AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThrough a comparative examination of doctrinal views and judicial precedents, the study discusses the contributions and deficiencies of the declaratory action to Turkish administrative jurisdiction and offers recommendations for its implementation and codification.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In this study, the concept, position, function, and characteristics of the declaratory action within Turkish administrative jurisdiction are examined in light of scholarly opinions and the decisions of the Court of Jurisdictional Disputes. Although not explicitly regulated in Administrative Procedure Law No. 2577, the declaratory action is recognized in civil procedural law as an independent type of lawsuit that aims to determine the existence or non-existence of a legal relationship. However, in the field of administrative law, the admissibility of this type of action has long been a matter of doctrinal and judicial debate. The study first discusses the nature, purpose, and conditions of declaratory action within the context of civil procedural law and then evaluates its place and necessity in administrative adjudication. Subsequently, the necessity of declaratory action in administrative jurisdiction is assessed through the key decisions of the Court of Jurisdictional Disputes. The Court’s 1948 decision established the criteria distinguishing administrative acts from private law acts, while its subsequent rulings reveal the evolutionary trajectory of the declaratory action within administrative law. In particular, the decision dated 20 November 2020 represents a jurisprudential milestone, affirming that declaratory actions may be instituted autonomously as an independent category of litigation within the administrative judiciary. This ruling introduces an important innovation by allowing the determination of administrative acts to be carried out by administrative courts themselves. Through a comparative examination of doctrinal views and judicial precedents, the study discusses the contributions and deficiencies of the declaratory action to Turkish administrative jurisdiction and offers recommendations for its implementation and codification.
Özet
Bu çalışmada, Türk idari yargılama usulünde tespit davası kavramı, davanın yeri, işlevi ve özellikleri öğretideki görüşler ile Uyuşmazlık Mahkemesi’nin kararları ışığında incelenmiştir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nda açıkça düzenlenmeyen tespit davası, medeni usul hukukunda bağımsız bir dava türü olarak kabul edilmekte olup, bir hukuki ilişkinin varlığının, yokluğunun veya kapsamının saptanmasını amaçlar. Ancak idari yargıda, bu dava türünün kabul edilip edilmeyeceği uzun yıllardır tartışma konusudur. Çalışmada önce tespit davasının medeni usul hukukundaki niteliği, amacı ve şartları ele alınmış; ardından idari yargıda bu davanın yeri ve gerekliliği değerlendirilmiştir. Daha sonra, Uyuşmazlık Mahkemesi’nin önemli bazı kararları bağlamında tespit davasının idari yargıdaki gerekliliği incelenmiştir. Uyuşmazlık Mahkemesi, 1948 yılında verdiği kararında, idari işlemleri özel hukuk işlemlerinden ayıran ölçütleri ortaya koymuştur. Mahkemenin sonraki yıllarda verdiği kararları da incelenerek, tespit davasının idari yargıdaki gelişim çizgisi ortaya konulmuştur. Bihassa 20.11.2020 tarihli kararı, tespit davasının idari yargıda bağımsız ve müstakil bir dava türü olarak açılabileceği yönünde önemli bir dönüm noktası olmuştur. Bu karar, idari işlemlerin tespitinin idari yargı tarafından yapılmasına imkân tanıması bakımından önemli bir yenilik getirmiştir. İdari yargılama hukukunda tespit davası, öğreti ve içtihatlar çerçevesinde karşılaştırmalı bir yöntemle incelenerek tespit davasının Türk idari yargısına katkıları ve eksiklikleri tartışılmış ve somut bazı öneriler sunulmuştur.