AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis treatise, which may be regarded as an example of a faḍhīlat-nāma, appears to bear the character of a refutation, particularly in response to Qadızādeli criticisms directed at salawāt practices, as it sets forth the Sufi approach and their understanding of the virtues of salawāt.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abd al-Majīd al-Rūmī (d. 1143/1730) was one of the sheikhs of the Khalwatī-Shamsī-Siwāsī branch. While the sources offer only limited information about his life, it appears that he spent ten of his fifteen years as sheik at the Yavashca Mehmet Agha Lodge, also known as the Nazmī Lodge after his father. Al-Rūmī’s treatise, entitled Sharh-i Duʿāʾ-i Salawāt, has survived to the present day. This treatise of Abd al-Majīd al-Rūmī, who was active in Istanbul during the late eleventh/seventeenth and early twelfth/eighteenth centuries and held various positions within Khalwatī-Siwāsī circles, contains information on the types of salawāt practiced in Khalvetī lodges, their prescribed numbers of recitation, methods of performance, and the virtues and benefits attributed to them. However, no scholarly study on Abd al-Majīd al-Rūmī and this treatise has been identified in the existing literature. This article aims, first, to compile the limited information currently available about the author and, subsequently, to examine Sharh-i Duʿāʾ-i Salawāt through content analysis and to present it for the benefit of the scholarly community. This treatise, which may be regarded as an example of a faḍhīlat-nāma, appears to bear the character of a refutation, particularly in response to Qadızādeli criticisms directed at salawāt practices, as it sets forth the Sufi approach and their understanding of the virtues of salawāt.
Özet
Abdülmecid Rûmî (ö. 1143/1730), Halvetî-Şemsî-Sivâsî şeyhlerindendir. Kaynaklarda hayatına dair bilgiler oldukça sınırlı olmakla birlikte, yaklaşık on beş yıl süren meşihat görevinin on yılını, babasına nisbetle Nazmî Dergâhı olarak da anılan Yavaşça Mehmet Ağa Tekkesi’nde sürdürdüğü anlaşılmaktadır. Rûmî’nin Şerh-i Duâ-i Salavât adlı bir risâlesi günümüze ulaşmıştır. 11./17. yüzyılın sonları ile 12./18. yüzyılın başlarında İstanbul’da faaliyet gösteren ve Halvetî-Sivâsî çevrelerinde çeşitli görevler üstlenen Abdülmecid Rûmî’nin günümüze ulaşan bu eseri, Halvetî tekkelerinde icra edilen salavât uygulamalarına dair türleri, okunma sayıları, usulleri ile bunların fazilet ve faydalarına ilişkin bilgiler ihtiva etmektedir. Mevcut literatürde Abdülmecid Rûmî ve adı geçen risâlesine dair müstakil bir akademik çalışmaya rastlanmamaktadır. Bu makale, öncelikle müellif hakkında mevcut sınırlı bilgileri derlemeyi; ardından Şerh-i Duâ-i Salavât’ı içerik analizi yöntemiyle inceleyerek ilim dünyasına sunmayı amaçlamaktadır. Bir faziletnâme örneği olarak değerlendirilebilecek olan bu risâlenin, özellikle salavât uygulamalarına yöneltilen Kadızâdeli eleştirileri karşısında, tasavvuf ehlinin yaklaşımını ve salavâtın faziletlerine dair telakkisini ortaya koyan bir reddiye mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır.