Journals / Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2025 / Sayı: 46

The Crime of Ghulul And Its Legal Sanctions According to Islamic Law

İslâm Hukukuna Göre Gulûl Suçu ve Cezai Yaptırımları

İbrahim Sizgen(HATAY MUSTAFA KEMAL ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ, İLAHİYAT PR.)0000-0003-3669-8589
Ömer Korkmaz(ÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİ, İLAHİYAT FAKÜLTESİ)0000-0002-8070-5398
Pages
21–40
Publication Date
2025-12-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The study, in this framework, aims to both offer a conceptual contribution to Islamic law litera-ture and foster legal and ethical awareness regarding the sanctity of public property.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study, based on a qualitative research method and literature review, aims to critically examine the act of ghulul—considered one of the most significant types of crime against public property in Islamic criminal law—from both a classical fiqh perspective and within the context of contemporary public law principles.
📊
Key Findings & Data:Historically defined as secretly taking from war booty, the central problem of this research is to question the extent to which this concept is sufficient to explain modern crimes like corruption, embezzlement, and bribery that arise within today’s complex financial and administrative structures.
💡
Conclusion & Impact:The study, in this framework, aims to both offer a conceptual contribution to Islamic law litera-ture and foster legal and ethical awareness regarding the sanctity of public property.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İslâm Hukuku · Kamu malı · Ganimet

Abstract

This study, based on a qualitative research method and literature review, aims to critically examine the act of ghulul—considered one of the most significant types of crime against public property in Islamic criminal law—from both a classical fiqh perspective and within the context of contemporary public law principles. Historically defined as secretly taking from war booty, the central problem of this research is to question the extent to which this concept is sufficient to explain modern crimes like corruption, embezzlement, and bribery that arise within today’s complex financial and administrative structures. This study argues that the concept of ghulul should be examined not just as a legal act, but also as a multidimensional crime rep-resenting an infringement on public rights with ethical and moral dimensions. It systematically analyzes the topic through the fundamental sources of Islamic law, including the Holy Quran, authentic hadiths, and the works of the established schools of fiqh. The research's core problem is to reveal how Islamic law establishes a legal and moral framework for its sensitivity to public property and public order under chan-ging social and legal conditions. The concept of ghulul has been subjected to a conceptual analysis, distin-guishing it from similar crimes such as bribery, embezzlement, and usurpation, within the context of its specific legal boundaries and penal provisions. Furthermore, the study places the evolution of the mea-ning of the act of ghulul from its historical context into a theoretical framework of contemporary public law. In this context, the study provides a detailed analysis of the disagreements among the schools of thought concerning the worldly and otherworldly punishments for ghulul. It particularly shows that the severe penalties advocated by the Hanbalis, such as "burning the stolen goods" and "the state head not leading the funeral prayer," were rejected by the majority of jurists (jumhūr al-fuqahā') on the basis of the princip-les of maslahat (public interest), balance, and proportionality. This aims to prove that Islamic criminal law has a rational and flexible, not an absolutist, structure. One of the original contributions of this study is to bring to light the parallels between the concept of ghulul and modern public administration and admi-nistrative law regulations. It is emphasized that contemporary practices like the squandering of public resources, embezzlement, and the misuse of authority for personal gain largely correspond to the crime of ghulul in fiqh terminology. This approach reveals that ghulul is not just a historical issue but a universal principle that maintains its validity today in terms of public consciousness, ethical responsibility, and ac-countability. The study, in this framework, aims to both offer a conceptual contribution to Islamic law litera-ture and foster legal and ethical awareness regarding the sanctity of public property.

Özet

Nitel araştırma yöntemi ve literatür taramasının esas alındığı bu çalışma, İslâm ceza hukuku literatüründe kamu malına yönelik en önemli suç tiplerinden biri olarak kabul edilen gulûl fiilini hem klasik fıkıh pers-pektifinden hem de çağdaş kamu hukuku ilkeleri bağlamında eleştirel bir yaklaşımla incelemeyi amaçla-maktadır. Tarihsel olarak savaş ganimetlerinden gizlice bir şeyler almak şeklinde tanımlanan bu kavra-mın, günümüzün karmaşık mali ve idari yapısı içinde ortaya çıkan yolsuzluk, zimmet ve irtikâp gibi suçla-rı açıklamakta ne ölçüde yeterli olduğu sorunsalı, bu araştırmanın temel hareket noktasını oluşturmakta-dır. Gulûl kavramının, hukuki bir fiilin ötesinde, ahlaki ve etik boyutlarıyla birlikte bir kamu hakkı ihlali olarak incelenmesi gerektiğini savunan bu çalışma İslâm hukukunun temel kaynakları olan Kur’ân-ı Kerîm, sahih hadisler ve temel muteber mezheplerin eserleri üzerinden sistematik bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Araştırmanın temel sorunsalı, İslâm hukukunun kamu malı ve kamu düzenine olan hassasiye-tini, değişen toplumsal ve hukuki şartlar altında nasıl bir hukuki ve ahlaki çerçeveye oturttuğunu ortaya koymaktır. Gulûl kavramı rüşvet, ihtilâs ve intihâb gibi benzer suçlardan ayrılarak, kendine özgü hukuki sınırları ve cezai hükümleri bağlamında kavramsal bir analize tabi tutulmuştur. Ayrıca çalışma, gulûl fiili-nin tarihsel bağlamdan günümüz kamu hukuku anlayışına doğru evrilen anlamını teorik bir zemine oturtmaktadır. Bu bağlamda çalışmada, gulûl suçunun dünyevî ve uhrevî cezalarına ilişkin mezhepler arasında ortaya çıkan ihtilaflar detaylı bir biçimde analiz edilmiştir. Özellikle Hanbelîlerin savunduğu "eşyanın yakılması" ve "cenaze namazının devlet başkanı tarafından kıldırılmaması" gibi ağır cezaların, cumhur-ı fukaha tarafından maslahat, denge ve orantılılık ilkeleri gereği reddedildiği gösterilmektedir. Bu, İslâm ceza hukukunun mutlakiyetçi değil, akılcı ve esnek bir yapıya sahip olduğunu kanıtlamayı amaçlamaktadır. Çalışmanın özgün katkılarından biri, gulûl kavramının çağdaş kamu yönetimi ve idare hukuku düzenlemeleriyle olan paralelliklerini gün yüzüne çıkarmasıdır. Kamu kaynaklarının israf edil-mesi, zimmete geçirilmesi ve yetkilerin kişisel çıkar amacıyla kötüye kullanılması gibi fiillerin, fıkıh termi-nolojisindeki gulûl suçu ile büyük ölçüde örtüştüğü vurgulanmıştır. Bu yaklaşım, gulûl'ün sadece geçmişe ait bir mesele olmadığını, aynı zamanda kamu bilinci, etik sorumluluk ve hesap verilebilirlik noktasında günümüzde de geçerliliğini koruyan evrensel bir ilke olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, bu çerçeve-de hem İslâm hukuku literatürüne kavramsal bir katkı sunmayı hem de kamu malı hassasiyeti konusunda hukuki ve ahlaki bir farkındalık oluşturmayı hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

Sizgen, İ., Korkmaz, Ö. (2025). The Crime of Ghulul And Its Legal Sanctions According to Islamic Law. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Sayı: 46, 21–40. https://doi.org/10.35209/ksuifd.1734250

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (66)

  1. Ali el-Kari, Ebü’l-Hasan Nureddin Ali b. Sultan Muhammed. Mirkâtü’l-mefâtîh. Beyrut: Dârü’l-Fikr, 2002.
  2. Askalânî, Ahmed b. Ali İbn Hacer. Fethu’l-bârî bi-şerhi Sahîhi’l-Buhârî. 13 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, 1960.
  3. Asyûbî, Muhammed b. Ali el-Vellûvî. Zahîretü’l-ʻukbâ fî şerhi’l-Müctebâ’. 40 Cilt. Riyad: Dâru’l-Miʻrâc, 2003.
  4. Aşıkkutlu, Emin. “Meçhul”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 28/286-288. Ankara: TDV Yayınları, 2003.
  5. Aydemir, Ülkü. Rüşvet Suçu. Bursa: Uludağ Üniversitesi, Sosyla Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi. 2014.
  6. Aynî, Bedruddîn Mahmûd b. Ahmed. Umdetü’l-kârî şerhu Sahîhi’l-Buhârî. 25 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.
  7. Bağdâdî, Ebû Muhammed Abdülvehhâb b. Ali. et-Telkîn fi’l-fıkhi’l-Mâlikî. thk. Ebû Üveys Muhammed Bû Habre - Ebü’l-Fazl Bedr b. Abdillah. 2 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1425/2004.
  8. Başoğlu, Tuncay. “Ta‘zîr”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 40/198-202. İstanbul: TDV Yayınları, 2011.
  9. Beğavî, Ebû Muhammed el-Huseyn b. Mes‘ûd. Meʻâlimü’t-tenzîl. thk. Muhammed Abdullah en-Nemr. 8 Cilt. Riyad: Dâru Taybe, 1409/1993.
  10. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Huseyn. es-Sünenü’l-kübrâ. thk. Abdülkâdir Atâ. 11 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1424/2003.
  11. Bezzâr, Ebû Bekr Ahmed b. ‘Amr. Musned. thk. ‘Âdil b. Sa’d ve dğr. 18 Cilt. Medine: Mektebetü’l-‘ulûm ve’l-hikem, 1430/2009.
  12. Buhârî, Muhammed b. İsmail. Sahîhu’l-Buhârî. thk. Mustafâ Dîb el-Buğâ. 6 Cilt. Beyrut: Dâru İbn Kesîr-Yemâme, 1414/1993.
  13. Buhûtî, Mansûr b. Yûnus. Keşşâfü’l-kınâʻ ʻan metni’l-İknâʻ. 6 Cilt. Beyrut: Âlemü’l-Kütüb, 1983.
  14. Can, Neslihan. Türk Ceza Kanunu’nda Zimmet Suçu (TCK M. 247249), DÜHFD, 25/43, Yıl: 2020, s. 239-278.
  15. Cevherî, Ebû Nasr İsmâ‘îl b. Hammâd. es-Sıhâh. thk. Ahmed Abdülğafûr Attâr. 4 Cilt. Beyrut: Dâru'l-İlm li'l-Melâyîn, 1987.
  16. Cüveynî, Ebü’l-Meʻâlî Abdülmelik b. Abdillah. Nihâyetü’l-matlab fî dirâyeti’l-mezheb. thk. Abdülazîm Mahmûd ed-Dîb. 20 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Minhâc, 1428/2007.
  17. Çakır, Murat. Türk Ceza Hukukunda Rüşvet Suçu. İstanbul: İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi. 2013.
  18. Çınar, İsmail. İcbar Suretiyle İrtikâp Suçu. TAÜHFD. 2023 (5)1, 337-440.
  19. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş’as b. İshak es-Sicistânî. Sünenu Ebî Dâvûd. thk. Şuayb el-Arnaût ve dğr. 7 Cilt. Dımaşk: Dâru’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 1430/2009.
  20. Efendioğlu, Mehmet. “Münker”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 32/13-14. İstanbul: TDV Yayınları, 2006.
  21. Feyyûmî, Ebü’l-Abbâs Hatîbüddehşe Ahmed b. Muhammed b. Alî. el-Misbâhu’l-münîr. Kahire: Matbaatü’l-emîriyye, 1922.
  22. Heytemî, Ebü’l-Abbâs Şihâbüddîn Ahmed b. Muhammed. ez-Zevâcir ‘an iktirâfi’l-kebâir. Beyrut: el-Mektebetü’l-asrıyye, 1999.
  23. Irâkî, Ebü’l-Fadl Abdurrahîm b. el-Huseyn. Tarhu’t-tesrîb fî şerhi’t-Takrîb. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, ts.
  24. İbn Abdilhâdî, Muhammed b. Ahmed ed-Dımaşkî. Tenkîhu’t-tahkîk fî ehâdîsi’t-Taʻlîk. thk. Sâmî b. Muhammed Câdüllah - Abdülazîz b. Nâsır el-Habbânî. 5 Cilt. Riyad: Advâü’s-Selef, 1428/2007.
  25. İbn Abdülber, Ebû Ömer Cemâlüddîn Yûsuf b. Abdillâh b. Muhammed. el-İstizkâr. thk. Salim Muhammad Ata - Ali Muhammed Muʻavvaz. 30 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1423/2002.
  26. İbn Abdülber, Ebû Ömer Yûsuf b. Abdullah. et-Temhîd limâ fi’l-Muvattaʾi mine’l-meânî ve’l-esânîd. thk. Muhammed Abdulkebîr el-Bekrî Mustafâ b. Ahmed el-Ulvî. 26 Cilt. Mağrib: Vizâratu Umûmi’l-Evkāfi ve’ş-Şuʾûnu’l-İslâmiyye, 1386/1967.
  27. İbn Battâl, Ebü’l-Hasen Ali b. Halef. Şerhu Sahîhi’l-Buhârî. thk. Ebû Temîm Yâsir b. İbrâhîm. Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, 1424/2003.
  28. İbn Cüzey, Ebü’l-Kâsım Muhammed b. Ahmed. el-Kavânînü’l-fıkhiyye. thk. Mâcid el-Hamevî (Beyrut: Dâru İbn Hazm, 1434/2013).
  29. İbn Ebî Şeybe, Abdullah b. Muhammed. Musannef. thk. Âdil b. Yusuf el-Ğazâzî - Ahmed Ferîd el-Mezîdî. 9 Cilt. Riyad: Dâru’l-Vatan, 1418/1997.
  30. İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed. el-Muhallâ bi’l-âsâr. thk. Abdülğaffâr Süleymân el-Bendârî. 10 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1424/2003.
  31. İbn Kâsım, Abdurrahmân b. Muhammed. el-İhkâm şerhu usûli’l-ahkâm. b.y.: y.y., 1406/1985.
  32. İbn Kudâme, Ebü’l-Ferec Abdurrahmân b. Muhammed. eş-Şerhu’l-kebîr ʻalâ metni’l-Mukniʻ. 13 Cilt. Beyrut: Dâru’l-kitâbi’l-arabî, 1983.
  33. İbn Mâce, Ebû Abdillâh Muhammed b. Yezîd. es-Sünen. thk. Şuʻayb el-Arnaût, ve dğr. 5 Cilt. Beyrut: Dâru’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 1430/2009.
  34. İbn Müflih, Ebû Abdillâh Şemsüddîn Muhammed. Kitâbü’l-fürû‘. thk. Abdullah b. Abdilmuhsin et-Türkî. 6 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1424/2003.
  35. İbn Müflih, Ebû İshâk İbrâhîm b. Muhammed. el-Mübdiʻ fî şerhi’l-Mukniʻ. thk. Muhammed Hasan Muhammed, Hasan İsmâil eş-Şâfiʻî. 8 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1418/1997.
  36. İbn Mülakkin, Ömer b. Ali. et-Tavzîh li-şerhi’l-Câmiʻi’s-sahîh. 36 Cilt. Dımaşk: Dâru’n-Nevâdir, 2008.
  37. İbn Münzir, Ebû Bekr Muhammed b. İbrâhîm. el-İşrâf ʻalâ mezâhibi ʻulemâ. thk. Ebû Hammâd Sağîr Ahmed el-Ensârî. 10 Cilt. Ra’sülhayme: Mektebetü Mekkete’s-Sekâfiyye, 1425/2004.
  38. İbnu’l-Cevzî, Ebü’l-Ferec Abdurrahmân b. Ali. Keşfü’l-müşkil min hadîsi’s-Sahîhayn. thk. Ali Huseyn el-Bevvâb. 4 Cilt. Riyad: Dâru’l-Vatan, ts
  39. İbn Useymîn, Muhammed b. Sâlih. eş-Şerhu’l-mümtiʻ ʻalâ Zâdi’l-müstakniʻ. thk. Muhammed b. Süleymân. 15 Cilt. Demmam: Dâru İbni’l-Cevzî, 1422/2001.
  40. İmrânî, Ebü’l-Huseyn Yahyâ b. Ebi’l-Hayr. el-Beyân fî mezhebi’l-İmâmi’ş-Şâfiʻî. nşr. Kâsım Muhammed en-Nûrî. 13 Cilt. Cidde: Dâru’l-Minhâc, 2000.
  41. Kâdî İyâz, İyâz b. Mûsâ. İkmâlü’l-Muʻlim bi-fevâidi Müslim. thk. Yahyâ İsmâʻîl. Mansûre: Dâru’l-Vefâ, 1998.
  42. Kaya, Ali. “İhtilâs”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 21/570-571. İstanbul: TDV Yayınları, 2000.
  43. Kefevî, Ebü’l-Bekā. el-Külliyyât. thk. Adnân Dervîş - Muhammed el-Mısrî. Dımaşk: Müessetü’l-Risale, 1419/1998.
  44. Kevsec, Ebû Yaʻkûb İshâk b. Mansûr. Mesâilü’l-İmâm Ahmed bin Hanbel ve İshâk bin Râhûye. thk. Muhammed b. Abdillah ez-Zâhim. Medine: Câmiʻatü’l-İslâmiyye, 1425/2004.
  45. Koca, Ferhat. “Gulûl”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 14/190-192. Ankara: TDV Yayınları, 1996.
  46. Köse, Saffet. “Rüşvet”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 35/303-306. İstanbul: TDV Yayınları, 2008.
  47. Mâlik b. Enes. Muvatta’. thk. Muhammed Mustafâ el-Azamî. 8 Cilt. Abudabi: Müessesetü Zâyed b. Sultân, 1425/2004.
  48. Mâverdî, Ebü’l-Hasen Ali b. Muhammed. el-Hâvi’l-kebîr. thk. Ali Muhammed Muʻavvaz - Âdil Ahmed Abdülmevcûd. 18 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1420/1999.
  49. Mukâtil b. Süleymân. Tefsîru Mukâtil bin Süleymân. thk. Abdullah Mahmûd Şehhâte. 3 Cilt. Beyrut: Müessesetü’t-Târîhi’l-Arabî, 1423/2002.
  50. Muttarızî, Nâsıruddîn b. Abdi’s-seyyid. el-Muğrib fî tertîbi’l-mu‘rib. Halep: Mektebetü Usâme b. Zeyd, 1400/1979.
  51. Mübârekfûrî, Muhammed b. Abdirrahmân. Tuhfetü’l-ahvezî bi-şerhi Câmi‘i’t-Tirmizî. 10 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1411/1990.
  52. Müslim b. el-Haccâc, Ebü’l-Huseyn. Sahîhu Müslim. thk. Muhammed Fuâd Abdülbâkî. 4 Cilt. Kahire: Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-Arabiyye, 1412/1991.
  53. Nesâî, Ebû Abdurrahmân Ahmed b. Şuayb. es-Sünen. thk. Mektebü Tahkîki’t-Türâsi’l-İslâmî. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, ts.
  54. Nesefî, Ebû Hafs Ömer b. Muhammed. Tılbetü’t-talebe fi’l-ıstılâhâti’l-fıkhiyye. b.y.: el-Matbaatü’l-Âmire, 1311/1894. Sâbık, Seyyid. Fıkhu’s-sünne. Beyrut: Dâru’l-Kitâbi’l-Arabî, 1398/1977.
  55. Serahsî, Ebû Bekr Şemsüleimme Muhammed b. Ahmed b. Sehl. el-Mebsût. 30 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Marife, 1410/1989.
  56. Sıddîk Hasan Han, Muhammed Sıddîk Bahâdır Hân el-Kannevcî. er-Ravzatü’n-nediyye şerhu’d-Düreri’l-behiyye. 2 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Cîl, ts.
  57. Şâfiî, Ebû Abdullah Muhammed b. İdris b. Abbas. el-Üm. thk. Muhammed Zühri en-Neccâr. 10 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Marife, 1393/1973.
  58. Şevkânî, Muhammed b. Alî b. Muhammed. Neylu’l-evtâr. 4 Cilt. Mısır: Dâru’l-Hadîs, 1414/1993.
  59. Taberî, Ebû Cafer İbn Cerir Muhammed b. Cerir b. Yezid. Tehzîbü’l-âsâr ve tafsîlü’s-sâbit ‘an resûlillâh mine’l-ahbâr. Kahire: Matbaatü’l-medenî, ts.
  60. TCK, Türk Ceza Kanunu, Resmî Gazete 25611 (12 Ekim 2004). Erişim 18 Aralık 2025. https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2004/10/20041012.htm
  61. Tirmiẕî, Ebû ʿÎsâ Muḥammed b. ʿÎsâ. es-Sünen. thk. Beşşar ʿAvvad Maʿrûf. 5 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Ġarbi’l-İslâmî, 1417/1998.
  62. Üzülmez, İlhan. Görevi Kötüye Kullanma Suçu (TCK M. 257). Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. Cilt: 16, Sayı 1, 2012, ss. 191-216.
  63. Yurtcan, Erdener. Yargıtay Kararları Işığı Altında Türk Ceza Kanunu (Genel Hükümler). Ankara: Türkiye Barolar Birliği Yayınları, 2015.
  64. Yüce, Cuma. Kamu Malı Hırsızlığına Dair Rivayetlerin Değeri. Konya: Necmettin Erbakan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2021.
  65. Zafer, Hamide. Görevi Kötüye Kullanma Suçu (TCK M. 257). Marmara Üniversitesi Hukuku Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi. 25/ 2, 2019, ss. 1557-1587.
  66. Zerkeşî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Abdillah. Şerhu’z-Zerkeşî ʻalâ Muhtasari’l-Hırakî. thk. Abdullah b. Abdurrahmân el-Cibrîn. 7 Cilt. Riyad: Mektebetü’l-Ubeykân, 1414/1993.