AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study argues that this approach represents an institutional model of security-based democratization sequencing.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the 18 February 2026 report of Türkiye’s Grand National Assembly National Solidarity, Brotherhood and Democracy Commission from a security policy perspective. Drawing on qualitative content analysis and securitization theory, the research uses the main report text and the minutes of the Commission’s 21st session as primary sources. The central research question is: How does the report construct the relationship between security and democratization, and through which institutional design is this policy sequencing established? The findings demonstrate that the report positions security as the constitutive precondition of democratization, constructing a gradual rights architecture conditioning rights expansion on security verification. Rather than third-party oversight, this architecture centers parliamentary ownership and internal legitimacy, institutionalizing the process within the Grand National Assembly. The absence of “Kurdish question” indicates a security-centered framing, while “law of brotherhood” and “security–freedom balance” provide the normative foundation of the resolution discourse. The study argues that this approach represents an institutional model of security-based democratization sequencing.
Özet
Bu çalışma, TBMM Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun 18 Şubat 2026 tarihli raporunu güvenlik politikası perspektifinden incelemektedir. Güvenlikleştirme teorisi ve nitel içerik analizi çerçevesinde ana rapor metni ile 21. toplantı tutanağı birincil veri olarak kullanılmaktadır. Çalışmanın temel sorusu şudur: Rapor, güvenlik ile demokratikleşme arasındaki ilişkiyi nasıl kurmakta ve bu politika sıralaması hangi kurumsal tasarım ve söylemsel çerçeveleme üzerinden inşa edilmektedir? Analiz bulguları, raporun güvenliği demokratikleşmenin kurucu önkoşulu olarak konumlandırdığını ve hak genişletme adımlarını güvenlik teyidine bağlayan kademeli bir haklar mimarisi inşa ettiğini göstermektedir. Bu mimari, üçüncü taraf denetimi yerine parlamenter sahiplenme ve iç meşruiyet mekanizmalarını merkeze alırken, “Terörsüz Türkiye” sürecini TBMM çatısı altında kurumsallaştırmaktadır. Ayrıca raporda “Kürt sorunu” ifadesinin yer almaması, terör-merkezli bir güvenlik çerçevesinin tercih edildiğine işaret etmekte; buna karşılık “kardeşlik hukuku” ve “özgürlük-güvenlik dengesi” kavramları çözüm söyleminin normatif zeminini oluşturmaktadır. Bu çalışma, söz konusu yaklaşımın güvenlik temelli demokratikleşme sıralaması üzerine kurulu kurumsal bir model ortaya koyduğunu ileri sürmektedir.