AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, Bosnawī, grounds his conception of destiny in the dialectic of divine knowledge and the aʿyān al-thābita, thereby seeking to anchor human free will and moral responsibility within the ontological framework of waḥdat al-wujūd.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Divine knowledge is defined as God's eternal knowledge of all things. In this context, it is closely related to the concept of qadar. While qadar is based on God’s knowledge, it also pertains to human actions, will, and moral responsibility. Islamic thought has emphasized balance in discussions on qadar: the relationship between God’s knowledge and freewill. Some sufis have offered original interpretations of this issue by considering this balance. One of the central figures in the history of Sufism, Ibn Arabī (d. 638/1240), developed a unique conception of qadar within the framework of waḥdat al-wujūd. According to Ibn al-ʿArabī, divine knowledge is subject to the known; that is, God's knowledge is determined by the metaphysical realities. Following this, Abdullah Bosnawī (d. 1054/1644), known as the commentator of Fusūs, also interprets qadar through aʿyān al-thābita. This approach affirms human free will and moral responsibility. Conversely, the prominent sufi ʿAbd al-Karīm al-Jīlī (d. 832/1428) rejects this view. The primary aim of this study is to examine how Bosnawī understands qadar in relation to aʿyān al-thābita and divine knowledge, and to offer a comparative analysis of his view alongside that of Jīlī. Ultimately, Bosnawī, grounds his conception of destiny in the dialectic of divine knowledge and the aʿyān al-thābita, thereby seeking to anchor human free will and moral responsibility within the ontological framework of waḥdat al-wujūd.
Özet
İlâhî ilim, Allah Teâlâ’nın her şeyi ezelî olarak bilmesi şeklinde tanımlanır ve bu bağlamda kader meselesiyle yakından ilişkilidir. Kader, bir yandan Allah’ın ezelî ilmine dayanırken, diğer yandan insan fiilleri, iradesi ve sorumluluğuyla ilgilidir. Bu nedenle İslam düşüncesinde kader tartışmalarında genellikle iki temel denge gözetilmiştir: Allah’ın mutlak bilgisi ve kudreti ile insanın özgür iradesi ve sorumluluğu arasındaki ilişki. Bazı sûfîler, bu hassas dengeyi dikkate alarak konuya çeşitli özgün açıklamalar getirmiştir. Tasavvuf tarihinin önde gelen isimlerinden biri olan İbnü’l-Arabî (öl. 638/1240), “vahdet-i vücûd” anlayışı çerçevesinde özgün bir kader yaklaşımı geliştirmiştir. İbnü’l-Arabî’ye göre, ilâhî ilim ma‘lûma tâbidir; yani Allah’ın bilgisi, varlık kazanacak olan şeylerin gaybî hakikatlerine göre şekillenir. “Şârih-i Fusûs” olarak bilinen Abdullah Bosnevî (öl. 1054/1644) de kaderi bu çerçevede değerlendirmiştir. Bu yaklaşım, insanın fiilleri üzerinde sorumluluğunu ve özgür iradesini vurgular. Öte yandan, önemli sûfî Abdülkerîm el-Cîlî (öl. 832/1428), bu görüşe karşı çıkar. el-Cîlî, ilâhî ilmin ma‘lûma tâbi olduğunu kabul etmez ve farklı bir kader anlayışı benimser. Bu çalışmanın temel amacı, Abdullah Bosnevî’nin a‘yân-ı sâbite ve ilâhî ilim bağlamında kaderi nasıl anladığını ortaya koymak ve bu çerçevede el-Cîlî’nin görüşleriyle karşılaştırmalı bir değerlendirme yapmaktır. Sonuç olarak, Bosnevî’nin kader anlayışının ilâhî ilim ve a‘yân-ı sâbite ekseninde şekillendiği ve böylece insanın fiilleri üzerinde özgür iradeyi ve ahlaki sorumluluğu temellendirmeye çalıştığı anlaşılmaktadır.