AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAdopting an interdisciplinary approach, this study redefines the art-craft unity in the Ottoman Empire not as “backwardness” but as a unique strategy of “continuity and adaptation” shaped by local dynamics as the empire incorporated into the global capitalist system.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study problematizes why the distinct separation of art and craft, characteristic of Western modernization, did not manifest as a similar rupture in the Ottoman Empire. It analyzes this divergence through the lens of the guild system’s “transformation and adaptation” rather than its “collapse”. The study argues that the guild structure, rooted in the Ahi tradition, was not merely an economic institution in the face of capitalist integration; despite internal decay throughout history, it functioned as a political locus of resistance striving to maintain moral order. In this context, the article proposes to extend Suraiya Faroqhi’s four-stage classification of guild history by incorporating “The Construction of the National Economy” as a fifth historical phase. This new phase reveals how guilds were instrumentalized in line with the state’s survival strategies and became a vehicle for reproducing social solidarity during the nation-state building process. Adopting an interdisciplinary approach, this study redefines the art-craft unity in the Ottoman Empire not as “backwardness” but as a unique strategy of “continuity and adaptation” shaped by local dynamics as the empire incorporated into the global capitalist system.
Özet
Bu çalışma, Batı modernleşme tarihinde belirginleşen sanat ve zanaat ayrımının Osmanlı İmparatorluğunda neden benzer bir kopuşla yaşanmadığını sorunsallaştırmakta; bu farklılığı lonca sisteminin “çöküş”ten ziyade “dönüşüm ve uyum” dinamikleri ekseninde analiz etmektedir. Çalışma, Ahilikten beslenen lonca yapısının kapitalist entegrasyon karşısında salt ekonomik bir kurum olmadığını; tarihsel süreçteki içsel yozlaşmalara rağmen ahlaki düzeni korumaya çalışan politik bir direnç odağı işlevi gördüğünü ileri sürmektedir. Bu bağlamda makale, Suraiya Faroqhi’nin lonca tarihini dört evreye ayıran sınıflandırmasına, “Millî İktisat’ın İnşa Süreci”ni beşinci bir tarihsel evre olarak eklemlemeyi önermektedir. Bu yeni evre, loncaların devletin beka stratejileri doğrultusunda nasıl dönüştürüldüğünü ve ulus-devlet inşasına giden süreçte toplumsal dayanışmayı yeniden üretmeye yönelik bir araç hâline geldiğini ortaya koymaktadır. Disiplinlerarası bir yaklaşımla ele alınan bu çalışma, Osmanlıdaki sanat-zanaat birlikteliğini “geri kalmışlık” olarak değil; yerel dinamiklerin küresel sisteme eklemlenirken geliştirdiği özgün bir “süreklilik ve uyum” stratejisi olarak yeniden tanımlamaktadır.