SavedAdd your journal

Journals / OANNES - Uluslararası Eskiçağ Tarihi Araştırmaları Dergisi / 2026 / Volume: 8 Issue: 2

A Lieu de Mémoire in the North Necropolis of Diocaesarea: Arcosolium Rock-cut Tomb KNM-291 and the Social Identity of the Technical Elites

Diocaesarea Kuzey Nekropolisi’nden Bir Hafıza Mekanı: KNM-291 No’lu Arkosollü Kaya Mezarı ve Teknik Seçkinlerin Sosyal Kimliği

Aylin Alış(Silifke Müze Müdürlüğü)0000-0003-4708-1656
Ahmet Mörel(SULEYMAN DEMIREL UNIVERSITY)0000-0002-3051-9626
Pages
—
Publication Date
2026-09-27
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Furthermore, it aims to offer a new analytical framework for understanding how the organization of the necropolis reflected the changing socio-cultural identity of the Diocaesarea throughout Late Antiquity.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Diocaesarea is located in the modern Uzuncaburç settlement within the Silifke district of Mersin province.
📊
Key Findings & Data:Located approximately 1km north of the city center, this area, extending in terraces along the valley axis, contains excellent examples of rock-cut tomb architecture.
💡
Conclusion & Impact:Furthermore, it aims to offer a new analytical framework for understanding how the organization of the necropolis reflected the changing socio-cultural identity of the Diocaesarea throughout Late Antiquity.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2024 Verileri
⚙️Variables:Diocaesarea · North Necropolis · Arcosolium Rock-cut Tomb

Abstract

Diocaesarea is located in the modern Uzuncaburç settlement within the Silifke district of Mersin province. As the administrative and religious center of the Olba region during the Hellenistic period, Diocaesarea profoundly influenced the historical course of the area. Among the four distinct necropolises surrounding the ancient city, the Northern Necropolis stands out as the largest cemetery of Diocaesarea, with a unique density of tomb structures and a complex typological repertoire. Located approximately 1km north of the city center, this area, extending in terraces along the valley axis, contains excellent examples of rock-cut tomb architecture. The main focus of this study is the KNM-291 rock-cut tomb, systematically excavated and documented during the 2024 season. To date, the tomb has only been examined through superficial assessments. However, these approaches, based solely on stylistic comparisons, are insufficient to illuminate the tomb's phases of use, precise chronology, and internal spatial organization. This study encompasses a holistic framework integrating architectural documentation, typological evaluation, and stratigraphic analysis of in-situ finds. Given the scarcity of systematically excavated rock-cut tombs in a verified stratigraphic context in this region, the data from tomb KNM-291 serves as a fundamental chronological reference for Rough Cilicia. The archaeological data from the tomb constitute an important and unique case study for understanding the regional distribution, architectural evolution, and diachronic adaptation of funerary rituals through successive reuse practices of this tomb typology. This study re-examines the developmental stages of the tomb, drawing on ceramic and numismatic evidence, with the aim of improving existing regional chronologies. Furthermore, it aims to offer a new analytical framework for understanding how the organization of the necropolis reflected the changing socio-cultural identity of the Diocaesarea throughout Late Antiquity.

Özet

Diocaesarea, Mersin ilinin Silifke ilçesi içindeki modern Uzuncaburç yerleşiminde yer almaktadır. Helenistik Dönem’de Olba Bölgesi’nin idari ve dini merkezi olan Diocaesarea, bölgenin tarihsel seyrini derinden etkilemiştir. Antik kent çevresindeki dört ayrı nekropolis arasında, kuzey nekropolis, benzersiz bir mezar yapısı yoğunluğu ve karmaşık bir tipolojik repertuarıyla Diocaesarea'nın en büyük mezarlığı olarak öne çıkmaktadır. Şehir merkezinin yaklaşık 1 km kuzeyinde yer alan ve vadi ekseni boyunca teraslar halinde uzanan bu alan, kaya mezar mimarisinin örneklerini içermektedir. Bu çalışmanın ana odak noktası, 2024 sezonunda sistematik olarak kazılan ve belgelenen KNM-291 kaya mezarıdır. Bugüne kadar mezar sadece yüzeysel değerlendirmelerle incelenmiştir. Ancak, yalnızca stilistik karşılaştırmalara dayanan bu yaklaşımlar, mezarın kullanım aşamalarını, kesin kronolojisini ve iç mekânsal organizasyonunu aydınlatmak için yetersizdir. Bu çalışma, mimari dokümantasyon, tipolojik değerlendirme ve buluntuların stratigrafik analizini içeren bütüncül bir değerlendirme içermektedir. Bölgede doğrulanmış stratigrafik bağlamda sistematik olarak kazılmış kaya mezarların azlığı göz önüne alındığında, KNM-291 mezarından elde edilen veriler, Dağlık Kilikia için temel bir kronolojik referans görevi görmektedir. Mezardan elde edilen arkeolojik veriler, bu mezar tipolojisinin bölgesel dağılımını, mimari evrimini ve ardışık yeniden kullanım uygulamaları yoluyla cenaze ritüellerinin diyakronik adaptasyonunu anlamak için önemli ve benzersiz bir vaka çalışması oluşturmaktadır. Bu çalışma, mevcut bölgesel kronolojileri iyileştirme amacıyla, seramik ve nümizmatik kanıtlardan yararlanarak mezarın gelişim aşamalarını yeniden incelemektedir. Ayrıca, nekropolisin organizasyonunun Geç Antik Çağ boyunca Piskoposluk Bölgesi’nin değişen sosyo-kültürel kimliğini nasıl yansıttığını anlamak için yeni bir analitik çerçeve sunmayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Alış, A., Mörel, A., *, A. A. (2026). A Lieu de Mémoire in the North Necropolis of Diocaesarea: Arcosolium Rock-cut Tomb KNM-291 and the Social Identity of the Technical Elites. OANNES - Uluslararası Eskiçağ Tarihi Araştırmaları Dergisi, Volume: 8 Issue: 2. https://doi.org/10.33469/oannes.1974674

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (89)

  1. Abascal P. G. & Bravo A. G. 1995. Early Christian Funeral Ceremonies and Germanic Funeral Rites. SELIM 5/1, 48-64.
  2. Adak-Adıbelli, I. (2006). Tarsus Geç Roma Seramiği (Unpublished master’s thesis). Ankara University, Ankara.
  3. Akçay, T. (2008). Olba Mezarları (Unpublished master’s thesis). Mersin University, Mersin.
  4. Alföldi-Rosenbaum, E. (1980). The Necropolis of Adrassus (Balabolu) in Rough Cilicia (Isauria) (Österreichische Akademie der Wissenschaften Philosophisch-Historische Klasse Denkschriften, 146. Band). Wien.
  5. Alış, A. (2022). Diocaesarea Doğu Nekropolis Cam Buluntuları. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara, 157-178.
  6. Alış, A. (2024). Kilikia Arkeoloji Serisi 3 Karaböcülü Helenistik Kale’den Geç Antik Yerleşime. Ankara.
  7. Autret, C. & Yağcı, R. & Rauh, N. K. (2010). Soli/Pompaiopolis’te LRA 1 Amphora Fırını Alanı. ANMED 8, 203-207.
  8. Aydın, S. (2019). Olba Geç Roma Dönemi Seramik Buluntuları. (Unpublished master’s thesis). Gazi University, Ankara.
  9. Aydın, S. & Alkaç, E. & Eroğlu, M. - Kadıoğlu, Y. K. (2021). Olba Kazıları Late Roman 1 Amphoraları ve Arkeometri Sonuçlarının Değerlendirilmesi. Seleucia XI, 137-174.
  10. Aydınoğlu, Ü. (2025). Tanrı İmparator Kenti: Diocaesarea (Uzuncaburç). Geleceğe Miras: Türkiye Arkeolojisinin Altın Çağı II, 111-133, Ankara.
  11. Aydınoğlu, Ü. (2022b). Kaynaklar, Tarihsel Süreç ve Topografya Açısından Diocaesarea ve Doğu Nekropolis. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara 3-16.
  12. Aydınoğlu, Ü. (2022c). Diocaesarea Doğu Nekropolisi Mezar Mimarlığı. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara 17-70.
  13. Aydınoğlu, Ü. (2024). Diocaesarea (Uzuncaburç) Kule: Tarihsel Açıdan Değerlendirme. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları II Diocaesarea Kule Mimari ve Buluntular. Ankara, 3-15.
  14. Bacher, R. (2006). Das Gräberfeld von Petinesca. Bern.
  15. Bailey,D. M. (1972). Greek and Roman Pottery Lamps. The British Museum.
  16. Baker, R. (1984). The Countermarks found on Ancient Roman Coins: a Brief Introduction. San XV, 52-58.
  17. Baysal, E. L. & Elton, H. (2014). A Tomb With a View: The Rock-Cut Cemetery at Alahan in Isauria. Adalya XVII, 181-208.
  18. Canlı, H. (2019). Isauria’daki Philadelphia (Gökçeseki) Metal Buluntuları. (Unpublished master’s thesis). Mersin University, Mersin.
  19. Canlı, H. (2022). Diocaesarea Doğu Nekropolis Metal Buluntuları. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara 136-156.
  20. Canlı, H. (2024). Diocaesarea (Uzuncaburç) Kule Bronz ve Demir Buluntuları. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları II Diocaesarea Kule Mimari ve Buluntular. Ankara 241-270.
  21. Civelek, A. (2021). Phokaia Sahil Yolu Kırmızı Astarlı Seramikleri. ARMA I, 41-65.
  22. Çelgin, V. (1990) Termessos Kenti Nekropol’leri. (Unpublished master’s thesis). İstanbul University, İstanbul.
  23. Civelek, A. 2007. Roma Cenaze Törenleri ve Gömme Gelenekleri. Arkeoloji ve Sanat 124, 71-80.
  24. Çokay Kepçe, S. (1996). Antik Çağda Aydınlatma Araçları ve Perge Pişmiş Toprak Kandilleri. (Unpublished master’s thesis). İstanbul University, İstanbul.
  25. Cumont, F. 1930. Un Rescrit Imperial Sur la Violatiın de Sepulture, Revue Historique 163 / 2, 241-266.
  26. Dabanlı, İ. (2025). Diocaesarea Tiyatrosu Kırmızı Astarlı Seramikleri. (Unpublished master’s thesis). Mersin University, Mersin.
  27. Demesticha, S. & Kourkomelis, D. (1997). Les Outils de Potier de L’atelier de Figaretto a Corfou’’. Bulletin de correspondance hellénique, 121 (2), 553-571.
  28. Demirer, Ü. (2013). Kibyra Metal Buluntuları. (Unpublished master’s thesis). Akdeniz University, Antalya.
  29. Durugönül, S. (1995). Olba: Polis mi, Territorium mu?. Lykia II, 75-82.
  30. Eker A. G. 2024. ‘’Roma Hukuku’nda Ölü Kültüne İlişkin Düzenlemeler’’. KOUHFD 30, 301-344.
  31. Er, Y. & Söğüt, B. (2005). Dağlık Kilikia’da Olba-Diocaesarea Nekropollerindeki Kaya Mezarları. Türk Arkeoloji ve Etnografya Dergisi 5, 97-110.
  32. Er-Scarborough, Y. (2017). The Funerary Monuments of Rough Cilicia and Isauria (BAR International Series 2846). Oxford.
  33. Ferrazolli, A. F. (2003). Instrumentum Domesticum, Tipologia die Reperti Ceramici ed Aspetti Delle Produzzioni e Della Circolazione dei Materiali. Elaiussa Sebaste II: Un Porto Tra Oriente e Occidente. Vol. 2, 649-707. Roma, Universita degli studi di Roma “La Sapienza”.
  34. Ferrazolli, A.F. & Ricci, M. (2009) Cilician Ceramic Production from to Byzantine Age. New Data from Elaiussa Sebaste. OLBA XVII, 33-44.
  35. Fırat, N. (1999). Perge Konut Alanı Keramiği. (Unpublished master’s thesis). İstanbul University, İstanbul.
  36. Fırat, M. (2011). Phokaia Geç Roma Dönemi Mutfak Kapları. (Unpublished master’s thesis). Ege University, İzmir.
  37. Fırat, M. (2015) Seramik Çöplüğü Alanı Verileri Doğrultusunda Phokaia Kırmızı Astarlı Kapları. In E. Okan & C. Atila (Eds.), Prof. Dr. Ömer Özyiğit’e Armağan. İstanbul, 161-178.
  38. Goldman, H. (1950). Excavations at Gözlü Kule, Tarsus Volume I. Text The Hellenistic and Roman Periods. New Jersey.
  39. Halbwachs, M. (1980). The collective memory (F. J. Ditter, Jr. & V. Ditter, Çev.). New York.
  40. Halbwachs, M. (1987). Les cadres sociaux de la mémoire (5. bs.).Paris.
  41. Hayes, J. W. (1972). Late Roman Pottery. London.
  42. Hayes, J.W. (1980). Ancient Lamps in the Royal Ontario Museum I: Greek and Roman Clay Lamps A Catalogue. Toronto.
  43. Howgego, C. J. (2005). Greek Imperial Countermarks Studies ın the Provincial Coınage of the Roman Empire. London.
  44. Hürmüzlü, B. (2008). Eski Yunan’da Ölü Gömme Gelenekleri, İstanbul.
  45. Jackson, M. P. C. (2007). Pottery from level one, In N. Postgate & D. Thomas (Eds.), Excavations at Kilise Tepe 1994-98 from Bronze Age to Byzantine in Western Cilicia Vol 1. London, 387-411.
  46. Jackson, R. & Niece, S. L. (1986). A Set of Roman Medical Instruments from Italy. Britannia 17, 119-167.
  47. Kızılarslanoğlu, A. (2016). Antik Çağ’da Elaiussa Sebaste’nin Amphora Üretimi ve Ticari İlişkileri. (Unpublished master’s thesis). Atatürk University, Erzurum.
  48. Kızılarslanoğlu, A. & Aktaş, R. (2023). Elsiussa Sebaste’den Phokaia Kırmızı Astarlı Seramiklerin Ön Değerlendirilmesi. OANNES Uluslararası Eskiçağ Tarihi Araştırmaları Dergisi 5 (1), 315-364.
  49. Köse, V. (2005). Nekropolen und Grabdenkmäler von Sagalassos ın Pisidien in Hellenistischer und Römischer Zeit,
  50. Kroll, W. & Mittelhaus, K. (1927). Unter Mitwirkung Zahlreicher Fachgenossen Herausgegeben, Zweite Reihe (r-z), Fünfter Halbband Silacenis-Sparsus. Stuttgart.
  51. Kurtz, D. C. & Boardman, J. (1971). Greek Burial Customs. London.
  52. Künzl, E. (1982). Medizinische Instrumente aus Seoulkralfunden der Römischen Kaiserzeit. Bonner Jahrbücher 182, 1–137
  53. Lightfoot, C. S. (2021). The Cesnola Collection of Cypriot Art Terracotta Oil Lamps. New York.
  54. Linnemann, J. (2013). Die Nekropolen von Diokaisareia. Berlin.
  55. Martin, L. & Evans S. F. & Lheriteau, M. (2022). Funerary and Commemorative Practices and Rituals in the Necropolis of Via Ostiensis in Rome. Bulletin della Commissione Archeological Comunale di Roma 123, 337-344.
  56. Mimaroğlu, S. (2020). Letoon Geç Roma- Doğu RomaDönemi Kırmızı Astarlı Seramikleri’nin Ön Değerlendirilmesi. Cedrus VIII, 279-297.
  57. Mureşan L. M. & Mureșan, I. 2016. ‘’Roman Law Concerning Funerary Monuments. Case Study Based on Some Funerary Epigraphs Belonging to Military Personnel on Both Sides of the Middle and Lower Danube’’. Banatica 26, 119-133.
  58. Nora, P. (2006). Hafıza mekânları (M. E. Özcan, Çev.). Ankara.
  59. Olick, J. K. (1999). Collective Memory: The Two Cultures. Sociological Theory 17(3), 333-348
  60. Oziol, T. (1977), Salamine de Chypre VII Les Lampes du Musee de Chypre. Paris.
  61. Öz, C. (2014). Silifke Müzesi’nde Bulunan Pişmiş Toprak Kandiller. (Unpublished master’s thesis). Selçuk University,Konya.
  62. Öz, C. (2015). Silifke Müzesi’nde Bulunan Pişmiş Toprak Kandiller. T. Kahya & A. Özdizbay & N. Ö. Tünen (Eds.), Uluslararası Genç Bilimciler Buluşması II: Anadolu Akdenizi Sempozyumu, Sempozyum Bildirileri. Antalya, 553-584.
  63. Özdemir, B. (2009). Patara Roma Dönemi Günlük Kullanım Seramikleri. (Unpublished master’s thesis). Akdeniz University, Antalya.
  64. Özdemir, O. (2022). Dıocaesarea Doğu Nekropolis Sikke Buluntuları. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara, 72-108.
  65. Ricci, M. (2007). Elaiussa Sebaste: Context, Production and Commerce. B. B. Arslan & A. O. Uysal & J. Wittr-Orr (Eds.), Çanak Late Antique and Medieval Pottery and Tiles in Mediterranean Archaeological Contexts (Byzas 7), Çanakkale, 169-180.
  66. Robinson O. 1975, ‘’The Roman Law on Burials and Grounds’’. Irish Jurist SUMMER, 10/1. 175-186.
  67. Russell, N. (2006). Collective Memory before and after Halbwachs. The French Review 79 (4), 792-804.
  68. Söğüt, Y. (2024). Diocaesarea (Uzuncaburç) Kule Kazılarında Ele Geçen Ticari Amphoralar ve Depolama Kapları. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları II Diocaesarea Kule Mimari ve Buluntular. Ankara, 141-180.
  69. Sözel, S. (2024). Knidos’un Anakara Bölümünde Ele Geçen Geç Roma C Kırmızı Astarlı Seramikleri. Arkhaia Anatolika 7, 105-147.
  70. Sparrow W. J. & Simpson, D. D. 1919. The Letters of St. Augustine, London.
  71. Stevens, S. T. (1991). Charon’s Obol and Other Consign Ancient Funerary Practice. Phoenix 45(3), 215-229.
  72. Talu, S. (2020). Myra Andriake’de Ele Geçen Takılar. (Unpublished master’s thesis). Akdeniz University, Antalya.
  73. Tekocak, M. (2006). Kelenderis Roma Çağı Seramiği. (Unpublished master’s thesis). Selçuk University, Konya.
  74. Tekocak, M. (2013). Late Roman C (Phocean Red Slip) Ware from the Lower City Sondage in Kelenderis. In Y. Morozova & H. Öniz (Eds.), SOMA 2010 Proceedings of 14th Symposium on Mediterranean Archaeology Taras Shevchenko National University of Kiev. 161-169.
  75. Tekocak, M. & Zoroğlu, L. (2013). Kelenderis’te Bulunan Bir Grup Roma Dönemi Ticari Amphorası ve Düşündürdükleri, Olba XXI, 109-140.
  76. Tekocak, M. (2019). Stratonikeia Kazılarında Bulunan Kırmızı Astarlı Seramikler. In B. Söğüt (Ed.), Stratonikeia Çalışmaları 4 Mimari, Heykel ve Küçük Buluntu Araştırmaları. İstanbul, 85-122.
  77. Toynbee, J. M. C. (1971). Death and Burial in the Roman World. New York.
  78. Uçar, G. (2023). Diocaesarea Tiyatrosu Günlük Kullanım Seramiği. (Unpublished master’s thesis). Mersin University, Mersin.
  79. Uygun, Ç. (2000). Patara Geç Hellenistik- Roma Dönemi Takıları. (Unpublished master’s thesis). Akdeniz University Antalya.
  80. Uygun, Ç. (2022). Diocaesarea Doğu Nekropolis Seramikleri. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara, 71-107.
  81. Uygun, Ç. (2024). Diocaesarea (Uzuncaburç) Kule Kazılarında Ele Geçen Seramikler: Sofra ve Mutfak Kapları, Kandil ve Unguentarium Örnekleri. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları II Diocaesarea Kule Mimari ve Buluntular. Ankara, 77-140.
  82. Uygun, Ç. (2025). Kilikia Arkeoloji Serisi 6 Silifke Müzesi Takı Kataloğu. Ankara.
  83. Ünsever, E. & Alış, A. (2022). Diocaesarea Doğu Nekropolis Küçük Buluntular. In Ü. Aydınoğlu (Ed.), Diocaesarea Araştırmaları I Diocaesarea Doğu Nekropolis Mezarlar ve Buluntular. Ankara, 179-200.
  84. Waage, F. O. (1948). Antioch on the Orontes IV Part One Ceramics and Islamic Coins. London.
  85. Waldbaum, J. C. (1983). Metalwork from Sardis: The Finds Through 1974. Cambridge.
  86. Williams, C. (1989). Anemurium The Roman and Early Byzantine Pottery (Pontifical Institute of Mediaeval Studies). Belgium.
  87. Wood, N. (1994). Memory’s Remains: Les lieu de Mémoire. History and Memory 6 (1), 123-149.
  88. Yıldız, V. (2022). Soli Pompeiopolis Geç Roma C Seramikleri. Ege Arkeoloji Dergisi XXIX, 117-142.
  89. Zulueta F. 1932. “Violation of Sepulture in Palestine at the Beginning of the Christian Era”. The Journal of Roman Studies 22 /2, 184-197.