanunların toplumsal ve siyasal düzene olan etkileri olumlu ve olumsuz olarak aktarılmıştır.